concert

Down The Rabbit Hole dag 3: Janelle Monáe, Rosaliá, Foals e.a.

Na twee dagen diep in het konijnenhol te zijn getuimeld, zien we inmiddels weer licht aan het einde van de tunnel. Voorlopig beleeft het festival een prima editie, al is de totaalervaring nog niet zo euforisch als vorig jaar. Wat dat betreft werkte zeker gisteren het weer ook niet mee – en daar kan niemand natuurlijk wat aan doen. Om dan maar te beginnen met goed nieuws: vandaag blijft het droog. Er is helaas ook slechter nieuws: op papier heeft de zondag wel de minste programmering. We missen vooral wat pit, al staat er met Foals tegen het einde van de dag tenminste wel één band die ons haast gegarandeerd een schop onder ons (konijnen)hol zal geven. Verder zijn de verwachtingen natuurlijk hooggespannen voor de headlineshow van Janelle Monáe, die vorig jaar OOR’s plaat van het jaar voor haar rekening nam.

Het Australische electropop-vijftal Parcels zagen we vorig jaar nog ’s avonds laat in de Fuzzy Lop, maar is dit jaar als vervanger voor Sofi Tukker ingevlogen om de Teddy Widder te openen. Hun luchtige seventies funk en disco-achtige sound doet het ook op een vroeger tijdstip prima, de tent staat dan ook aardig vol met mensen die deze kans aangrijpen om hun kater er rustig af te swingen. Daar is de muziek van Parcels zeker geschikt voor, alleen is een uur véél te lang voor deze heren. Een half uur is het zeker nog wel leuk, daarna begint toch steeds meer op te vallen hoeveel de band qua sound leentjebuur speelt bij Random Access Memory van Daft Punk en zijn we vooral geneigd die maar even te gaan luisteren, want daar staan wél meer dan een handvol echt goede liedjes op. Als Parcels over een paar jaar een of twee albums verder is, kan de band waarschijnlijk wel een uur lang vermaken, maar vanmiddag is dat nog echt te hoog gegrepen.

Een heuse primeur: Annelotte de Graaf, alias Amber Arcades, speelt vanmiddag haar eerste show met strijkers. Misschien dat ze daardoor aan het begin wat zenuwachtig lijkt, maar dat is helemaal nergens voor nodig. De strijkers zijn een uitstekende toevoeging aan haar liveshow en zorgen er vooral voor dat de liedjes van het vorig jaar verschenen en ietwat onder de radar gevlogen European Heartbreak live nog net wat mooier klinken. De Graaf klinkt aan het begin van de set dus soms nog wat onzeker, maar heeft na een paar nummers ook door dat het wel goed gaat komen vanmiddag en gaat dus steeds strakker en zelfverzekerder spelen. Dit is geen show van grote hoogtepunten – alleen Fading Lines gaat echt een tandje harder dan de rest vanmiddag, dat was toch wel een aardige hit in 2016 – maar wel een hele consistente. We dachten altijd al dat De Graaf eigenlijk ieder festival wel aan zou kunnen en met de toevoeging van de strijkers is haar arsenaal nog net een beetje sterker geworden.

Iets wat we nog een beetje missen op Down The Rabbit Hole dit jaar is een echte cultheld. Vorig jaar knielden we na zijn geweldige show in het Future Fuzzy Field op zaterdag allemaal al aan het altaar van Karel, dit jaar is een dergelijk idool voor alle buitenbeentjes nog niet opgestaan. Donny Benét lijkt een goede kandidaat om dat gat op te vullen. Deze Australiër is eigenlijk alleen al een cult-icoon door zijn voorkomen: zijn zeer dubieuze kapsel en machtige snor zijn behoorlijk… laten we zeggen indrukwekkend. In combinatie met de heerlijk foute eighties glij-synthpop die hij maakt moet dat haast wel een feestje worden. Dat lijkt in het begin ook wel goed te gaan, de Fuzzy Lop is goed volgelopen en gooit bij openingsnummer Working Out meteen al de heupen los. Alleen blijkt dan dat Benét besloten heeft deze show serieus te nemen. Dus steekt hij na vrijwel ieder nummer sympathieke maar weinig interessante praatjes af, die eigenlijk niet verder rijken dan de eerste paar rijen. Dat zijn band staat te kijken alsof ze op een begrafenis spelen helpt voor de genietbaarheid ook niet echt. Prijsnummers Konichiwa en Santorini zijn ook in deze vorm nog vrij hilarisch (en zitten stiekem ook best goed in elkaar), maar als die laatste voorbij is gekomen is de koek ook echt wel op. Natuurlijk hoeft Benét zich echt niet als een malloot op het podium te gedragen, vorm en inhoud waren vanmiddag echter niet helemaal goed op elkaar afgesteld.

Het leek zo perfect. Nadat we met zijn allen op het veld bij de Hotot naar de WK-finale (en het verrassingsoptreden van Merol) hadden gekeken, konden we meteen door naar Rosaliá om dat te vieren. Daar leek de Catalaanse zangeres ook wel zin in te hebben, getuige de foto van zichzelf in een jas met een oranje bontkraag gestoken die ze op haar Instagram plaatste. Het mocht helaas niet zo zijn. Dan loopt de wedstrijd ook nog eens uit, waardoor de tent nog angstvallig leeg is als Rosaliá om kwart voor zes haar show aftrapt. Iedereen die tot het bittere eind bij het voetbal blijft hangen mist in Barefoot In The Park, haar samenwerking met James Blake, meteen ook een van de beste nummers van de set. Dat het hoogtepunt een nummer is dat niet helemaal van haarzelf is, is wel enigszins tekenend voor de show. Rosaliá heeft eigenlijk alles in zich om een superster te worden: ze is een innemende podiumpersoonlijkheid, komt enorm oprecht over, heeft een gouden stem en een indrukwekkende choreografie met een heel arsenaal aan dansers. Alleen de liedjes laten soms nog wat te wensen over. Debuutalbum El Mal Querer is zeker een interessante plaat, live vervalt Rosaliá soms nog iets te vaak in vrij generieke pop. Ook weet ze nog geen vol uur te boeien, maar aangezien haar debuut slechts een half uur duurt is dat ook niet verwonderlijk. De tent stroomt per nummer meer vol en zeker vooraan gaat het steeds harder los, dus Rosaliá komt er wel.

Zagen we aardig wat bands promoveren dit weekend, nu zien we de eerste degradatie: Foals mocht op de eerste editie vijf jaar geleden de Hotot nog afsluiten, maar moet het nu met een sub-headlinerspot doen. Is dat erg? Nou, behalve dan dat de band best wat langer had mogen spelen eigenlijk niet zo. De zondag heeft nu al een meesterlijke afsluiter (daarover later meer) en nu hoeven we iets minder lang te wachten op dit optreden, dat precies de laatste energiestoot was die we nog even nodig hadden. Foals speelt in feite gewoon een greatest hits set – het in maart verschenen Everything Not Saved Will Be Lost Part 1 komt er met twee nummers karig vanaf, van de opvolger die in september zou moeten verschijnen horen we nog geen noot – maar heeft daar gelukkig meer dan genoeg materiaal voor.

In het eerste half uur gooien opener Mountain At My Gates en My Number al olie op het vuur, maar het is vooral de slotfase van de show die ons lang bij zal blijven. Frontman Yannis Philippakis kondigt al aan dat ze in de laatste twintig minuten alleen maar ‘fucking bangers’ zullen spelen en vraagt ons of we daar klaar voor zijn. Dat zijn we, dus volgt een blok aan krakers dat zijn weerga niet kent. Inhaler – met een zowaar niet heel vervelende sitdown – What Went Down en vooral het waanzinnige mathrock-epos Two Steps Twice zorgen voor een concentratie aan pits die we sinds De Staat niet meer bij de Hotot hebben kunnen ontdekken. Philippakis duikt meermaals het publiek in om de menigte nog wat verder op te hitsen, al is dat eigenlijk niet eens nodig. De stuwende gitaarlijnen en excellerende ritmesectie doen genoeg. Als het stof is neergedaald zijn we tegelijkertijd doodop én helemaal klaar voor de eindsprint.

En wat voor een eindsprint. Het is helaas angstvallig leeg als Janelle Monáe aftrapt, wat bezoekersaantal betreft was Foals toch de headliner van de avond. Al stroomt het langzaam wel vol zodra Robyn klaar is in de Teddy Widder. Iedereen die er niet bij is berooft zichzelf gewoon van de beste show van het weekend. Het begint al bij de opening: Also Sprach Zarathustra, u weet wel, uit (onder andere) 2001: A Space Odyssey. Dat is nogal een pompeus openings-statement, maar vanaf opener Crazy, Classic, Life twijfelen we eigenlijk geen moment meer over dat Monáe het gebruik er van ruimschoots verdiend heeft. De setlist leunt vooral op Dirty Computer, dus is het optreden ook vooral bewijs dat dat een terechte plaat van het jaar was. Al moet gezegd worden dat Monáe’s begeleidingsband er dikwijls voor zorgt dat de nummers live naar een nóg hoger plan getild worden.

Zo is het naar spoken word neigende Django Jane op plaat enigszins een niemendalletje, maar vanavond een kolkend hoogtepunt. Al bestaat de show eigenlijk louter uit hoogtepunten. Screwed is grappig, aanstekelijk én een heerlijk venijnig politiek statement inéén, Pynk is misschien wel het beste liedje uit de set en wordt door de podiumaankleding, inclusief de beroemde vaginabroeken uit de videoclip, helemaal onvergetelijk. PrimeTime is een heerlijk zwijmelnummer dat vanavond omarmd wordt als lgbt-anthem. Make Me Feel, met dat onweerstaanbare Prince-gitaarlijntje, krijgt de meeste voeten van de vloer en ga zo maar door. Alleen I Got The Juice wordt vanavond iets te lang uitgesponnen; een kniesoor die daar om zeurt. Verder is dit haast de perfecte voorstelling. Voor een festival als dit soms misschien iets té perfect, maar Monáe bewijst toch dat er op Down The Rabbit Hole plek is voor zowel helemaal ontsporende punk of garagerock als tot in de punten geregisseerde popshows.

Zo komt er een einde aan een weekend vol hoogtepunten – en dan hebben we shows van grote namen als Grace Jones, Vampire Weekend en Robyn nog noodgedwongen over moeten slaan. Er was dus weer meer dan genoeg te beleven op Down The Rabbit Hole, al moet gezegd worden dat die wel vooral in de avonduren plaatsvonden. Over de gehele linie was de line-up vorig jaar dus wel wat sterker, maar dat de XL-versie van het festival die toen geïntroduceerd werd nog prima een paar jaartjes mee kan staat buiten kijf. Tot volgend jaar!

Gezien: 7 juli 2019, Down The Rabbit Hole, Beuningen

Fotografie: Arend Jan Hermsen

Lees hier ons verslag van dag 1 van Down The Rabbit Hole met o.a. dEUS en Editors.
Lees hier ons verslag van dag 2 van Down The Rabbit Hole met o.a. Thom Yorke en Underworld.

Tot slot nog de foto’s van Grace Jones en Vampire Weekend van dag 2 en Robyn van dag 3, want onze fotograaf was overal ter plekke en kiekte deze fraaie plaatjes.

‘Slave to the rhythm.’

Grace Jones unmasked.

Ezra Koenig van Vampire Weekend.

Robyn is Sneeuwwitje.

Of toch Assepoester?

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Lowlands beleeft topeditie

Lowlands beleeft topeditie

Midden augustus. Zowel de zomer als het festivalseizoen loopt op zijn einde, wat maar één ding kan betekenen: het is ...
Muziek verslaat symboolpolitiek op Pukkelpop

Muziek verslaat symboolpolitiek op Pukkelpop

Editie 34 van Pukkelpop had 198 artiesten op acht podia op drieënhalve festivaldag. Twee keer kwam er een volksverhuizing op ...
When I Have Fears
album
The Murder Capital

When I Have Fears

Vraag de mannen van The Murder Capital naar hun favoriete band en ze noemen – niet geheel verrassend – The ...

Recensie: Down The Rabbit Hole dag 3: Janelle Monáe, Rosaliá, Foals e.a. (concert) | OOR