concert

Een glorieus avondje Cool Brittannia dankzij Supergrass

In de voorbeschouwingen op muziekjaar 2020 (OOR kijkt in de Glazen Bol) sprak een collega de hoop uit dat het dit jaar afgelopen is met die hele nineties-revival. ‘Maar’, voegde hij toe, ‘ik vrees dat we slechts op de drempel staan’. Ik vrees het ook, voor hem. Deze week werd al bekend dat Suede in het najaar hun succesvolste album (Coming Up uit 1996) integraal in de AFAS gaat naspelen en vanavond staat ene Liam onder meer liedjes van z’n oude band op te warmen in de Ziggo. Een paar kilometer verderop is het wat Cool Brittannia betreft ook al raak. In een stijf uitverkocht Paradiso duikt Supergrass in zijn rijke verleden en krijgen we een heerlijke Best Of-set voorgeschoteld die wat ondergetekende betreft op zichzelf al genoeg is om ‘die hele nineties-revival’ te rechtvaardigen. En dat geldt niet alleen voor uw recensent van dienst, maar voor zo’n drieduizend man die dit weekend de twee reünieconcerten van de voormalige Kwik, Kwek en Kwak van de Britpop bezoeken.

‘Ze zullen het geld wel nodig hebben’, hoor je meestal rond dergelijke exercities. Niet geheel ten onrechte natuurlijk, de meeste comebacks worden nu eenmaal gemaakt door bands die in weinig succesvolle solocarrières zijn uiteengevallen. Om de criticasters voor te zijn opent Supergrass tijdens deze toer, de eerste optredens in tien jaar tijd, dus knipogend met In It For The Money. Een sfeervol, traag op gang schietend britpopliedje van het tweede album uit 1997 waarmee ook een niet te missen voorzetje wordt gegeven aan de argwanende critici. Die staan dan wel op het verkeerde been, zo blijkt al snel. Als in de eerste twintig minuten in rap tempo messcherpe liedjes als I’d Like To Know en Mansize Rooster passeren en er tijdens het door Gaz Coombes gloedvol gezongen Moving een siddering door de zaal gaat, weten we wel beter. Het trio uit Oxford – aangevuld met live-toetsenist/’broer van’ Rob Coombes – mag in het begin dan nog wat slordige momentjes (in de samenzang van Gaz en bassist Mickey Quinn bijvoorbeeld) afwisselen met strak en foutloos uitgevoerde passages, met de spirit en begeestering zit het vanavond wel goed.

Paradiso ziet een band aan het werk die er overduidelijk zin in heeft om weer eens door al die oude klassiekers te grasduinen. We krijgen een mooi oeuvre-overzicht waarbij de nadruk op de eerste twee albums (14 van de 22 liedjes op de setlist) ligt en er sporadisch, als er gas wordt teruggenomen, voor materiaal van latere platen wordt gekozen. Die rustpuntjes – onder meer het weemoedige tokkelliedje Fin en het Lennon-esque Low C van Road To Rouen (2005) – zijn bij lange na geen slechte liedjes, maar ze slaan ook enigszins de vlam uit de pan. Dat doen ook de twee ‘change-over’-minuutjes die uit het niets opduiken en het concert even helemaal compleet stil leggen. Sta je het ene moment nog lekker mee te huppelen op die nog altijd onweerstaanbare Madness-beat van Mansize Rooster, een paar seconden later gaat het licht uit, kabbelt er zachte achtergrondmuziek uit de speakers en kijken we vragend naar schaduwen die op het podium met gitaren heen en weer lopen. Ga maar even wat voor jezelf doen, lijkt de gedachte, maar bevorderend voor de vaart van een concert zijn dergelijke intermezzo’s nooit.

Aan de andere kant ben je die kleine ‘pauzes’ ook snel vergeten als de band erna meteen weer op volle kracht doordendert. Zeker na de tweede tussenstop staat Paradiso regelmatig in vuur en vlam dankzij energieke mod- en glam-rocksongs die ergens in de gouden driehoek van The Kinks, The Who en The Jam moeten zijn geschreven. Met een zinderend Richard III laaide het vuurtje eerder vanavond al op, maar als tegen het eind de grote(re) klassiekers voorbijkomen en de tent zich schor zingt op Grace (‘Save your money for the children…’), Sun Hits The Sky (‘I am a doctor, I’ll be your doctor’) en – uiteraard – britpop-evergreen Alright (‘We are young’… eh?) is er geen houden meer aan. En dan moeten euforisch ontvangen hoogtepunten als Pumping On Your Stereo, Caught By The Fuzz en Strange Ones nog komen. In it for the money? Drieduizend man weet na dit weekend wel beter.

Fotografie: Dimitri Hakke

Gezien: 7 februari 2020 in Paradiso, Amsterdam

Lees ook

Jongens waren het – maar aardige jongens. Terwijl Oasis en Blur elkaar de Britpop-tent uit vochten, ging Supergrass er vandoor met de publieksprijs. OOR duikt in het eigen archief en belt met Danny Goffey. Lees hier.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Winnen! Tickets voor XXXL Platenbeurs en een vinylpakket
winactie
xxxl platenbeurs

Winnen! Tickets voor XXXL Platenbeurs en een vinylpakket

In de IJsselhallen in Zwolle komen zondag 23 februari meer dan 100 internationale standhouders samen voor de XXXL Platenbeurs ...
Rage Against The Machine kondigt Europese data aan
nieuws

Rage Against The Machine kondigt Europese data aan

We keken al een beetje jaloers naar de overzeese concerten die werden aangekondigd voor de reünietour van Rage Against The ...
De Crowes versus het gekraai in Paradiso Noord
concert

De Crowes versus het gekraai in Paradiso Noord

The Black Crowes zijn terug op het oude nest. Chris en Rich Robinson hebben oud zeer bijgelegd en vieren het ...

Recensie: Een glorieus avondje Cool Brittannia dankzij Supergrass (concert) | OOR