Toen Deftones in 2017 in 013 stond, kon ondergetekende nog rustig neerpennen dat de Californische metalveteranen traditiegetrouw iedere vier jaar in de Tilburgse metaltempel neerstreken. De coronapandemie zorgde dat die traditie werd afgebroken, maar in de afgelopen jaren heeft de band rond Chino Moreno ook zo’n explosieve groei in hervonden populariteit ervaren dat de band Tilburg nu definitief ontgroeid is. Dus vindt de eerste Nederlandse clubshow in negen jaar plaats in de AFAS Live, die binnen 24 uur stijf was uitverkocht ondanks behoorlijk exorbitante ticketprijzen.

De band heeft afgelopen nazomer ongetwijfeld nog extra zieltjes gewonnen met de uitstekende tiende plaat Private Music, maar die was toen de kaarten in de verkoop gingen nog niet eens uit. De mix van metal, shoegaze en vleugjes emo en hiphop die door het hele oeuvre van Deftones te vinden zijn, resoneert duidelijk met een jonge generatie muziekliefhebbers, waardoor de band dus zijn grootste successen sinds begin deze eeuw beleeft in het TikTok-tijdperk. Dat is vanavond af te zien aan het publiek: een bonte mix van fans die zelf nog niet geboren waren toen magnum opus White Pony in 2000 het levenslicht zag, fans die de band duidelijk al langer op de voet volgen, en alles daartussen in.

Wat voor soort fan je dan ook bent, de riff van openingsnummer Be Quiet And Drive (Far Away) bouwt direct een brug over iedere denkbare generatiekloof. De eerste moshpits beginnen direct, vrijwel alle handen in de zaal gaan in de lucht en sleutelzin ‘I don’t care where, JUST FAR’ wordt naar hartenlust meegeschreeuwd. Ook kunnen we direct de twee voornaamste zorgen vooraf aan iedere Deftones-concert wegnemen: Chino Moreno is goed bij stem en de geluidsmix staat prima afgesteld. Enkel het op plaat nog vrij atletische Rocket Skates komt als een blok beton uit de speakers, verder blijft de dynamiek tussen dromerige passages en stevig beukwerk waar de meeste Deftones-nummers op leunen grotendeels intact.

Moreno steekt niet onder stoelen of banken dat hij sinds 2022 een nuchtere levensstijl heeft omarmd, wat een onmiskenbaar effect op de consistentie van de optredens van de band heeft gehad. De frontman is de laatste jaren energieker op het podium dan we van hem gewend waren en ook vanavond zweept hij de grote zaal zonder al te veel moeite op. Dat compenseert voor het feit dat de rest van de band – nog altijd zonder gitarist Stephen Carpenter, die sinds de coronaperiode enkel nog in de VS mee op tour gaat – niet echt uit showmannen bestaat. Dat maakt de show soms wat afstandelijk, maar hoe onwijs goed het zestal op elkaar ingespeeld is compenseert dáárvoor dan weer.

Zitten wil vrijwel niemand bij Deftones, dus is alleen het allerhoogste balkon open en staat de vloer stampvol. Die zweterige menigte vliegt de hoogtepunten om de oren. Sterk nieuw werk als Ecdysis gaat hand in hand met klassiekers als Digital Bath en Rosemary, waarbij vooral laatstgenoemde een ijzingwekkend mooie uitvoering meekrijgt.

De zaal slikt alles als zoete koek, maar de band houdt het niet bij een makkelijke set vol hits. Zo horen we maar liefst twee nummers van Saturday Night Wrist, de meest experimentele plaat uit het oeuvre, en komt er in de vorm van Souvenir ook een van de meest zweverige nummers van de nieuwe plaat voorbij. Maar door ook rechttoe-rechtaan beuknummers als Swerve City en My Mind Is A Mountain, prachtig ondersteund door psychedelische beelden uit de klassieke mindfuck-film The Holy Mountain, niet te schuwen is de setlist vrijwel perfect gedoseerd.

Zo gaan we via klassieker Change (In The House Of Flies) naar een slotstuk vol ontlading, waarin uiteindelijk het nieuwe Milk Of The Madonna de grootste klapper blijkt. Dat maakt nog eens extra duidelijk dat Deftones anno 2026 geen legacy act is die vooral moet leunen op decennia geleden behaalde successen. Nee, het recente werk is net zo belangrijk als de klassiekers, een teken dat Deftones momenteel echt een van de grote bands in het metallandschap is. Met nu ook een uiterst succesvolle vuurdoop in de grotere Europese zalen achter de rug.

Gezien: 10 februari in AFAS Live, Amsterdam

Fotografie: Marc Prodanovic