Tien jaar geleden verzorgde Machine Head voor het eerst een avondvullend programma in het Tilburgse 013 Poppodium. Die show verliep niet zonder slag of stoot. Het ontbrak de uit Oakland, Californië afkomstige metalband niet aan enthousiasme, maar het optreden miste vaart en de set bevatte te veel zwakke momenten. Aan zanger/gitarist Robb Flynn en zijn groep de taak om aan te tonen geleerd te hebben van die eerdere ervaring. Opnieuw dus ‘An Evening With Machine Head’.
Net als in 2016 vindt de show plaats op een maandagavond. Het gros van de 2.300 bezoekers is keurig op tijd aanwezig als iets na achten Queens Bohemian Rhapsody start. En dan is er dus nog zes minuten speelruimte tot het intro van In Comes The Flood. De vloer staat vol. Alleen de trappen en het balkon bieden nog wat ruimte. Terwijl het grote videoscherm achter het podium beelden toont van wapperende vlaggen met MH-logo, scanderen de voorste rijen al de erenaam ‘Machine fucking Head’.
De band gaat met Imperium en Ten Ton Hammer vliegend van start, geruggesteund door de hoesafbeeldingen van de bijbehorende albums. Flynn richt zich direct tot het publiek: eerst wil hij middelvingers zien, dan verlegt hij zijn aandacht naar vier in bananenpakken gehulde fans, om vervolgens de rest van de mensen welkom te heten. Ook bij volgende songs klinken oproepen tot interactie. Die gaan van vuisten in de lucht, meeschreeuwen en meeklappen, tot wat de frontman de ‘Lionheart of Killburg’ noemt, een martial arts-achtige confrontatie tussen fans in de pit.
Het eerste deel van de set kenmerkt zich door een slimme songkeuze, sterk spel en een overtuigende performance. Flynn is goed bij stem en de backings van bassist Jared MacEachern zorgen voor vocale gelaagdheid. Het viertal – gecompleteerd door de Britse drummer Matt Alston en de Poolse, van Decapitated afkomstige gitarist Wacław ‘Vogg’ Kiełtyka – speelt strak en gedreven. Alleen de videoprojecties doen nogal gekunsteld aan. Zo verschijnt eerst het woord beer in kapitalen als Flynn het laatste woord van The Blood, The Sweat, The Tears verbastert, daarna loopt de tekst van Is There Anybody Out There? mee tegen een achtergrond van de Nederlandse vlag.
De set is met oud werk als The Rage To Overcome en recentere songs als This Is The End en Slaughter The Martyr goed in balans. Ook houdt Machine Head de vaart erin, met slechts af en toe korte pauzes. De kentering begint halverwege de show. Nog niet als Flynn eerst een enthousiast kind aanspoort om een band te beginnen, en daarna de fans laat kiezen tussen Blood For Blood en Aesthetics Of Hate. Om die laatste song wordt het hardst geschreeuwd. Het nummer blijkt een ode aan Pantera-gitarist Dimebag Darrell. Ook het oude Old krijgt veel respons, behalve als Flynn een shout out doet naar alle vrouwen in de zaal. Die zijn er vanavond niet zoveel.
Het wordt pas ongemakkelijk wanneer de frontman na een korte pauze alleen terugkeert. Hij legt uit dat hij en MacEachern tijdens de coronapandemie elke vrijdag via Facebook akoestische livesessies uitzonden, met eigen werk en covers. Die traditie hielden ze in leven, en krijgt nu ook live een vervolg. Dan biecht hij op dat het optreden van vandaag bijna niet was doorgegaan. Flynn voelt zich slecht en was een dag eerder nog in het ziekenhuis. Ook al is hij blij niet te hebben afgezegd, toch doet hij een beroep op de zaal om te zingen.
Vanaf dat moment lijkt hij toe te geven aan zijn belabberde toestand. Dat valt op bij het akoestische Darkness Within, en met onvaste stem gebrachte nummers als Catharsis en Outsider. Tijdens Bonescraper krijgt de band er nog een wall of death uitgeperst, maar bij het door ondermaatse AI-beelden ondersteunde Bulldozer gaan hooguit wat middelvingers omhoog. Pas na drie kwartier herpakt Machine Head zich. Dat kost met metalklassieker Davidian plots geen enkele moeite. Als ‘Let freedom ring with a shotgun blast’ klinkt, brult het voltallige publiek mee.
Omdat er dan nog wat tijd over is, speelt Flynn bij de toegift eerst een stukje Sweet Dreams (Are Made Of This) van Eurythmics en drumt gitarist Vogg kort mee. Daarna volgt een grotendeels onvoorbereide cover van Iron Maidens Hallowed Be Thy Name. Het begin moet zelfs even opnieuw. Bij het einde overstemt het publiek de band. Met de eer enigszins hersteld, besluit de groep het optreden met een sterke uitvoering van Halo. Maar dan is allang duidelijk dat ‘An Evening With Machine Head’ van drie uur opnieuw te hoog gegrepen is.
Gezien: 11 mei 2026 in 013, Tilburg
Fotografie: Tiffany Peters
