Een donkere oktoberavond. De wereld staat op opblazen. Letterlijk: de buitentemperatuur is griezelig benauwend voor deze tijd van het jaar. Je supermarktbonus en al je data lijken op straat te liggen, net als die grijze, omgewaaide Van Moofs die een opstopping veroorzaken voor de ingang van Carré. Daar hebben de Erykah Badu-fans die zich verzamelen aan de Amstel natuurlijk niks mee te maken. Die zijn lief. En die houden van muzikale warmte. Want wat we vooral nodig hebben deze dagen: warmte, zalving voor de ziel, kunsttherapie. Zo lang het nog kan. Before The World Blows.
Erykah Badu maakte dit dystopisch betitelde album eerder dit jaar met meester-beattikker The Alchemist. Het kwam er echter bijna niet van, na bijna twee jaar uitstel, kritiek op veelvuldig gebruik van AI en verguizing vanwege de keuze voor monsterbedrijf Amazon als sponsor. Maar wat een opluchting is het dat het er eindelijk wél is. Big Tech en big sponsors zijn nauwelijks te bekennen, de menselijke kern lijkt hervonden. Dat is maar goed ook, want weinigen kunnen het leed van de wereld absorberen en het zo slick, futuristisch en gevat in muziek gieten als Abi & Alan.
Griezelig heet is het vanavond trouwens ook in Amsterdams mooiste circustheater, waar Sara Bellum alias Fat Belly Bella aka SHE ILL haar IMEHO One Human Tour voorstelt om acht uur stipt. Althans, dat geloven de first timers vanavond. Wie Erykah Badu al eerder live heeft gezien, weet dat je voor verrassingen kan komen te staan. Tijdschema’s naleven? Trouw aan het concept blijven? Een one human show met improvisatie als leidend element aankondigen, en in diezelfde aankondiging een band en een setlist noemen? Erykah Badu flikt het allemaal. 65 minuten na het aangekondigde begin is het dan eindelijk show time. Het album Before The World Blows heeft dan, op een paar tracks na, tweemaal door de zaal gegonsd.

Die weglatingen in de playlist bleken een reden te hebben: Badu speelt twee nieuwe nummers van haar nieuwe samenwerking. Als tweede track op de setlist krijgen we de stemmige voltreffer Echos te horen, en het voelt meteen alsof de verdeeldheid die als een sluier over de wereld is gaan liggen een beetje wordt weggetrokken: ‘Ah, if we can’t agree on the God we pick / Then, my God / Let’s at least agree on this snare and kick, ooh.’ Een tekstregel van helende en verenigende klasse, die boekdelen spreekt over hoe de sfeer in de zaal vanavond voelt. Daar denkt Badu hetzelfde over: ‘This is like therapy to us, and you’re my therapists.’
Het is juist het nieuwe materiaal dat het hardst binnenkomt, zo ook de free jazzy hekkensluiter Black Box, met een spoken word-flow waar menig garnalo nog wat van kan leren. Die kist in een vliegtuig, de smartphone van een fan op de eerste rij, Badu’s godeigen doos, een speaker waar een aux in moet (natuurlijk ook dubbelzinnig): iedere tekstregel verandert de titel van betekenis.

Verder lijkt de setlist van de 80 minuten tellende show een cherry pick van Badu-klassiekers die in de tijdsgeest passen en persoonlijk favoriete covers. Out My Mind, Just In Time is een zalige deep cut als opener, die meteen de virtuositeit van de driekoppige band achter Badu laat horen. Lovin’ You van Johnny ‘Guitar’ Watson bevat het beste basspel dat we in tijden op een bühne hebben gehoord, en doet Carré aanvoelen als een intieme jazzclub.
Niks geen improvisatie in haar eentje, niks geen tijdschema, niks geen verwachtingsmanagement; een Erykah Badu-show wordt met de jaren steeds meer een vraagteken vol spontane wendingen. Om uiteindelijk tóch de bieden waar je op hoopte: muzikale heling, een band uit duizenden, en een Badu die het naar haar zin heeft, rommelend op haar MPC- en percussie-eiland en gierende uithalen slakend die recht door je ziel boren. Al zou ze hier 80 minuten stand-up doen, wij zouden weer gaan. Laat die wereld nog maar even heel.
Gezien: 13 oktober 2026 in Koninklijk Theater Carré, Amsterdam
Fotografie: Daniël de Borger