Die blouse kan van zijn vader zijn, of van een kleurloze ambtenaar, desnoods van een roadie van deze nieuwste indiedarling. Staat hier in de Lima dezelfde artiest die in december debuteerde op 22-jarige leeftijd met Blizzard, het falsetstemdebuut dat een tel te laat kwam voor de jaarlijstjes?
Dove Ellis is op het podium vreemd enigmatisch en oogt een beetje sullig. Een journalist van The Guardian probeerde via de publicist van Ellis persoonlijke informatie over de muzikant los te peuteren. Hij heeft ‘een introvert karakter’, antwoordde de pr-persoon. In mei verscheen de Ier toch voor de camera van Other Voices, en inderdaad: nogal verlegen. ‘Ik maak muziek op een introverte manier’, zegt hij vandaag. Vragend heft hij een duim naar het Lowlands publiek: goed zo? Cringe. Maar dan gaat zijn mond open.
Bij de eerste snik wordt Lowlands onmiddellijk stil. De opener, Love Is, is een folky opsomming van wat liefde nou werkelijk is. Het tweede nummer, Pale Song, wordt gedragen door een prachtig gevonden gitaarakkoord. Om daarna, in het derde nummer, het publiek onder te dompelen met gitaarspel dat op Marquee Moon van Television niet zou misstaan. Wauw. En Ellis topt al die schoonheid met zijn kopstem. Die eerste indruk klopte niet; sorry dat we je sullig noemden, Ellis.
De jonge twintiger moet voor veel doorgewinterde luisteraars vertrouwd voelen. Hij wordt vergeleken met Nick Drake en Van Morrison, met zowel Jeff als Tim Buckley, en de waarheid ligt op Lowlands ergens in het midden. Maar hij is absoluut geen copy cat, en de barstjes en snikjes in die kopstem zijn ook niet aanstellerig, integendeel.
Maar Dove Ellis is meer dan de liedjes. In dit optreden zit zoveel moois verborgen in de stiltes, de koortjes, de geluidsstorm, het bewust vertragen om aandacht te herwinnen. Wie de pauze om de instrumenten te stemmen verbloemt met een freejazz intermezzo dat zowaar doet denken aan Ornette Coleman, heeft oog voor detail.
Dove Ellis deed al flink wat podiumervaring op binnen de Londense Windmill-scene, waarbij bands als Black Midi en Black Country, New Road ongetwijfeld lieten zien wat er mogelijk is op de kruispunten van jazz, klassiek, MPB en indie. Als hij de gitaar neerlegt en achter de piano klimt voor liedjes met Beach Boys-achtige melodieën, heeft het Lowlandspubliek definitief voor zich gewonnen. Al volgt daarna nog het spetterende baspatroon, een dreigend bluesmotief dat de vroege Bad Seeds in herinnering roept, en zo wordt het nummer bijna ongemerkt getransformeerd. Net zo ongezien verandert prijsnummer Heaven Got No Wings tot de band van vijf uit volle borst zingt als vijf fonkelende sterren.
‘My name is Dove Ellis’, komt er aan het eind nog hortend en stotend uit.
Gezien: Lowlands 2026, vr 16.15 uur (Lima)
Fotografie: Arend Jan Hermsen
