Ten years of blood, sweat and beers. Dynamo Metalfest viert zijn tiende verjaardag. Drie dagen lang keert Eindhoven terug naar de bron: niet de massale waanzin van Dynamo Open Air in de jaren negentig, maar een inmiddels herkenbare setting waarin vriendschap, bier en riffs in gelijke mate vloeien. Het terrein in het IJssportcentrum voelt daarentegen wél als een oude bekende: overzichtelijk, gastvrij, maar zodra de versterkers aangaan vooral een arena voor zware metalen.
Nailbomb trapt af als een bom die dik dertig jaar na dato nog steeds splinters verspreidt. De comeback van het zijproject van genre-icoon Max Cavalera opent het driedaagse festival explosief alsof iemand de puck vanaf de middellijn dwars door de boarding jaagt. Bijgestaan door zoonlief Igor speelt Nailbomb een snoeiharde ode aan het legendarische en enige album Point Blank uit 1994. Wetende dat de groep destijds slechts één optreden gaf, dat eveneens op Dynamo plaatsvond, voordat zij werd ontbonden, maakt de vroege vreugde in Eindhoven vandaag groot voor eenieder die de ellenlange rij bij de ingang op tijd achter zich heeft gelaten.
Paradise Lost neemt het hoofdpodium over maar lijkt wellicht te kampen met geluidsproblemen, waardoor de sound van de uitvinders van de melodische gothic metal op plaat wellicht druipt van de melancholie, maar vandaag voornamelijk de eerste helft van de set smelt als sneeuw voor de zon. Gelukkig komen onder andere de toetsen na twintig minuten tijdens The Last Time beter uit de verf en is de redding met een overtuigende versie van Say Just Words nog nét voor het fluitsignaal nabij. Toegegeven: drie kwartier is vandaag écht te kort voor deze Britse pioniers.
En dan is het tijd voor de staalfabriek van Fear Factory. Wat volgt is een kleine industriële revolutie: hoekig, koud en vol herkenbare mechanische grooves die al sinds de oprichting (1989) onlosmakelijk verbonden zijn aan de groep rond gitarist Dino Cazares. Een groep die sinds een paar jaar op pad is zonder voormalig zanger en vertrouwd gezicht Burton C. Bell. En dat blijken grote schoenen om te vullen.
Opvolger Milo Silvestro mist namelijk het charisma en de stage presence van zijn voorganger en dat kan zelfs kingsize showpony Cazares niet overal rechttrekken. Bovendien is de Italiaan voor de cleane partijen wel héél erg afhankelijk van zijn effectentoestel, zoals tijdens de kraker Replica. Dan gaat de titelsong van het dertigjarige Demanufacture of de Agnostic Front-cover Your Mistake hem stukken beter af. De groep moet het deze tour trouwens ook doen zonder bassist Tony Campos. Die zien we gelukkig later dit weekend nog terug met zijn andere band Static-X.
Mastodon opent vervolgens de poort naar psychedelische grandeur: log, kleurrijk en avontuurlijk. Met een draaikolk van sludge en prog eert de groep vandaag de band zonder wie dit festival überhaupt niet zou bestaan. Met een soort open afscheidsbrief betreden meerdere bandleden van Mastodon vandaag het podium met shirts van Black Sabbath en Ozzy. Dat eerbetoon wordt doorgetrokken in de introsong Crazy Train en outro Shot In The Dark, maar pas écht benadrukt met een eigen versie van Supernaut, inclusief een immens portret waarop de prince of darkness himself het ijsstadion in tuurt. En die herdenking is begrijpelijk; de eigen sludge-prog kronkelt weliswaar als altijd in onvoorspelbare bochten, maar tussen de riffs door is die invloed van Sabbath ineens wel heel goed te ontwaren.
Bij headliner Opeth ontvouwt zich een set die klinkt als een subliem ritueel. Frontman Mikael Åkerfeldt wisselt moeiteloos van demonisch gegrom naar een stabiele, haast stoïcijnse rockzang zoals op Ghost Of Perdition en toont als een ware kameleon telkens een nieuwe versie van zichzelf mét cowboyhoed. De muziek laveert tussen kolkende deathmetalriffs en vergrijsde seventies-progbloei. In een tijd waarin een band als Blood Incantation enkel lofzang oogst, kan het bijna niet anders dan dat de bibliotheek van Opeth daar invloed op heeft gehad. De vandaag gespeelde stukken §1, §7 en §3 zijn afkomstig van het geprezen album The Last Will And Testament dat vorig jaar verscheen en tonen dan ook veel vergelijkbare tempo- en stijlwisselingen.
De evil disco van Static-X blijkt op zaterdagmiddag een bizarre mix van dansbaarheid en destructie vol poppenkast. Maar wie door de mascottes en malle outfits heen prikt ziet een groep die de nalatenschap van de in 2014 overleden frontman en oprichter Wayne Static in leven probeert te houden. Met een gemaskerde zanger die zijn voorkomen duidelijk liet inspireren door de herkenbare looks van Static viert het verder origineel gebleven gezelschap haar succes van rond de eeuwwisseling, toen single Push It op elke nu-metal compilatie te vinden was. En wat blijkt? De aanhouder wint: het nummer is inmiddels goud geworden en geen haar in de lange baard van bassist Tony Campos die er voorlopig over denkt om alleen nog maar met Fear Factory op pad te gaan.
Obituary behoort tot de grondleggers van de Amerikaanse deathmetal en staat bekend om hun logge riffs, diepe vocalen en consistente stijl sinds de late jaren tachtig. De band uit Florida brengt vandaag klassiekers als Slowly We Rot (1989) en Cause of Death (1990) en heeft zichtbaar een trouwe fanbasis opgebouwd. Live leveren ze dan ook een solide, herkenbare set die trouw blijft aan hun oorsprong: compact, zwaar en zonder veel franje, precies zoals hun genre ooit bedoeld was.
Aan de overzijde, op het Kink Distortion Stage is er op de tweede en derde festival dag ook genoeg te beleven. Zo heeft Conjurer uit Rugby een nieuwe plaat te pluggen die in oktober zal verschijnen en kruipt het uit de mist met dreigende sludge die eenieder langzaam naar de keel grijpt. Erg veelbelovend en zeker iets om in de gaten te houden. Net als het gemaskerd bal van het Tsjechische Dymytry en de Texaanse metalcore van Kublai Khan TX, die later dit weekend hun opwachting maken.
Ook Thrown houdt het scherp en modern, maar levert net als onlangs in Utrecht een show die buiten de overtuigende en agressieve benadering meer dan eens de vraag oproept wat er allemaal meeloopt op band. Het songmateriaal van album Excessive Guilt (2024) blijkt echter ook vandaag alleen al een onuitputtelijke bron van overtuigingskracht. Tourdrummer Markus Mätz sleept meteen het record voor allerkleinste drumkit in de wacht en dat oogt gek als je weet dat oprichter, drumwonder én producer Buster Odeholm het setje trommels waarschijnlijk niet eens aan zijn kleuterende neefje cadeau zou doen.
Dan Ministry. Al Jourgensen spuugt zijn woede in industriële salvo’s. Dit is een politieke storm die raast als een paranoïde machine. Een grotere middelvinger naar de presidentiële blunders uit de Amerikaanse geschiedenis bestaat er eigenlijk niet. Met sprekende visuals en pulserende protestliederen als LiesLiesLies en Goddamn White Trash spreekt Ministry als vanouds haar afkeer uit tegen de gevestigde orde en brengt het dit weekend in Eindhoven dan ook de meest politieke boodschap.
Saillant detail: Jourgensen oogt vandaag met zijn bontmuts zelf wel een beetje als die ene Capitool-bestormer die al schreeuwend het nieuws haalde. Leverde de beste man de ontbrekende puntige hoorns net op tijd in bij de Vikingkraam op de Metal market om dit soort misplaatste vergelijkingen te voorkomen? Wie het weet mag het zeggen. Een opvallende boeking is het overigens wel: in 2018 schold de frontman de organisatie nog uit voor nazi’s toen Ministry gedwongen een nummer af moest breken. Fake News? Googelt u maar.
Demonische reuzen. Bungelende lijken. Bloedrode slingers. Kerkklokken. Nosferatu. Lijkverbranding. Kreator is hier en staat net als drie jaar geleden op de planken, alleen deze keer niet als headliner. Qua productie en performance had dat prima gekund. Nét als de ergernis aan de vele crowdsurfers van dit weekend zijn dieptepunt bereikt heeft roept zanger Mille Petrozza tijdens Betrayer op tot nóg meer zwaarlijvigheid op de schouders van de headbangende horde op het veld. Godsamme. Ach ja, Hate Über Alles, nietwaar? We rapen onze nekwervels weer bij elkaar en waaien gewillig mee met deze Duitse Flag Of Hate die inmiddels al sinds 1982 wappert. Respect.
Op een festivaldag die gedomineerd wordt door female-fronted acts als Hanabie, Sirenia én Charlotte Wessels hoort het orkest van de onbetwiste Ice Queen Sharon Den Adel meer dan thuis in dit ijssportcentrum en al helemaal op hét metalfestival van Nederland. In eigen land wordt Within Temptation weliswaar nog steeds niet door de iedereen omarmd; de cijfers spreken buiten de landsgrenzen inmiddels al jaren boekdelen.
Met miljoenen verkochte albums, dertig goud- en platina-platen in 48 landen is de band een van de grootste muzikale exportproducten die Nederland ooit heeft voortgebracht binnen het genre. En met een productie die net zo groots is als de ongeëvenaarde zangprestaties van Den Adel tijdens opener We Go To War, is dat niet gek. En dan moeten het stevige Wireless en Faster hun intrede nog doen. De zangeres houdt zich de hele set uitstekend staande binnen de lijnen van de bombastische symfonie die haar begeleidt. Met The Reckoning rekent het gezelschap af met elke zeurpiet die niet in dit sprookje gelooft.
‘This is our first time here as a band but we have all been here before in one way or another!’ Met een begeleidingsband die bestaat uit leden van Machine Head, Death Angel en Slayer zélf behoeft gitarist Kerry King eigenlijk geen introductie. Zeker niet als de mokerslagenintro van Raining Blood halverwege de set klinkt. Of Repentless. Kerry tapt uit hetzelfde vaatje als de band waar hij ooit koning van was, al klinkt een nummer als Two Fists verfrissend punky, maar wel zo strak als de elastieken in zijn baard. Gehuld in eigen merchandise tuurt hij voldaan naar zijn landgenoten, cast under his spell.
I Prevail laat zien dat ook de nieuwe generatie bezoekers haar plek heeft geclaimd: emotioneel geladen post-hardcore met refreinen die massaal worden meegebruld blijken een omarmde brug naar de toekomst. Menig jonkie heeft groot gelijk: je eerste crowdsurf op een cover van – jawel – Taylor Swift (Blank Space) uitproberen, levert nou eenmaal status op tijdens het eerste kringgesprek na de zomervakantie. De pre-headline spot voor deze populaire band die nog niet zo lang geleden haar cleane vocalist de deur wees, blijkt na het brandend slotstuk Gasoline een uitstekende keuze van de festivalboeker.
En dan volgt de natuurkracht die Gojira heet. Franse titanen met de aarde als partituur. Want dit is niet zomaar een metalband. Het is de stem van de aarde die zichzelf door versterkers heen door de longen van duizenden boort. Elk nummer, vanaf opener Only Pain en het majestueuze Flying Whales tot de loden mokerslag van Silvera, ademt hun centrale obsessie: de fragiele balans van de wereld waar we allemaal op meeliften. Geen escapisme, geen clichés, maar eco-metal in zijn meest pure vorm. L’enfant Sauvage.
Filosofisch zwaarwegend vindt Dynamo Metalfest 2025 zijn slot in een band die niet alleen speelt, maar een elementaire ervaring neerzet. Een moment waarop publiek, band én aarde samenvallen in één woeste ademtocht. Je ziet hoe vier Fransen – ooit een underdog in een genre dat grossiert in leeg machtsvertoon – zijn uitgegroeid tot een wereldmacht die op olympisch niveau acteert tijdens een nummer als Mea Culpa. Gojira is de allerbeste metalband van het moment en verlaat het ijssportcentrum van Eindhoven verpletterend met een gouden medaille.
Dynamo Metalfest bewijst zich opnieuw als het mooiste en meest gemoedelijk brute festival van Nederland: een staalbad vol riffs, bier en kameraadschap. Het festival waar de ware headbanger zonder verpinken zestien euro neertelt voor een kapsalon. En dan bedoelen we niet die waar je voor datzelfde bedrag al je baardpunten en haardos had kunnen laten fatsoeneren voor de editie van 2026.
Je zou er bijna KUT van gaan roepen en BIER voor gaan drinken.
Fotografie: Bianca Berger
Gezien: 15, 16, 17 augustus 2025 – ijssportcentrum, Eindhoven
