Depeche Mode startte dinsdagavond het Europese deel van de Memento Mori-tour in de Ziggo Dome in Amsterdam. Setlists uit het Amerikaanse voortraject van de tour leerden ons al dat de tot duo gereduceerde band live een uitgebalanceerde mix tussen oud en nieuw werk heeft weten te vinden. Ook in Amsterdam werd het optreden van de band, die al 43 jaar meegaat, op geen enkel moment ‘retro’.
Fotografie Hub Dautzenberg
Op het recent verschenen album Memento Mori keert Depeche Mode, na het politiek getinte Spirit uit 2017, terug naar de plek die het zo goed kan vatten in liedjes: de eigen gevoelswereld. Beïnvloed door de pandemie is Memento Mori een plaat geworden waarop universele emoties als angst, verdriet, achterdocht, maar ook blijdschap en zelfs extase centraal staan.
Misschien dat de liveshow van de Britse band juist daarom nergens gedateerd voelt. Depeche Mode maakt geen snapshot van het hier en nu, maar vat de essentie van ‘leven’ – het werkwoord – in muziek samen. Nu hebben Martin Gore en Dave Gahan waarschijnlijk wat meer Geleefd dan u en ik, maar we hebben allemaal een meanderende weg belopen die ons heeft gebracht daar waar we nu staan. Depeche Mode verstaat de kunst om die kronkelende route, vol vallen en opstaan, te verheffen tot kunstobject.
Hierdoor verhoudt het nieuwe werk van Depeche Mode zich uitstekend tot de rest van het oeuvre van de band. Wagging Tongue, van de nieuwe plaat, laten opvolgen door ‘oudje’ Walking In My Shoes? Past prima. Het melancholieke Precious uit 2005 combineren met het gloednieuwe Speak To Me? Naadloos. En dan spelen ze ook nog Everything Counts: ‘The grabbing hands grab all they can / Everything counts in large amounts’. Een track uit 1983 die er ook in 2023 nog toe doet.
Wie Depeche Mode heeft gevolgd, zag deze band al in veel gedaantes: als de wijze, mooi ouder wordende mannen van nu; als alternatieve popiconen begin jaren negentig en als jongvolwassenen op zoek naar hun plek in het leven, midden jaren tachtig. O ja, en natuurlijk als meisjesidolen, met blosjes op de wangen en strak gekapte kapsels, geknipt voor de poster in de Hitkrant.
Vanavond komen ze allemaal voorbij: in de toegift speelt de band uiteindelijk zelfs nog evergreen Just Can’t Get Enough, dat wordt begeleid door een lichtshow in het geel, roze en groen. Het is het enige moment waarop we zouden kunnen merken dat we met een ‘oude’ band te maken hebben.
Over de essentie van ‘leven’ – het werkwoord – gesproken. Niemand kan om het overlijden van toetsenist Andy Fletcher heen, nu bijna een jaar geleden. Het lijkt de band, op het podium althans, een nieuw perspectief te hebben gegeven. Dave Gahan beweegt als een jonge god en lijkt er op deze avond in Amsterdam van te genieten om weer live te kunnen spelen.
Maar het ogenschijnlijke ‘carpe diem’ maakt al gauw plaats voor een weemoedige reality check, als tijdens World In My Eyes een prachtige zwartwitfoto van ‘Fletch’ op de videoschermen op het podium verschijnt. Het is een persoonlijke ode van Anton Corbijn, als vaste designer van de band ook nu weer verantwoordelijk voor alle stills en films op de schermen en het complete stage design en lichtspektakel eromheen. Genieten mag, maar denk eraan: sterven zult gij. Hebben ze die albumtitel toch goed gekozen.
Gezien: 16 mei 2023 in Ziggo Dome, Amsterdam.
De nieuwe OOR is uit!
Bestel ‘m hier.
