Dat de Sugababes aardig wat bekijks zouden trekken tijdens hun – toch vrij verrassende – passage op Lowlands vorig jaar, dát lag wel in de lijn der verwachting. Dat het een van de grootste feestjes van het festival in een bomvolle Alpha (!) zou worden? Nee, dat stond bij niemand op de bingokaart voor 2024. En ja, als een comeback dusdanig goed bevalt dat er plotsklaps 20.000 man komt opdagen, dan is een show in de AFAS natuurlijk een no-brainer. Uitmelken die hap!

Foto Ben Birchall (CC)

Nee hoor. Deze zegetocht komt Keisha, Mutya en Siobhan – de OG Sugababes, zeg maar – méér dan toe. Enerzijds omdat het gros van de fantastische zeroes-popliedjes van het Britse drietal nog steeds inslaat als een bom, anderzijds door de enorme drek waar ze zich doorheen heeft moeten worstelen om hier te komen. Aan het begin van dit millennium was het girlband galore, een logisch gevolg na de enorme populariteit van de muzikale mannengroepjes van de jaren daarvoor (Boyzone, Take That, Backstreet Boys, om maar eens wat te noemen). Acts als Atomic Kitten, Girls Aloud en Bubbles schoten vervolgens als paddenstoelen uit de grond, niet in de laatste plaats omdat labels en managementkantoren de dollartekens in hun ogen hadden staan.

Het was dan ook de kapitalistische muziekwereld op zijn allerslechtst. Aanvankelijk werden de Sugababes – lekker spontaan – samengesteld op basis van – lekker smaakvol – hun etniciteit. Toen de populariteit en daarmee ook de druk toenam, en niet iedereen daar even goed tegen bestand bleek (met alle gevolgen van dien), werd de ene dame simpelweg voor de andere ingeruild. Zo bleef de bezetting veranderen, maar nam de populariteit van de groep door de jaren heen uiteindelijk steeds meer af. Ondertussen bleken Keisha, Mutya en Siobhán altijd goed contact te hebben gehouden en aardig pissig te zijn over de (idiote) gang van zaken, temeer omdat ze geen gebruik mochten maken van de ‘merknaam’ Sugababes. En dus zinden ze op gerechtigheid. Na jarenlang juridisch getouwtrek kwam die er. In die zin is deze tournee hier dan ook een fraaie bekroning op.

Tot zover het geschiedenislesje, terug naar deze woensdagavond in Amsterdam Zuidoost. Het is even voor negenen als de vierkoppige band inzet voor een epische, bombastische introductie die best even duurt voordat de Sugababes het podium opkomen. Stap voor stap, synchroon, precies richting het op het podium geplakte kruisje, zodat ze exact even ver uit elkaar staan. Millimeterwerk. En over afstemming gesproken: de overgang van de intro naar Overload is zo strak als een wasbord. Samen klinken ze alsof de tijd heeft stilgestaan, maar dat kan ook komen door de enorme bak aan effecten die regelmatig om de hoek komt kijken.

Wat nog meer gelijk opvalt, is de muzikale aankleding. Het openingsnummer krijgt een of andere merkwaardige synth-blazer mee, terwijl de band Hole In The Head ‘opleukt’ met een hoempapa-beat waar de honden geen brood van lusten. Het blijkt, helaas, een terugkerend probleem. Op de een of andere manier bedacht iemand dat het noodzakelijk is om vrijwel ieder liedje via hysterische drums tot een geforceerde climax te brengen – alsof het materiaal van het Engelse trio op zichzelf niet euforisch genoeg is. Vooral de hoeveelheid drumbreaks – ontsla die man, alsjeblieft – is een heuse verschrikking, óók omdat het de spaarzame subtiele details in de liedjes compleet om zeep helpt.

Doodzonde, want los van die wanstaltige drummer, speelt de band prima en staan de drie te shinen alsof het 2003 is. Dat is overigens ook te danken aan de klaarblijkelijke tijdloosheid van veel liedjes. Breng Ugly, Too Lost In You of Round Round morgen uit en ze staan evengoed in de hoogste regionen van de hitlijsten. Dankzij dit enorme salvo aan hits – we tellen er een stuk of tien – blijft het geheel door de avond heen ook goed overeind. Ietwat pijnlijk is het wel om te merken dat dit jaar verschenen tracks Weeds en Jungle in de verste verte niet op kunnen tegen hetgeen de vrouwen zo’n twintig jaar geleden maakten, maar ach, je kunt niet altijd zes gooien.

Bovendien: een kinderhand is snel gevuld, zo blijkt ook deze avond in de AFAS. Een kleine vijfduizend man wil niets liever dan de vrouwen die vroeger boven hun bed hingen, live aanschouwen, en is euforisch als dat lukt. Of daar nu een doorgeslagen drummer doorheen loopt te rammen, of niet.

Gezien: 23 april 2025 in AFAS Live, Amsterdam