concert

Down The Rabbit Hole dag 2: Thom Yorke, Underworld e.a.

Was het op de vrijdag vooral heet, op de zaterdag van Down The Rabbit Hole hangt de weersverwachting als een zwaard van Damocles boven de heuvels. Het gaat zeer waarschijnlijk regenen en afhankelijk van welke app je gelooft mogelijk nog behoorlijk hard ook. Dan komen er niet heel aangename herinneringen aan de editie van 2016 naar boven, waar de hemel op donderdag al openbrak en het festivalterrein het hele weekend in een modderpoel veranderde. Of het zover komt moeten we nog maar zien, maar één ding is zeker: er moet wel een zondvloed uitbreken wil deze dag echt in het water vallen, want de line-up is ijzersterk. Met vooral een afsluitend een-tweetje in de vorm van Thom Yorke en Underworld dat ons nu al doet watertanden, maar ook voor het zover is valt er genoeg te genieten.

In indiekringen was het redelijk groot nieuws: Jonathan Wilson – de eerste act die we op de zaterdag meepakken – die zich in interviews uitliet over de hoge kosten van het toeren door Europa en meteen ook maar aankondigde dat zijn tour destijds de laatste zou zijn. Hij heeft zich niet aan zijn belofte gehouden. Maar om het betaalbaar te houden staat hij hier nu gewoon in z’n eentje, zichzelf slechts begeleidend op een gitaar en soms een drumcomputer. Allemaal leuk en aardig, maar echt spannender wordt zijn muziek er niet op. Op plaat moeten zijn songs het vooral van de rijke productie en soms behoorlijk weelderige aankleding hebben, op het podium, in uitgeklede versie, klinkt iedere song hetzelfde. Dat Wilson nog steeds niet heel veel joie de vivre in het toeren lijkt te stoppen, helpt ook niet; voor het grootste gedeelte van het optreden zit hij nukkig op een krukje met een zonnebril op. Blijf dan gewoon thuis.

In hoeverre een festivalshow van Kamasi Washington gaat werken is altijd een beetje afwachten. De virtuoze saxofonist maakt geweldige platen vol heerlijk uitgesponnen suites, maar zijn muziek is toch van het soort dat je eigenlijk beter hoort in een zaal met mensen die echt uitsluitend voor hem komen en alles aandachtig in zich opnemen. Daar komt bij dat een uur voor Washington aan de korte kant is, hij komt vandaag maar toe aan vijf nummers. Gelukkig valt het vanmiddag wel goed, het publiek luistert grotendeels aandachtig en swingt hier en daar zelfs voorzichtig mee. Voor wie Washington wel eens eerder gezien heeft is er niet heel veel nieuws onder de zon; opnieuw hetzelfde praatje voor (het overigens weergaloze) The Truth, opnieuw een moment waarop zijn vader Rickey Washington in de spotlights wordt gezet. Wat overigens niet betekent dat Washington en de zijnen op de automatische piloot spelen; de show volgt zeker een formule, maar die formule wordt wel intens hartstochtelijk uitgevoerd. Washington en Down The Rabbit Hole blijken een goed huwelijk.

Fever, de laatste plaat van ieders lievelings-Belgen Balthazar, is een album dat zich leent voor tropische temperaturen. Die zijn vandaag echter niet voorradig in Beuningen. Aan het begin van de dag was nog best benauwd op het terrein, inmiddels is de temperatuur al fiks gedaald en hangt de wrong vibration – om de band maar even te citeren – van een inkomende regenbui boven het terrein. Daar laat het vijftal onder leiding van co-frontmannen Jinte Deprez en Maarten Devoldere zich echter niet door kisten. Nadat opener Blood Like Wine, die met dat fantastische ‘raise your glass to the nighttime’ meezing- en participatiemoment, al voor euforie op het veld heeft gezorgd, breken de wolken open precies als de climax van The Boatman losbarst. Timing. Eerst miezert het nog, maar het lijkt wel alsof de band met een regendans bezig is, want ieder nummer gaat het harder regenen. Het veld stroomt enigszins leeg, maar het publiek dat overblijft maakt er dan ook echt het beste van. En dus wordt er volledig losgegaan op het heerlijke titelnummer van Fever en het afsluitende Entertainment. Een heel veld laten hossen terwijl het pijpenstelen regent, daar moet je een hele grote voor zijn.

In de tent bij Slowthai is het allicht droog, maar gelukkig staat het niet vol met mensen die alleen maar zijn gekomen om te schuilen. Mensen die dat van plan waren besloten waarschijnlijk na een of twee nummers al om toch maar een minder trommelvlies pijnigende schuilplaats op te zoeken, want deze manische nieuweling in de Britse rapscene gaat vanaf minuut één ontzettend hard. In tegenstelling tot bij Skepta gisteren verslapt de energie eigenlijk geen moment, al helpt het dat Slowthai duidelijk meer de behoefte voelt zichzelf te bewijzen. Hij haalt werkelijk alles uit de kast, wat een erg leuke show oplevert. Zo worden we vriendelijk verzocht een circlepit, of nee, pardon, een circle of friends, te beginnen, waarbij hij voor het gemak maar even iemand in het publiek aanwijst die deze mag leiden. Dat deze aangewezen persoon een minuut later al niet meer te vinden lijkt te zijn, mag de pret verder niet drukken. Zo dendert deze charmant chaotische show een uur lang vrolijk door, terwijl Slowthai en passant ook even laat horen dat er op zijn debuutalbum Nothing Great About Britain echt een paar hele goede nummers te vinden zijn. Leuke show van een groot nieuw talent.

Inmiddels zijn de Groene Heuvels vrijwel volledig natgeregend, wat enkele bekende problemen met zich meebrengt. Zo schijnt naar verluidt vooral Ólafur Arnalds compleet overstemd te zijn door vele praters. Op het veld voor de Hotot hebben ondertussen niet heel veel bezoekers zin om het weer te trotseren voor The Roots, maar de fanatiekelingen die er wel zijn hebben de tijd van hun leven. Niet verwonderlijk, het legendarische hiphopcollectief vuurt echt alleen maar hits op het veld af. Vaak niet eens hun eigen hits, we horen onder andere ook C.R.E.A.M. van Wu-Tang Clan en een vleugje Shimmy Shimmy Ya van Ol’ Dirty Bastard. Zo verandert het optreden min of meer in een robbertje hiphopkaraoke, en al is dat zeker geen straf, het is jammer dat The Roots zo nadrukkelijk op het verleden leunt. Dit decennium bracht de groep met Undun en And Then You Shoot Your Cousin twee van zijn beste platen uit, maar daar horen we vanavond nauwelijks bewijs van. Dat ook The Roots het voor elkaar krijgt het inmiddels nog meer verregende veld uit zijn dak te laten gaan is niet niks, maar we ontkomen toch niet aan de indruk dat de groep het zich er wat makkelijk vanaf maakt.

Parquet Courts staat alweer voor de derde keer op Down The Rabbit Hole, maar Andrew Savage en zijn mannen hebben inmiddels een flinke groei doorgemaakt. In 2016 stonden ze nog aan het eind van de middag in de Fuzzy Lop, vanavond staan ze op een puike spot in de Teddy Widder, die echt niet alleen door de regen zo vol staat. Dat is vooral te danken aan het vorig jaar verschenen Wide Awake!, het beste Parquet Courts-album tot nu toe, met vooral heel veel écht goede liedjes. Die liedjes zijn ook meteen de hoogtepunten van de set, al doen oudgedienden Master Of My Craft en Dust het ook zeker goed. Maar het zijn vooral recente nummers als het heerlijk voortdenderende Total Football, het jakkerende Almost Had To Start A Fight/In And Out Of Patience, het euforisch dansbare Tenderness en het Talking Heads-achtige titelnummer (dat zelfs een bescheiden radiohit is geworden, wie had dat in de tijden van debuut Light Up Gold ooit gedacht!) die er als zoete koek ingaan vanavond. Savage en consorten hebben ook wel eens vrij vervelende, dwarse shows in ons land gegeven, waar ze er weinig zin in leken te hebben, maar vanavond klinkt alles als een klok en spat het speelplezier er vanaf. Alleen de eindeloos uitgerekte versie van afsluiter One Man, No City gaat echt te lang door om leuk te blijven, maar ook dat heeft wel weer z’n charme. Het blijven toch plaaggeesten.

Tenzij we iemand over het hoofd zien, is Thom Yorke de artiest op Down The Rabbit Hole met het meest recente nieuwe werk op zak. Zijn derde (of vierde als je de soundtrack van de Suspiria-remake meerekent) soloalbum Anima is net een week uit en terecht bejubeld. Qua opstelling is de show vanavond hetzelfde als die in Carré vorig jaar, Yorke in het midden, soms achter de knoppen, soms achter de microfoon, vaste producer Nigel Godrich links en visual artist Tarik Barri rechts, die live de overdonderende visuals voor zijn rekening neemt. Nog voordat opener Impossible Knots goed en wel begonnen is, heeft Yorke het publiek eigenlijk al om zijn vinger gewonden door met een triomfantelijke grijns naar de rand van het podium te lopen en ons eens goed in de ogen te staren. Wat volgt is een imposant machtsvertoon, waarbij het zwaartepunt natuurlijk vooral bij Anima ligt, maar ook Yorke’s eerste soloalbum The Eraser voorbij komt. Door de imposante visuals is dit sowieso een show waar je je ogen niet vanaf kan houden, maar hoe Yorke zich vanavond op het podium begeeft doet daarbij nog een extra duit in het zakje.

Down The Rabbit Hole is natuurlijk bij uitstek een festival waar je gekke, uitzinnige, licht-gênante dansjes mag en kan doen en niemand heeft raardere dansjes dan Thom Yorke. Als een draaitol op ramkoers raast hij over het podium heen en brengt hij de tent in extase. Het nieuwe materiaal klinkt live als een klok. Vooral Not The News, met een stevige tempowisseling in het midden, blijkt een beest van een nummer. Wat ons echter vooral bij zal blijven is het speelplezier dat ervan afspat vanavond. Tegen het eind van de show trekt Yorke weer even naar de rand van het podium, waar hij het publiek nog wat extra ophitst door een triomfantelijke pose aan te nemen, vergelijkbaar met hoe Megan Rapinoe dit WK constant haar doelpunten viert. Alsof hij wil zeggen: hoe goed is dit?! Heel erg goed, Thom, heel erg goed.

Dan loop je na zo’n duizelingwekkende show enigszins tollend de Teddy Widder uit en is het alweer tijd voor headliner Underworld. Even bijschakelen, van subtiele, rustig opbouwende huzarenstukjes gaan we naar een bonkende drums uit een doosje en veel harde bassen. Als we eenmaal weer met beide benen op de grond staan, is meteen duidelijk dat Karl Hyde en Rick Smith natuurlijk een meer dan waardige headliner zijn. Ieder nummer brengt het veld iets verder in extase, zelfs het nieuwere werk dat de revue passeert. Underworld is een van de weinige acts is die écht het héle veld meekrijgt, zelfs bovenaan de heuvel gaan de voetjes flink van de vloer. Het enige wat echt mist is iets van een persoonlijke verbinding met het publiek, Hyde bedankt ons een paar keer, maar verder vuren hij en zijn kompaan vooral nummer na nummer op het publiek af, waardoor het geheel soms enigszins eenvormig wordt. Maar als de eerste klanken van Born Slippy .Nuxx over het veld schallen en iedereen zich opmaakt om uit volle borst mee te blèren, is dat natuurlijk direct vergeven. Thom Yorke was de onbetwiste koning van de zaterdag, maar Hyde en Smith zijn op z’n minst de onderkoningen.

Gezien: 6 juli 2019, Down The Rabbit Hole, Beuningen

Fotografie: Arend Jan Hermsen

Lees hier ons verslag van dag 1 van Down The Rabbit Hole met o.a. dEUS en Editors.
Lees hier ons verslag van dag 3 van Down The Rabbit Hole met o.a. Janelle Monae, Rosaliá en Foals.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Lowlands beleeft topeditie

Lowlands beleeft topeditie

Midden augustus. Zowel de zomer als het festivalseizoen loopt op zijn einde, wat maar één ding kan betekenen: het is ...
Muziek verslaat symboolpolitiek op Pukkelpop

Muziek verslaat symboolpolitiek op Pukkelpop

Editie 34 van Pukkelpop had 198 artiesten op acht podia op drieënhalve festivaldag. Twee keer kwam er een volksverhuizing op ...
When I Have Fears
album
The Murder Capital

When I Have Fears

Vraag de mannen van The Murder Capital naar hun favoriete band en ze noemen – niet geheel verrassend – The ...

Recensie: Down The Rabbit Hole dag 2: Thom Yorke, Underworld e.a. (concert) | OOR