De kuiten blinken nog altijd, na keurig nette weekenden op Best Kept Secret en Down The Rabbit Hole. Dus stuurde OOR – als ware het een ontgroening – een jonge hond naar het legendarische festival in Zuid-België met één tip: ‘Als ze vragen of je andalousesaus erop wil, gewoon ja zeggen.’ In het tentenkamp tussen chansonwaardige landschappen word je niet bij zonsopkomst gewekt door kraaiende hanen, maar door een iconische kreet van (minstens) stomdronken Belgen: ‘Doureuuuh!’ Maar eh, wat betekent dat dan?

Openingsfoto Love Liebmann

De diaspora der Nederlanders blijft een wonderbaarlijk verschijnsel: ga naar een yoga-retreat op Bali en je komt niet van ze af. Rij twee uur naar een jaloersmakende festivalervaring voor een schappelijke prijs (€215 voor vijf dagen) en ze zijn nergens te vinden. Misschien zijn we allemaal matcha-luxepoezen geworden en oogt Dour te rauw, maar het affiche zou toch wel wat Hollanders op roadtrip richting het zuiden moeten jagen. Belgische sterren als Pegassi en technokoningin Charlotte De Witte bedwingen de dansvloer, maar ook een breed scala aan Franstalige hiphop, de indrukwekkende Eusexua-show van FKA Twigs en hippe acts als de elektronische funkpopformatie Parcels (foto onder) zijn aanwezig. Het eerste concrete voorbeeld van die rauwheid dient zich al aan op de eerste avond, als er een willekeurige Vlaming in het tentje van de recensent van dienst ligt: wazig komt hij er wel uit, broek aan en weer door. De volgende dagen vinden we iedere dag achtergebleven rekwisieten: van ondefinieerbare poedertjes tot zonnebrillen.

Foto Lucas Verbeke

Dour staat bol van tegenstellingen die zó onlogisch zijn dat je na een lang weekend niet anders kan concluderen dan dat rationele Hollanders nooit zo’n festival kunnen organiseren, hoe graag ze het ook zouden willen. Op de ene plek staat een drugshond aan de benen te snuffelen, vijftig meter verderop hangen gigantische schema’s met welke drugs je wel en niet moet combineren. Een cocktail van heroïne en GHB blijkt een no-go. Alfa-mannetjes die het hele jaar op hun summer body hebben getraind en de queer community lopen zonder problemen door elkaar heen. Niet vanuit een mooie boodschap over eenheid, maar omdat het de Belgen simpelweg niets interesseert: ‘leven en laten leven’ is een van de vele definities van ‘Doureuuuh’. Het festival komt pas rond een uurtje of acht ‘s avonds écht op gang en misschien nog wel het meest frappant: de mainstage blijkt het minst boeiende podium van het festival.

Foto Lucie Robert

De verzameling Walen en Vlamingen bouwen op de camping de hele dag aan een hogere staat van zijn: een zorgvuldig samengestelde trip. Makkelijk publiek, zou je zeggen, maar zo simpel blijkt dat helemaal niet. Artiesten komen op Dour niet weg met hun gebruikelijke kunstje, vooral van de dj’s wordt flexibiliteit vereist. Onze eigen KI/KI (foto boven) neemt traditiegetrouw een flinke kist aan acid mee die nét wat te ingewikkeld lijkt voor de Belgen. Stiekeme headliner Marlon Hoffstadt blijkt anderzijds weer wat te simpel. Zijn twee uur aan trancy hardhouse is wel érg vlak.

Foto Yannick Tréguier

De sweet spot wordt gevonden door de Brusselse Odymel (foto boven), die direct van de Tomorrowland-mainstage naar de Balzaal is afgereisd. De Belgen blijken van duidelijkheid te houden: een langgerekte opbouw en herkenbare, nét niet afgezaagde tracks als Odymels versie van The Cardigans’ My Favourite Game doen het eigenlijke hoofdpodium ontploffen. Eindelijk kolkt die prachtige Balzaal. Een podium waar we in Nederland stikjaloers op zijn: de buitenstage krijgt een dak door bijna 360 graden aan spots en lasers die elkaar als de punt van een circustent in het midden ontmoeten. De helft van de cirkelvormige stage is gevuld met gigantische led-schermen die je ogen als een trechter onontkoombaar richting de dj leiden. De tweede overwinnaars op het dancepodium zijn de Zwitserse vrienden van Adriatique, die we na een geweldige set wel de gebroeders Grimm van de house mogen noemen. Geheel in sprookjesstijl krijgen we eerst wat stevige kruimels, waarna je middels verhalende progressive-tracks het besef van tijd compleet verliest. Een beetje overvallen staat de Balzaal ineens met de ogen dicht en de armen stijf richting de hemel gericht. En als dan ook nog Rufus’ Innerbloom voorbijkomt, is het feestje helemaal compleet. ‘Een warm dekentje’, wordt herhaaldelijk in het rechteroor geroepen.

Foto Lucas Verbeke

Enfin, de Belgen houden dus van duidelijkheid. Dan moet The Streets (foto boven) eigenlijk de perfecte boeking zijn, toch? De überBrit verzint bij ieder optreden willekeurige challenges. Op Best Kept Secret maakte hij een slinger aan crowdsurfers, op Dour wil Mike Skinner graag bananen kopen, maar is zijn creditcard verloren. Opblaasbare bananen en creditcards vliegen op vanuit het publiek, dat zijn bevelen zonder aarzeling opvolgt. Toch spookt er één vraag – eigenlijk het gehele festival – door het hoofd: waar is iedereen? Ergens is het wel lekker dat je bij iedere act kunt komen aankakken wanneer je wil en alles goed kan zien, maar het doet bij acts als Brutalismus 3000 wel een beetje af aan de ervaring als het veld halfleeg is. Vooral Stormzy (foto onder), wiens stage presence en muziek bij uitstek zó ontzettend groots aanvoelen, heeft last van de beperkte inzet en aanwezigheid bij het hoofdpodium. Zelf glimt hij al binnen tien minuten, als het zweet van zijn lijf gutst. Indrukwekkend, maar de Engelsman ziet de geïnvesteerde energie niet uitbetaald worden.

Foto Lucas Verbeke

Bij wijze van experiment zijn we om kwart over vier ’s middags – dat is op Dour nog twee uur vóór het ontbijt – gaan kijken bij de Amsterdamse postpunkers van Marathon. Het experiment is in dezen niet de band (die vinden we leuk), maar het tijdstip. Ze kijken in eerste instantie een beetje verward de zaal in; er waren ongetwijfeld minder mensen dan verwacht. De zaal volspelen is eigenlijk geen optie, want het veld buiten de tent is überhaupt nog leeg. Bassiste Nina Lijzenga neemt het voortouw: fuck it, we gaan ervoor. Al snel volgt frontman Kay Koopmans en ontstaat in er in de zaal alsnog een mini-mosh, inclusief een paar heren in enkel een mannenslip. Roeien met de riemen die je hebt, noemen we dat.

Foto Yannick Tréguier

Dan is het ook voor OOR tijd voor ontbijt: andalousesaus is niet lekker, durven we zo objectief als een mening kan zijn vast te stellen. Waar food-influencer Veggilaine op Down The Rabbit Hole in één minuut duidelijk maakte dat onze vegetarische woordenschat ernstig tekortschiet, zien we op Dour een eenduidig decor met simpele opdruk: frites, pizza, kebab, enzovoorts. Geen schattige foodtrucks, maar loketjes die onappetijtelijk eten maken. De frikandellen en wraps liggen al te lang te dampen in lauwe bakken, maar het is gorige perfectie: als je favoriete shoarmatent waar je voor drie uur ’s nachts nooit zou komen. De enige tip die we meekregen – over die vieze andalousesaus – klopt wel. Ondanks dat het niet te vreten is, voelt het goed: doe nog maar een kwakje!

De subtiele balans tussen goed en fout reikt op Dour verder: bij het aanzicht van ruim vijftig oranje Boels-Dixi’s en centrale punten waar je toiletpapier kan afrollen, slaat de schrik even toe, maar van binnen zijn de cabines unaniem brandschoon en spettervrij. De rijen bij de douches zijn lang, maar op de camping zie je brakke clubjes elkaar met watertanks overspoelen: even insoppen en klaar is Kees. Zo moeilijk is het allemaal niet, bewijzen de Belgen.

Foto Sander Paulussen

Tijdens een campingwandeling vangen we een gesprek op dat het festival feilloos samenvat. Een groep Vlamingen heeft een bendelid voor het eerst naar Dour gekregen en stelt hem een logische vraag: ‘En? Hoe vind je Dour?’ Zonder enige intentie een waardeoordeel te vellen antwoordt hij: ‘Iedereen naar de klote’. Dát is ‘Doureuuuh’. Of je dat door je favoriete dj, band of rapper laat bewerkstelligen, of dat je liever helemaal alleen knock-out in een weiland gaat liggen is aan jou. Dour is anarchie die zichzelf prima regelt, maar soms voelt het een beetje zonde van al die mooie namen op het affiche. In Nederland zouden we zeggen: ‘Het festival heeft een identiteitscrisis.’ In België drinken ze nog rustig een pintje. Het was weer een topweekend.

Gezien: 16-20 juli, Dour