concert

Een unieke kijk in de kleurrijke wereld van Blood Orange

Devonté Hynes is een kameleon: hij is songschrijver, producer en componist voor onder andere Solange, Florence Welch en HAIM. Ook als artiest maakte hij al de nodige vlieguren. Zo speelde hij, gehuld in bontmuts en met grote bril, indiepop onder de naam Lightspeed Champion, hing hij de afgelopen jaren rond met Philip Glass en verdiept hij zich naast het produceren al ruim tien jaar in zijn R&B/electro-project Blood Orange. Zoals het een echte kameleon betaamt, opereert ook Hynes het liefst in de schaduw. Want hoe vaak zagen we Blood Orange hier in het wild?

In 2008 speelde Hynes al eens als Lightspeed Champion in Rotown en in 2013 stond hij in de Bitterzoet samen met Solange om haar mini-album True te vertolken, maar wie Blood Orange eigen werk wilde horen spelen, moest vanaf die laatste show nog ruim vijfenhalf jaar geduld hebben. Geen afzeggingen, uitgestelde platen of andere geintjes: Devonté Hynes en co zijn gewoon geen fan van het tourleven. De Brit met Guyanese en Sierra Leonese roots verstopt zich veel liever wekenlang in zijn studio, waar hij aan de lopende band kwaliteitsmateriaal produceert. Maar buiten de schemeruren zul je hem weinig in het openbaar zien. Wie vanavond in de Melkweg bij de eerste Nederlandse show van Blood Orange is, heeft dan ook het gevoel deel uit te maken van iets unieks.

Het geduld wordt echter nog even op de proef gesteld door lange rijen in de regen en twee serene supportacts die het wachten alleen maar spannender maken. Rond half tien, als de Amsterdamse popzaal al uren open is, puilen de balkons uit en zou je in een pilaar moeten klimmen voor goed zicht op het podium. Wat voorheen nog spanning en mysterie was, verandert al snel in een gevoel van warmte en inclusiviteit als Family, het spoken word intro van activiste Janet Mock, door de zaal klinkt: ‘You asked me what family is / And I think of family as community / I think of the spaces where you don’t have to shrink yourself / Where you don’t have to pretend or to perform / You can fully show up and be vulnerable.’

Met zijn strakke liveshow in een zwartglanzende set-up met een vleugel, een band verspreid over twee podiumverhogingen en twee ondersteunende vocalisten, inspireert en onderhoudt Blood Orange niet alleen, maar verenigt hij zijn luisteraars ook nog eens. Je hebt het idee dat je totaal niet naar een podiumact kijkt als je Blood Orange op een podium ziet: Hynes is kwetsbaar, open en oprecht, en creëert door middel van zijn muziek een plek die ook minderheden, verstotelingen en andersdenkenden in een muzikale familie opneemt. ‘I’m such a sucker for this’, lacht Hynes als twee fans op de eerste rij hem een plaat toeschuiven en hij niet anders kan dan er een krabbeltje op zetten. Zijn achtergrondzanger, die vanavond met zijn stem en glitteroutfit een aantal keer de show steelt, pinkt bij sommige uithalen van Hynes en zijn vrouwelijke achtergrondzangeres zelfs een traantje weg.

Zijn band bouwt subtiel en rustig op met de schetsachtige tracks van laatste plaat Negro Swan, en sluit met Desirée, een epos over een transseksuele vriendin van Hynes, het nog wel erg rustige eerste blok af. Inmiddels heeft Hynes zich al van gitaar naar piano en weer terug bewogen, en schakelt zijn band moeiteloos van samples en electro-R&B naar de funkpop van Augustine, dat een golf van opwinding door de zaal doet gaan. Naarmate het tempo hoger blijft, laat Hynes de dansende aanwezigen zien het gitaarspel van een jonge Prince of Nile Rogers te kunnen benaderen. In Best to You en E.V.P. (de grote herkenningsmomenten van de avond) hoor je de stuwende baslijnen, de elektrische percussie, en saxofoon- en fluitsolo’s het geheel dragen, terwijl Hynes in tegenlicht squat en zijn band de ruimte geeft.

Maar hoe opzwepend en funky een You’re Not Good Enough of een E.V.P. ook zijn: Blood Orange blijft altijd ingetogen. Zijn zanglijnen zijn kwetsbaar en soms niet helemaal op sterkte van zijn albumversies, hij brabbelt soms wat welgemeende lieve woorden, en de overpeinzingen en boodschappen uit zijn muziek worden je zeker niet onder de neus gewreven. Nergens is het een smet op de show, want het geheel klopt als een eigenzinnige livevertaling van de sound en platen van Blood Orange. Langzaam verkennen we vandaag het zachte, subtiele kleurenpallet van Devonté Hynes in de Melkweg, die zich overal in kan inleven en aan kan aanpassen. Van matzwart wereldleed, naar hemelblauwe zanglijnen, naar bloedrode romantiek: Dev kan het allemaal, en wie er vanavond bij is, krijgt een zeldzame, muzikaal uitstekende glimp in de wereld van Blood Orange. Een jonge, gillende, stampvolle Melkweg geniet van iedere minuut, iedere solo, iedere uithaal; er is immers een mogelijkheid dat dit de enige kans is.

Fotografie: Jenny Janssens

Gezien: 30 oktober 2018, Melkweg, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

The Beatles (The White Album)
album
The Beatles

The Beatles (The White Album)

In februari 1968 trokken The Beatles naar Rishikesh in India om daar deel te nemen aan een cursus meditatie bij ...
Eagles Of Death Metal kondigen coveralbum aan
nieuws
Eagles Of Death Metal

Eagles Of Death Metal kondigen coveralbum aan

Jesse Hughes en Josh Homme van Eagles Of Death Metal hebben via Twitter een nieuw coveralbum aangekondigd. Pigeons Of Shit ...
Le Guess Who? 2018: Nachtbrakers en excentriekelingen
concert

Le Guess Who? 2018: Nachtbrakers en excentriekelingen

Le Guess Who?, het immer uitdijende festival met het alsmaar duizelingwekkender wordende blokkenschema. Een cultdingetje is het al lang niet ...

Recensie: Een unieke kijk in de kleurrijke wereld van Blood Orange (concert) | OOR