Met Baby leverde Dijon afgelopen jaar een van de meest sprankelende alternatieve r&b-albums van het jaar af. Het werd eens tijd dat het wonderkind – met Grammy-nominaties voor zijn producties op Biebers Swag en een kleine rol in het met 13 Oscars genomineerde One Battle After Another – het op eigen titel ook waar gaat maken. Tijdens een korte Europese tour met slechts enkele shows op het vasteland staat hij in Paradiso, waar de rij twee uur voor aanvang al richting Leidseplein gaat: de hype is real.
Te midden van alle apparatuur en medemuzikanten is het passen en meten maar Dijon weet zich ertussen te proppen. De vergelijking met Frank Ocean is snel gemaakt als je Big Mike’s hoort, afkomstig van debuutalbum Absolutely. Hij klinkt zuiver en hangt een gitaar om als Another Baby! van zijn bejubelde tweede album al snel aan de beurt is. De experimentele jarentachtigsound ademt Prince en retourneert de hoge verwachtingen die we voor hem hadden op een presenteerblaadje.
Higher! wordt via de drumcomputer ingeleid en de meezingbare ballad The Dress klinkt massaal uit honderden kelen. Gehurkt laat de zanger de psychedelische intro van Fire! klinken, die door de veredelde bouwlampen op het podium aan storing op een werkplaats doet denken. Een groot contrast met het daaropvolgende Many Times waarbij groepjes fans dan weer staan te hossen. Zo lijkt Dijon het eerste deel van de set te gebruiken om de lijntjes op te zoeken waarbinnen hij mag kleuren.
Die lijntjes blijken dan eigenlijk al gevonden te zijn, want na verloop van tijd bekruipt een gevoel van oververzadiging: de nummers beginnen op elkaar te lijken en de uitschieters die elkaar aan het begin afwisselden komen nog sporadisch terug. Het vervormde ‘save me’ uit het noisy (Referee) is daar een voorbeeld van. Dijons stem gaat door merg en been en dat kunstje wordt herhaald als een achtergrondzanger nog eens aan de knoppen schuift voor eenzelfde effect tijdens Kinda Love.
Het slotakkoord wordt klein gehouden door intieme nummers van Absolutely en een publiek dat goed begrijpt stil te blijven op het juiste moment. Zo komen Annie en vooral Rodeo Clown – mét begeleidende klarinet – het beste tot hun recht. Alleen de woorden ‘And the crowd go wild, claps for you’ van laatstgenoemde onderbreken de stilte met luid geklap. Zo perst een van de grootste muzikale beloftes van deze tijd er nog een hoogtepunt uit. De kwaliteit van Dijon is hoog en hoewel er hier en daar geknipt mocht worden in de setlist, voel je aan alles dat zijn plafond nog lang niet is bereikt.
Gezien: 25 januari 2026 in Paradiso, Amsterdam.
Fotografie Daniël De Borger
