Slechts één merchstand op het terrein. Een food court formaatje voetbalveld dat voor 90 procent een groene vlakte is, met slechts een paar picknicktafels in het midden en kraampjes eromheen. Genoeg ruimte in The Loop, het circulaire hoofdpodium, voor jonge vrouwen om hun sokken en schoenen uit te kunnen trekken zonder omstanders onbedoeld elleboogjes te geven wanneer de vloeiende set van de Rotterdamse Nala Brown maakt dat ze de grassprieten tussen hun tenen willen voelen. Anno 2026 pakken weinig festivals hun inrichting zo prikkelarm en relaxed aan als het onafhankelijke Dekmantel, de steevast uitverkochte, jaarlijkse dancedriedaagse in het Amsterdamse Bos.

Openingsfoto Noah Schielen

Toch liggen keuzestress en overprikkeling op de loer. Dat heeft alles te maken met de affiche. Het Dekmantel-programma is onwaarschijnlijk lang en veelzijdig, bevat nieuwe talenten, legendarische gasten, prikkelende samenwerkingen en bijzondere projecten – dit alles afkomstig van het elektronische muziekspectrum in z’n volle breedte. Dat is iedere editie eigenlijk wel het geval, maar dit jaar pakt de organisatie uit als nooit tevoren. De vraag waar te beginnen aan je festivaldag kun je nog het beste beantwoorden met de dobbelsteen.

Foto Tim Buiting

Ons Dekmantel-avontuur begint in ieder geval veilig: bij Ron Trent, een icoon in de Chihousescene. In de Greenhouse – dit jaar geen echte kas meer, maar een chille tent vol planten en poefjes – brengt hij de muziek waar hij pionier in is terug naar de kern: lome, diepe bassgrooves belegd met het type gevoelige gitaarlicks en spacey funk dat van hem een bekende maakte bij soulzangeressen als Erykah Badu. Een eindje verderop, in The Loop, zien we hoe de eerder genoemde Nala Brown wat stoïcijns achter de draaitafels staat, maar het grootste podium van het festival perfect opent met een zonnige selectie van r&b-edits, frisse clubtracks en techno uit Detroit. Aan het begin van haar set lopen bezoekers twijfelend naar binnen en naar buiten, tegen het einde is het feest.

Foto Angelina Nikolayeva

De Rotterdamse Brown is slechts een van vele jonge vrouwen op de affiche van Dekmantel, dat dit jaar in hetzelfde weekend plaatsvindt als Pride, maar niets hoeft te leren over divers programmeren. In de Greenhouse zien we drie transvrouwen swayen op de prachtige, met spirituele sprinkels belegde deephouse van livwutang, een dj uit New York. Wie vervolgens in meditatieve staat naar The Loop terug zweeft, wordt daar op bijna humoristische wijze wakker geschud door dance royalty. Tijdens zijn back 2 back met RHR houdt King Of Brostep Skrillex (foto boven) zich in met de wobbelende bassdrops vol glitchy heliumstemmetjes. Met iets obscuurdere tracks probeert hij aan te sluiten bij de supersnelle acid en streetwise ravebeats van zijn in de Braziliaanse favela’s geboren sparringpartner. Soms clashen de stijlen een beetje, maar juist de lompheid van deze samenwerking is vermakelijk. Dit duo blijkt de vervelende buur van het festival; ze bonken zo lekker hard dat men er op de naastliggende podia last van heeft.

Foto Laura van der Spek

Later op de avond staat Skrillex solo in de Radar, een klein podium gemaakt van aan elkaar gescharnierde bouwstellages, die piepen en trillen onder het grove geschut dat de Amerikaan voor deze set gebruikt. Het verloop is natuurlijk typisch Skrillex: wanneer hij niet toewerkt naar een bassdrop van formaat Looney Tunes-aambeeld, dan teaset hij er wel mee. Niets aan deze man is subtiel. Dit karaktertrekje deelt hij met Actress, die eerder op de dag in de Greenhouse de samenwerking opzoekt met Carl Craig (foto boven). Terwijl laatstgenoemde techno-dj zijn perfect geconstrueerde beats dropt zoals hij altijd doet, hakt eerstgenoemde geluidskunstenaar er met noise en zelfs gabber doorheen. Ook Toya Delazy houdt ervan om de boel lekker te verstoren. Ze schreeuwt haar opgefokte strijdkreten zo hard over de priemende beats van Olof Dreijer (The Knife) dat deze bijna naar de achtergrond verdwijnen. Muzikaal valt er soms wat op af te dingen, maar de energiestoot voelt als een liter Red Bull op een lege maag. Wanneer Dreijer en Delazy plaatsmaken voor Jyoty is het gelukkig heerlijk crashen op de altijd veelzijdige cocktail van onder meer house, dancehall en samba die deze populaire Amsterdamse schenkt. En wie liever zwarte koffie drinkt tegen de energiedip dan alcohol, hopt gewoon een deurtje verderop de UFO II in, waar zowel Garçon & Sybil als Cari Lekebusch soepele doch strakke techno met soms wat angstaanjagende soundbytes draaien.

Foto Sander van der Ven

De hitte van de zaterdag drijft veel mensen naar de Selectors stage, waar de witte doeken vlak voor de draaitafels zeldzame schaduwen op de dansvloer werpen. Deze zoektocht naar verkoeling is gunstig voor Skee Mask & PLO Man (foto boven), allebei nerds die net even wat dieper in de kratten duiken en vaker aan de kleinste knopjes van hun apparatuur draaien dan de gemiddelde dj. In plaats van de instant impact die veel sets dit weekend hebben, is het juist even inkomen en je voetenwerk aanpassen op de minimal techno en het geknutsel met bliepjes en breaks. De complexiteit bij dit duo voel je pas echt goed wanneer je vervolgens binnenloopt bij de Haagse dj Guy Blanken, die zijn makkelijk dansbare housebeats met broeierige sound effects (we horen Boards Of Canada-invloeden) onder de projectnaam Makam behandelt als een stylist. Eerst de essentials, dan pas de accessoires.

Foto Tim Buiting

Het supercollectief SASS (foto boven), bestaande uit vier ook afzonderlijk succesvolle vrouwelijke dj’s (Peach, Shanti Celeste, Saoirse en Moxie), lost de hoge verwachtingen in met een set die uitpakt als een feestje. We horen verschillende house-subgenres, garage en zelfs Italodisco. In de Radar vliegt een uurtje CCL razendsnel voorbij door het hoge tempo waarop de Amerikaan zijn bubbelende selecties draait. Ondertussen speelt de altijd prikkelende Batu met onze emoties door enerzijds garage en zelfs hyperpop te draaien, maar deze oplaaiende vlammen vervolgens weer te blussen met minimalistische dubstep en techno. Pure magie is de set van de Amerikaanse Aurora Halal (openingsfoto). Terwijl de zon ondergaat, dompelt zij de menigte voor de Selectors stage onder in haar betoverende, licht psychedelische vorm van techno.

Foto Sander van der Ven

Nieuw op Dekmantel dit jaar is At Dawn, een zondagochtendprogramma met een beperkt aantal gecureerde optredens, talks en ontmoetingen, alleen toegankelijk voor weekendtickethouders. Hoewel niet iedere set speciaal voor de gelegenheid werd gemaakt of echt passend klinkt – zo draaien zowel dancelegende Jeff Mills als Eris Drew (foto boven) uptempo mixen die ook in het middagprogramma hadden gepast – slaagt At Dawn in het bieden van een rustige, gekaderde start van de festivaldag met exclusieve optredens. Zo wordt er rond lunchtijd licht gebounced op de set van r&b-vernieuwer Sampha, die relaxte hiphop en soultracks draait die zijn songs inspireerden, en vult dj en radioshowhost Jane Fitz haar drie uur durende set met allerlei officieuze ochtendmuziek, waaronder betoverende ambient en spirituele house.

Foto Angelina Nikolayeva

Intelligent los gaan doen we vervolgens bij dubstepgrondlegger Mala, die je anno 2026 ook zou kunnen omschrijven als de Adrian Younge van de dance. Tot blijdschap van het hardst voelende en joelende deel van het publiek laat de Londense dj de subwoofer steevast op standje onweer rommelen, maar het zal vooral de connaisseurs opvallen dat hij de overgangen tussen zijn grime-, garage- en dubschijven vult met geluiden uit jazz en blaxploitation-films. Voor meer monotone beats moet je echter niet bij deze hyperactieve man zijn, maar uitwijken naar de UFO I. Daar boppen de koppen twee uur lang op hetzelfde tempo op de Franse dj Lea Occhi, die haar techno als een beekje met fijne vertakkingen uit de speakers laat kabbelen.

Foto Tim Buiting

In de UFO II krijgt het technoprogramma op de slotdag een spannende wending in de vorm van The Black Dog en Dopplereffekt, twee verschillende experimentele instituten op de grens tussen elektronica en dance. Beiden lijken te zijn ingevlogen om te checken of de speakers van deze technohangar ook iets anders aankunnen dan een driekwartsmaat (spoiler: dat kunnen ze). Wanneer uw verslaggever later op de avond voor een laatste keer de handen in de lucht gooit bij de juist toegankelijke, op en top euforische house van de hotste Nederlandse dj van het moment – Benny Rodrigues (foto boven) – concludeert hij dat geen verslag eer kan doen aan deze editie van Dekmantel, waarop zoveel te zien, te horen en te ontdekken was dat we nog maanden kunnen terugblikken.

Gezien: 1 t/m 3 augustus, Amsterdamse Bos, Amsterdam.