Van Peggy Gou in de Alpha op Lowlands tot Charlotte de Witte en Ki/Ki met Job Jobse als grote afsluiters – de laatste jaren krijgen dance en elektronische muziek een steeds prominentere plek in de line-up van festivals die voorheen draaiden op alternatieve rock en slimme popmuziek. No worries, we blijven een medium met de spotlights onverminderd op die laatste categorieën, maar tegelijkertijd is het onze taak om buiten de eigen bubble te treden en ontwikkelingen te duiden. En dus gingen we afgelopen weekend met de voetjes van de vloer in het Amsterdamse Bos, tijdens het populaire dancefestival Dekmantel.

Openingsfoto Stef van Oosterhout

En om er maar meteen een voor sommigen controversiële uitspraak uit te gooien: uiteindelijk zijn techno, house, dub, dubstep, trance, drum & bass en al die andere subgenres natuurlijk geen mindere vormen van muziek – zoals zure ouwe rockers zullen stellen – maar simpelweg andere takken van de topsport die musiceren is. In plaats van zich te buigen over akkoordenschema’s richten dj’s zich op software, vinyl en draaitafels. In plaats van enorme bedragen te steken in het boeken van sterren en showelementen investeren festivals als Dekmantel in stagebuilding en geluidsinstallaties. Een locatie als de Radar, een kubusvormig industrieel bouwsel met speakers rondom de compacte dansvloer, is een walhalla voor audionerds.

Foto Tim Buiting

Bij het opstellen van de programmering is er niet bezuinigd op speeltijd. Niks festivalsets van maximaal anderhalf uur. In The Loop, een circulair podium met bouwplaatsbalkon rondom, staan Anz & Pearson Sound twee uur back to back te draaien – en dat is niet eens zo lang. De Britse dj’s zijn verslaafd aan diepe bassen en Fatboy Scoop-vocal samples. Anz houdt het tempo er consistent in en laat het aan haar partner over deze open te breken met rauwe garage en zweverige synthesizerpassages. De grijze wolken die boven het bos samenpakken, trekken steevast weg wanneer Pearson Sound zijn intro’s naar de volgende reeks bassdrops uit de mouw schudt.

Foto Alex Heuvink

Bij Sugar Free gaat het er al even soepel aan toe. Onder haar niet te Googlen artiestennaam draait de Spaanse Alejandra Valmorisco drie uur lang perfect in elkaar overvloeiende minimal housetracks vanaf de Selectors-stage, een podium in de schaduw van een kunstzinnig wit doekenwerk onder de schaduw van de mooiste bomen in het bos. Iedere paar minuten komen er sciencefictiongeluiden voorbij die doen denken aan Daft Punk. Een eindje verderop verwijst Two Shell eveneens naar de Franse trendsetters. Het Britse duo brak vorig jaar door met een all over the place debuutplaat, maar ook met slimme marketing. Gemaskerd staan ze achter de draaitafels en aan hokjesdenken doen ze niet. Als twee ADHD-ers op Red Bull hupsen ze tussen stijlen en sounds. De vol helium gezogen stemmetjes zijn niet aan te slepen. Het is poppy, onderscheidend en, tja, ook wel een beetje te veel wat Two Shell doet.

Foto Alex Heuvink

Bij het spannendste optreden van Dekmantels openingsdag ligt het tempo juist veelal laag en is de sound vrij consistent. Blawan, wederom een Brit, slaat zowaar een denkbeeldige krater in The Loop. Zijn industriële blend van techno en postdubstep is er een van schaduw en onheil. Metalen buizen klapperen op betonnen vloeren, een stalen ladder glijdt van een korrelige gevel en klettert op de stoep. Wanneer je eenmaal diep in zijn dungeon zit, gooit de Brit het tempo ineens met 100 bpm omhoog. Echte spanning op een hoofdpodium, dat zie je niet vaak.

Foto Yan-Kevin Yango

Op zaterdag gaat het er relaxter aan toe. In The Loop jutten Steffi & Virginia (foto boven) het publiek op met minimalistische housebeats en uitbundige livevocalen. Een eindje verderop ontdekken we in UFO II, een van de donkere technosilo’s van Dekmantel, de dromerige muziek van Kia. Heerlijk soepel verweeft deze Australische dj echoënde ambient met techno. De bonk wint het bij haar nooit van de bezwering. Een soortgelijke balans, maar met nóg meer invloeden en souplesse, zien we bij Mad Miran. De Nederlandse dj en vaste Dekmantel-gast drijft de ingenieuze installatie van de Radar tot het uiterste met een set die stilistisch alle kanten op gaat, zonder dat het ook maar ergens gaat schuren of overprikkelen.

Foto Alex Heuvink

In de dj-categorie ‘supersterren’ vinden we dit jaar Honey Dijon (foto boven), die op zaterdagavond The Loop afsluit. De Amerikaanse beroemdheid werkte samen met Jamie xx en Beyoncé, en was zo’n grote bron van invloed op Charli XCX’s Brat dat ze een shout-out van de popster kreeg tijdens een recente award-uitreiking. De zon is bijna onder, donkere wolken hangen boven het Amsterdamse bos en de regen komt inmiddels met bakken uit de hemel, maar dat maakt de verlichting alleen maar feller en kleurrijker, en zorgt dat de rook uit de machines regenbogen creëert. Kortom, er ontstaat een magische, romantische sfeer waarbinnen Dijon extra goed kan doen waar ze goed in is: het publiek opzwepen en in beweging brengen met high-volume house vol engelachtige zang die zo catchy is als popmuziek, afgewisseld met soulvolle passages zo mooi dat er bij menig Dekmantel-ganger, opgaand in de magie van dit moment, nieuwe waardering voor het leven opbloeit.

Foto Tim Buiting

Na twee dagen knallen is het niet zo gek dat de zondag van Dekmantel begint met een lichte kater. In The Loop zien we drie meiden viben op de klingels en klangels van Ineffekt, amper voorzien van een beat. De meeste festivalbezoekers zijn nog te druk met het draaien van hun eerste joint, die ook nodig blijkt om echt in de klankwereld van deze Nederlandse producer te verzuipen. Bij de springerige blend van drum & bass, house en techno van Eycee, een eindje verderop in de verlichte hangar die The Nest heet, kun je ook prima genieten als je nuchter bent. Los gaat het deze laatste festivaldag pas vanaf een uurtje of vier. In de Radar draait de Amsterdamse dj, clubeigenaar en labelbaas Carlos Valdes een set om je vingers bij af te likken. En niet alleen je vingers trouwens. De muzikant vingert de desk als een ervaren minnaar. Hij teaset het publiek met bassdrops tot je het gevoel hebt dat je ze écht nodig hebt om helemaal los te gaan, en pas twee rondjes later dropt hij ze daadwerkelijk, waardoor de vloer uitbarst in een ongelofelijke collectieve climax. Valdes’ mix van house en techno klapt kraakhelder en vol kracht en energie uit de speakers. Wat een heerlijke plek maakt hij van de Radar.

Foto Tim Buiting

We eindigen het Dekmantel-avontuur in de Greenhouse, een glazen kas die niet zou misstaan in het Westland. Daar dropt de 70-jarige Mad Professor, een legende in de wereld van jungle en dub, remixen van reggae, hiphop, soul en andere black magic. De man is op leeftijd, dus je kunt het hem niet kwalijk nemen dat overgangen tussen platen soms wat hakkelend verlopen. Met zijn selectie onderscheidt hij zich sowieso weer van de meute, want niemand anders legt een garage-remix van Damien Marley’s Welcome To Jamrock op de slipmat en weet dat vijftien minuten lang lekker en spannend te houden. Daarnaast laat Dekmantel ook met deze boeking weer zien waar het voor staat. Geen mainstream-meuk, maar verder wel dance in de breedste zin van het woord. Simpeler gezegd: een goed georganiseerd festival met een lekker programma op een fijne locatie.

Gezien: 1 t/m 3 augustus, Amsterdamse Bos, Amsterdam.