Rotterdam en dEUS, dat zijn vrienden voor het leven. Eigenlijk al vanaf de eerste optredens die de Belgen halverwege de jaren negentig in Nederland gaven, is er een wederzijdse warme verstandhouding die waarschijnlijk deels gelegen is in de overeenkomsten tussen havensteden Antwerpen en Rotterdam. Tom Barman komt er vaak en graag en liet in ’t verleden veelvuldig vallen vooral de rauwe kant van de stad (‘De enige hardcore stad van Nederland’) te appreciëren. Tegen die achtergrond is de ontvangst wat flauwtjes als dEUS even over negenen het podium van het stijf uitverkochte Off Corso oploopt.
Er klinkt wat schoorvoetend gejoel en een karig applaus, alsof de helft van de zaal nog niet helemaal in de gaten heeft dat hun helden op punt van aftrappen staan. Dat gegeven opgeteld bij de locatie die qua akoestiek bekend staat als ‘moeilijk’, maakt dat er vanavond weliswaar een halve thuiswedstrijd wordt gespeeld, maar die op voorhand nog niet gewonnen is. Het aftasten duurt welgeteld één nummer: openingszet The Final Blast, waarop we middels een heerlijk groovende baslijn langzaam worden meegetrokken in de wondere wereld van dEUS. Als vervolgens een zeer strak The Architect (inclusief goed getimede, bezwerende zwartwit-lichteffecten) wordt ingezet, is de boel eigenlijk al om. Off Corso gooit de schroom van zich af en stoort zich niet aan een niet altijd even goed zaalgeluid (keyboardgeluiden af en toe te hard, leadzang te zacht) en een soms behoorlijk schorre zanger (goed hoorbaar in Little Arithmetics) die duidelijk niet helemaal in topvorm verkeert.
Barman doet natuurlijk wel z’n stinkende best, maar kan ook niet verhullen zich vooral voor de liedjes van laatste album Keep You Close in te willen zetten. Dat is het best zichtbaar op momenten dat er geknald wordt. Op het opzwepende eindstuk van een moeizaam op gang getrokken Instant Street zie je hem weliswaar geconcentreerd de akkoorden meespelen, maar houdt hij zich ook een beetje afzijdig en blijft zijn kenmerkende ‘harken’ achterwege. Tegelijkertijd heeft ie het wel naar zijn zin als de band op een nieuw nummer als Dark Sets In los mag gaan . Hoofd in de nek, de rug schuin en ogen die vuur spuwen, het is Barman op z’n best. Wat dat betreft is het een meevaller dat zo’n beetje alles van Keep You Close voorbij komt.
Maar dEUS heeft natuurlijk ook altijd nog die andere grote troef achter de hand. Gitarist Mauro Pawlowski is vanavond wederom fabelachtig. Wat een genot om de man soepeltjes tussen uiteenlopende stijlen (van subtiel tokkelend naar meedogenloos uithalend) te zien schakelen. In alles de tegenpool van baas Barman die nogal eens het gevecht met zijn gitaar wil aangaan. Pawlowski is de dromerige kunstenaar die op een andere planeet bivakkeert (ergens op Planet Cool ja) en z´n instrument aan een onzichtbaar lijntje heeft. Hij speelt feilloos, soeverein en sereen, is in complete harmonie met z´n gitaar en lijkt soms wel met hogere krachten te communiceren. Het is mede zijn verdienste (kanttekening: ook de rest van de band kun je eigenlijk niet meer ongenoemd laten en heeft een aanzienlijke inbreng in het totaalgeluid) dat we vanavond alles overziend toch weer een geweldige twee uur muziek krijgen voorgeschoteld waarin scherp gespeelde nieuwe songs worden afgewisseld met sterke versies van klassiekers (met usual suspects Hotellounge, Nothing Really Ends en Theme From Turnpike als hoogtepunten). Anno 2011 hoeft dEUS niet eens weergaloos te zijn om grote indruk te maken.
Door Raymond Rotteveel / fotografie: Dimitri Hakke
Gezien: 24 november 2011, Off Corso, Rotterdam
