concert

Een kushandje van Interpol in TivoliVredenburg

Net zo Spartaans als het geluid van Interpol zijn vaak hun concerten. Maar TivoliVredenburg blijkt zo’n warm bad dat de vaak zo stoïcijnse zanger Paul Banks met een ontwapenende glimlach zijn fans na afloop zelfs een kushandje toewerpt. Wie erbij is zal het niet snel vergeten.

Het kushandje van Paul zegt namelijk veel, eigenlijk alles, over vanavond. Wat we in de stampvolle bovenzaal Ronda zien is namelijk niet alleen een gitaarband in vorm, maar óók een band in een goed humeur. En vanzelfsprekend is juist dat zeker niet altijd geweest, in de wereld van de Amerikaanse rockband Interpol. Gelukkig waren de voortekenen dit keer al goed. Eerst was er El Pintor in 2014, een album dat meer krediet verdient dan het destijds kreeg. Dit jaar volgde Marauder, ook al zo sterk.

Twee albums die een nieuwe fase in lijken te luiden voor de band. Geen fase waarin nieuwe muzikale wegen worden bewandeld, daar is Interpol de groep niet voor, maar wel een fase waarin weer parels van nummers worden geschreven, vol  dissonante gitaarpartijen die je weten te overmeesteren en rake teksten die je een paar keer rustig moet lezen om helemaal te begrijpen.  Parels als The Rover bijvoorbeeld, een dijk van een single met een intrigerende tekst. ‘Come and see me and maybe you’ll die, but I can keep you in artwork, the fluid kind’. Of All The Rage Back Home, van El Pintor, vanavond ook al een opvallende publieksfavoriet. ‘I keep falling, maybe half the time, maybe half the time,’ zingt Banks en wij zingen luidkeels met hem mee.

We krijgen ook de oudere hits, Slow Hands en Evil bijvoorbeeld, maar ze komen langzaam en gedoseerd. Er is meer tijd ingeruimd voor werk als If You Really Love Nothing, de opener van het nieuwe album Marauder. Misschien is dat wel de krachtigste song van vanavond: ‘Splendid I bled my whole life, so it’s probably a kiss goodbye then’, zingt Banks. Maar Interpol heeft juist helemaal geen haast om dag te zeggen vanavond. Dit is geen festivalshow, maar een clubavond waarop alles kan. Later eindigen dan gepland bijvoorbeeld, of een nummer opnieuw beginnen als er te vroeg wordt afgetikt. Een zeldzaam foutje in het muzikaal behoorlijk perfecte universum dat Interpol heet. In deze sfeer, en al helemaal als af en toe wit licht indrukwekkend afketst op de enorme discobol boven het podium, raken wij als bezoekers genadeloos bedwelmd.

De gitaarlijnen van Interpol, die genadeloze baspartijen, die zang die je uit duizenden herkent: je zou er nog véél langer naar kunnen luisteren, besef je als je door de kou richting Utrecht CS stiefelt. Het was een lange show, maar niet lang genoeg, en het was een voorrecht om dit te zien in deze kleinere zaal dan normaal voor deze band, gevuld met zulk fanatiek publiek. Met deze zalige herinnering kunnen we voorlopig de winter wel door, al moeten we ook wel eerlijk zijn: als de band in deze vorm blijft steken is de kans groot dat de weg terug naar de AFAS Live, voorheen Heineken Music Hall, ook weer wordt gevonden. Ergens zou dat nog jammer zijn ook.

Fotografie: Arend Jan Hermsen

Gezien: 27 november 2018, TivoliVredenburg, Utrecht

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Genadeloos Tool neemt de tijd in de Ziggo Dome
concert
Tool

Genadeloos Tool neemt de tijd in de Ziggo Dome

Tool-boegbeeld Maynard James Keenan was de afgelopen jaren relatief vaak op de Nederlandse podia te bewonderen. Twee keer op Pinkpop, ...
Bon Jovi kan niet tegenvallen in het Goffertpark
concert
Bon Jovi

Bon Jovi kan niet tegenvallen in het Goffertpark

Het is een van de succesvolste bedrijven in de muziek. De BV Bon Jovi staat al jaren in de lijst ...
Western Stars
album
Bruce Springsteen

Western Stars

In september wordt hij zeventig, maar met het arbeidsethos van Bruce Springsteen is de laatste jaren nog steeds niets mis ...

Recensie: Een kushandje van Interpol in TivoliVredenburg (concert) | OOR