Onder de noemer In League With Satan trekken de Noorse symfonische blackmetallers van Dimmu Borgir en de black-/deathmetalband Behemoth uit Polen in oktober als co-headliners door Europa. Dat doen ze samen met de Zweedse blackmetalact Dark Funeral. De tournaam ontleenden ze aan een nummer van Venoms debuutalbum Welcome To Hell uit 1981. Die plaat geldt als blauwdruk voor de stijlen die de groepen bezigen. Door het recente overlijden van Venom-frontman Conrad ‘Cronos’ won die noemer extra aan lading. In de Mainstage te ’s-Hertogenbosch krijgt de genrepionier ten overstaan van 3.500 mensen een even muzikaal bombastisch als visueel overweldigend eerbetoon in drie akten.
Qua podiumaankleding, outfits, licht en pyrotechniek pakken de bands enorm uit. Bij Dark Funeral gaat dat van een reusachtige backdrop tot panelen en banieren. Die zijn voorzien van het bandlogo, pentagrammen en de tekst The Order Of The Black Hordes. De vijf zwartgeklede en gecorpsepainte leden dragen pakken vol leer, metaal, punten en schubben. Ze spelen strak en gedisciplineerd en bedienen zich in songs als Unchain My Soul, The Arrival Of Satan’s Empire en Let The Devil In van supersnelle blastbeats, snerpende screams en opvallend melodieuze riffs.
Het publiek – een mix van oude metalheads en jonge fans – reageert enthousiast, klapt driftig mee en steekt devil horns in de lucht. En als frontman Heljarmadr daar in het kader van de tournaam om vraagt, scandeert een groot deel van de zaal ‘Hail Satan’, voordat de groep terugkeert naar wat de zanger Where Shadows Forever Reign noemt.


Van de drie acts spant Behemoth qua rekwisieten en visuals de kroon. Die gaan verder dan de microfoonstatieven met pentagrammen en slangen, de kolossale drumstellage, doeken, verhogingen, uitdossingen en videoprojecties. Er gebeurt zoveel dat technische problemen haast niet kunnen uitblijven. Die dienen zich al aan na openingssong Daimonos.
Na een korte pauze duurt het nog drie nummers voordat het geluid voldoende definitie heeft. Het gebrek daaraan lijkt de zaal niet te deren. Als zanger/gitarist Nergal tijdens Ora Pro Nobis Lucifer roept: ‘Sing with us, Den Bosch’, reageert het publiek massaal. Dat gebeurt even later ook bij The Shit Ov God. In de eerste twintig minuten van de show is dan al zoveel vuur en stoom de lucht ingespoten dat de hele zaal naar brandstof ruikt.


De frontman biedt zijn excuses aan voor de technische problemen. Maar hij zegt ook dat niets hem en zijn band kan tegenhouden, en dat de groep sinds 1991 gedreven is door het motto Conquer All. Die lijfspreuk onderstreept Behemoth met een zelfverzekerde podiumpresentatie, Inferno’s imposante drumwerk, strak spel, meerstemmige growls en memorabele nummers.
Alle visuele toevoegingen leiden nauwelijks af van de muzikale kern. Niet als Nergal bij Blow Your Trumpets Gabriel een zwarte cape en een masker draagt, niet als hij bij I, Scvlptor op een verhoging staat en met twee vlammenwerpers vuur schiet, en niet als gitarist Seth en de reusachtige bassist Orion fakkels aansteken. Het publiek reageert enthousiast. Er volgt alleen nauwelijks respons als de frontman vraagt wie er in 1996 bij het eerste Nederlandse optreden van de band was in de Rotterdamse concertzaal Baroeg. Dat is bij slotsongs The Shadow Elite en Chant For Eschaton 2000 wel anders, waarna Behemoth besluit met toegift O Father O Satan O Sun!, een laatste outfitwissel en nog een paar vuursalvo’s.
Na zoveel spektabel is het niet gek dat de oorspronkelijke ombouwtijd van dertig minuten bijna eens zo lang duurt. Zeker niet omdat Dimmu Borgir als afsluiter natuurlijk niet kan achterblijven. Opnieuw staat het podium vol, ditmaal onder meer met pilaren, een gigantisch drumstel met vier basdrums, gehoornde schedels en oplichtende slangenfiguren. Toch ligt de nadruk meer op de muziek. Al vroeg in de set speelt de Noorse groep met Mourning Palace en Kings Of The Carnival Creation twee van zijn grootste succesnummers. Zo is de zaal na de lange break direct weer bij de les. Er ontstaat zelfs een kleine pit.


Door de vele geluidslagen, van drums, bas, gitaren, vocalen, toetsen en orkestratie, duurt het ook bij Dimmu Borgir tot het vijfde nummer As Seen In The Unseen (van het in mei verschenen album Grand Serpent Rising) voordat het geluid echt op orde is. Als de in lange gewaden gehulde zanger Shagrath vervolgens duidelijk maakt dat de groep een mix van oud en nieuw materiaal speelt, ziet een gedeelte van het publiek zich rond elf uur genoodzaakt te vertrekken wegens laatste treinen. En dat terwijl zich juist dan enkele hoogtepunten aandienen. Bij het bombastische The Serpentine Offering en het machinale Puritania doet bijvoorbeeld de hele zaal mee, en tijdens Gateways klinkt van tape de markante stem van Djerv-zangeres Agnete Kjølsrud.
En voordat de band de avond afsluit met het filmische Progenies Of The Great Apocalypse dient zich ook nog een full circle-moment aan. Tijdens de In League With Satan-tour spelen de co-headliners om en om de gelijknamige cover van Venom, en doet de zanger van de andere band mee als gast. Vanavond is Dimmu Borgir aan de beurt, bijgestaan door Nergal. De zaal zingt het refrein luidkeels mee en terwijl de laatste vlammen de lucht in schieten vraagt hij ‘of er nog wat benzine over is in de tank’. De ironie lijkt de meesten te ontgaan, na een lange avond vol extreme kwaliteitsmetal, bombast, rekwisieten en heel veel vuur.
Gezien: 18 oktober 2026 in Mainstage, ’s-Hertogenbosch
Fotografie: Eus Straver