concert

Eels blijkt er helemaal klaar voor in TivoliVredenburg

In hoeveel hoedanigheden zou Mark Oliver Everett inmiddels al op de Nederlandse podia hebben gestaan? In al die jaren van optredens geven in Holland, hij noemt de show vanavond zelf doodleuk de Hollandse nummer miljoen-en-één, nam hij al allerlei vormen aan. Zo was hij net zo gemakkelijk een gekwetste ziel tijdens de Eels With Strings-tour als een genadeloze rocker die met gitaar en al gewoon bovenop de bar begon. E was zelfs eens een tournee lang de bandleider die zijn bassist niet liet bassen, maar langs de kant karate-oefeningen liet doen.

Met E weet je dus het simpelweg nooit, iedere tournee weer heeft hij wel weer een nieuw idee. Hij liet zijn band zelfs een tijd lang zelfs opdraven voor in pyjama tijdens de toegift, lang nadat de zaallichten weer aan waren gegaan en een deel van het publiek alweer naar huis was vertrokken.  Van theater trok hij zo dus jarenlang naar popzaal, en andersom, ondertussen de ene na de andere, vaak onderschatte prachtplaat uitbrengend. Anno 2018, met de goed ontvangen nieuwe plaat The Deconstruction op zak, kiest Eels weer voor de poppodia. Met opvallend succes: de Ronda in TivoliVredenburg loopt deze week drie keer vol, daarna ook Paradiso een keer. Everett, vijftiger in jeans, mag dus aan de bak. Goed nieuws voor de duizenden die hem de komende dagen gaan zien: E blijkt er al snel helemaal klaar voor. 

Fel is het openingssalvo zelfs maandagavond, met direct al een cover van Prince (Raspberry Beret) als vreemde maar fijne eend in de bijt. Tere zieltjes mogen nog even aan de kant: het tempo is genadeloos, de gitaren ronken en E schreeuwt bij vlagen meer dan hij zingt. En dat is niet alles: hij danst er ook nog eens op los, met de ene gekke dansmove na de ander. Als een dansende kraai beweegt hij over zijn eigen verhoginkje op het podium. Het is aanstekelijk, vol vuur en sterk gespeeld, met een glansrol voor zijn briljante vaste gitarist Chet, die we behoorlijk op los scheurt.  Everett zelf tuimelt al snel van de ene in de andere grap, de meeste vooraf bedacht, maar daarom niet minder sterk. ‘Als dit dad rock is, dan wil ik het wel’, roept, nee schreeuwt hij. Zijn leeftijd en zijn wens om toch te rocken: hij grapt er al een paar jaar om. Zoals E ook weer grapt over wat hij steevast ‘soft rock’ noemt.

 

Een reeks veel rustigere nummers vol pareltjes van liedteksten is waar de zelfverklaarde droefsnoet zich na het stevige begin vervolgens aan waagt. Wie er aandacht voor heeft wordt beloond: E stort zijn hele leven uit, in nummers met onderwerpen als scheiding, rouw en en het geluk van een jonge vader: op late leeftijd is E onlangs toch nog vader geworden van een zoon. Hij verschuilt zich al die tijd op het podium achter een zonnebril, zoals de rest van zijn band (alleen de drummer is trouwens een nieuwkomer) dat ook doet. Hoe het dus écht met hem gaat, na dat heftige leven vol dood en ellende waar hij zo uitvoerig over heeft geschreven? Helemaal zeker weten doen we het ook na dit optreden niet. Zijn shows zijn grotendeels een act, maar dan wel een hele goede. Waarin hij niet meer moeilijk doet over het spelen van ook zijn oudste hits, al is het jammer dat hij dit keer geen piano mee heeft om ze op te spelen. 

Ze komen desondanks bijna allemaal voorbij, in deze zaal met z’n mooie geluid. Oudjes als My Beloved Monster en Flyswatter worden zoals altijd de laatste jaren door E en band vakkundig in compleet andere, meestal veel hardere muzikale jasjes gegoten. Zelden klonk Mr E’s Beautiful Blues zó venijnig en I Like Birds zo hard. Covers van Prince, The Who en Brian Wilson speelt E deze tournee ook niet zomaar – dit zijn de artiesten die hem hebben gemaakt, voegt hij er aan toe. Dat is te horen: vooral Love And Mercy van Wilson past E als gegoten.  De bezoekers van de komende shows mogen zich uiteindelijk gelukkig prijzen. Als E net zo in vorm is als vanavond staat ook hen een prachtige avond te wachten. Het is voor de twijfelaars gelukkig nog niet te laat: voor de show woensdagavond in Utrecht zijn nog kaarten te koop. 

Fotografie: Jelmer de Haas

Gezien: 18 juni 2018, TivoliVredenburg, Utrecht

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Driemaal Melkweg
nieuws
Anathema

Driemaal Melkweg

Buiten hangt de herfst alweer in de lucht, binnen is het behaaglijk. Ook in de Melkweg, zo weten we uit ...
True Meanings
album
Paul Weller

True Meanings

Paul Weller houdt er de vaart in. Vorig jaar bracht hij A Kind Revolution uit, nu ligt er met True ...
OOR Tipt: Left Of The Dial
achtergrond
SONS

OOR Tipt: Left Of The Dial

Left Of The Dial is de laatste aanwinst binnen de Nederlandse verzameling van showcasefestivals. Het Rotterdamse evenement biedt een spannende ...

Recensie: Eels blijkt er helemaal klaar voor in TivoliVredenburg (concert) | OOR