‘Dit is mijn eerste bandje van het festival!’, zegt iemand met ogen als schoteltjes als Fontaines D.C. ergens halverwege zijn set in de Alpha is aanbeland. Twee meter naar voren staat een stel veertigers continu aan elkaar te friemelen en uit een flesje met lenzenvloeistof GHB – of een vergelijkbaar genotsmiddel – in hun drankje te gieten. De keuze om Jamie xx te promoveren tot headliner in plaats van de Ieren door te schuiven, is opeens hartstikke logisch.
Dat de band rondom Grian Chatten niet aan de gemiddelde Lowlander besteed is, blijkt al wanneer we een kwartier voor aanvang praktisch in één rechte lijn naar het podium toe kunnen lopen. Uiteindelijk stroomt de tent geleidelijk aan wel vol, maar van een aandachtig publiek is de hele show lang geen sprake. Het zal Fontaines echter worst wezen; stoïcijns rammen ze er in een kleine vijf kwartier zo’n zestien liedjes doorheen, de één nog beter dan de ander.
Mooi hoe, nog voordat er ook maar één bandlid op het podium te zien is, Chatten een akoestische versie van (een stukje van) Starburster zingt, om vervolgens de snerpende openingsriff van Here’s The Thing erin te knallen. Vanaf dat moment gaat het in volle vaart vooruit – oplettend publiek of niet. De band heeft tenslotte inmiddels zo’n ontzagwekkende catalogus opgebouwd, dat je haast zou vergeten dat ze pas een jaar of vijf meedraaien.
Bij Fontaines’ show op Rock Werchter, anderhalve maand geleden, maakten ze een vermoeide en luie indruk. Op zich niet gek, als je bedenkt dat ze in die nog vrij prille carrière praktisch aan één stuk door hebben gewerkt. Vandaag lijkt van vermoeidheid echter geen sprake. Chatten hobbelt voortdurend onrustig over het podium, met een houding waar de hele tijd een bepaalde dreiging vanuit gaat. Zeker als ie (eindelijk) een keer z’n zonnebril afzet en we een ernstige blik zien.
Hij tuurt de verte in, naar het Coca Cola-podium tegenover de Alpha. ‘Share a Coke? Free Palestine!’, blaft hij cynisch. De Palestijnse vlag op het podium verraadde het natuurlijk al, maar de boosheid over de situatie is pas echt voelbaar als tijdens het venijnige laatste deel van I Love You op de schermen naast het podium in koeienletters ‘Israel is committing genocide’ verschijnt. Opeens ontploft de Alpha: op de een of andere rare manier is die boodschap blijkbaar wél reden voor een euforische publieksreactie.
De gebrekkige aandacht maakt pijnlijk duidelijk dat Lowlands anno 2025 in een spagaat zit: het wil net zo goed een ‘bandjesfestival’ zijn als een festijn voor de nachtbrakers, maar van die laatste groep zijn er de laatste jaren steeds meer. Dat bands als Fontaines D.C. daardoor tegen een muur van desinteresse aanlopen, is doodzonde. Gelukkig valt er in dit geval voor de Alpha-gangers die wél opletten, alsnog een boel te genieten.
Fotografie: Arend Jan Hermsen
Gezien: Lowlands 2025. 17 augustus (19.30 uur) in de Alpha.
