concert

Een topavond bij Limp Bizkit

Met verbazing kijkt ondergetekende altijd naar het bordje 'uitverkocht' op posters van concerten van Mark Knopfler of UB40. Wie wil daar nu nog heen? Vanaf het moment dat Limp Bizkit het podium betreedt snap ik bezoekers van dat soort optredens iets beter: niets leuker dan teruggaan naar de muziek uit . . .

Vanavond  staat de Heineken Music Hall vol met eind twintigers en begin dertigers die de longen uit hun niet meer zo jonge lijf schreeuwen alsof de tijd minstens tien jaar heeft stilgestaan. En het mooist van alles: Limp Bizkit stelt geen seconde teleur.

Het is toch wel even spannend voor aanvang. De band brengt immers later dit jaar een nieuw album uit. Maar op nieuw werk zit het gulzige publiek niet te wachten. Gelukkig, Limp Bizkit snapt ons en zorgt al met openingsnummer Hot Dog voor compleet springende HMH. Na tweede nummer My Generation vindt Durst ons al ‘beter dan Eindhoven’ – de band speelde op 18 augustus in de Effenaar – en als de band daarna vrolijk doorgaat met de hits van Chocolate Starfish And The Hot Dog Flavored Water zoals Rollin’ en My Way kan het feest niet meer stuk.

Limp Bizkit heeft geen geweldige live-reputatie, maar vanavond staat er een goed op elkaar ingespeelde band die het dreunende geluid van hun albums bijna tot in perfectie benadert. Wes Borland – onherkenbaar geschminkt in zwart en wit – zet in z’n eentje een indrukwekkende geluidsmuur neer en de bas dreunt je hele lichaam binnen. En dan Fred Durst. Opschepper, egotripper, maar vandaag vooral voorbeeldig frontman. Twee jonge fans mogen op het podium dansen, de zaal krijgt na ieder nummer veren in de reet en de zang van de toch ook een dagje ouder wordende Durst is perfect in orde.

Puntjes van kritiek? Nauwelijks. Ja, het tenenkrommende Behind Blue Eyes – met akoestische gitaar vanaf een bandje – eindigt in een lofzang over Amsterdam: ‘No one knows how it feels, to be the bad man / to be an American in Amsterdam.’ Het is het enige bierhaalmoment in een show die verder voorbijvliegt. Slim ook, om Break Stuff in het midden van de set te plaatsen. Zelfs het nieuwe Walking Away doet het goed en blijkt de perfecte opmaat voor de toegift te zijn. In die toegift natuurlijk Take A Look Around. De cover van Coldplay’s Yellow vergeven we ze, vooral omdat Nookie daarna reden is om het laatste beetje energie uit het lijf te persen. Afsluiter Faith, een cover van George Michael die op het debuut van Limp Bizkit staat, is de spreekwoordelijke slagroom op de taart/kers/aardbei. Noem het jeugdsentiment, wansmaak, noem het zoals je het wil noemen, maar Limp Bizkit kwam, zag en overwon. Een topavond.

Fotografie: Luuk Denekamp

Gezien: 6 september 2010, HMH, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word nu lid van OOR en stel je eigen vinyl- of cd-pakket samen
abo-actie

Word nu lid van OOR en stel je eigen vinyl- of cd-pakket samen

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. Met nieuwe lp's van Shame, ...
Music Of The Spheres
album
Coldplay

Music Of The Spheres

Opmerkelijk: op 'Everyday Life', de vorige Coldplay, zong Chris Martin over kinderleed, wapenbezit en migranten. Op 'Music Of The Spheres', ...
Nick Cave en Warren Ellis in Carré: God is in het huis
concert

Nick Cave en Warren Ellis in Carré: God is in het huis

Nu de concerten na twintig lange maanden weer op gang komen, staan Nick Cave en Warren Ellis vooraan in de ...

Recensie: Een topavond bij Limp Bizkit (concert) | OOR