concert

Elton John zegt onpersoonlijk vaarwel in de Ziggo Dome 

Even leek het of de tumultueuze relatie die Elton John met concerten geven in ons land had wat normaler was geworden. Nadat twee shows die hij de afgelopen jaren zou geven werden afgelast wegens tegenvallende ticketverkoop, speelde hij in 2016 een volle Ziggo Dome plat. Het Nederlandse concertpubliek had duidelijk toch nog een plekje in zijn hart over voor Eton John, een plekje dat de inmiddels 72-jarige rasentertainer maar al te graag opvult. Dus mocht ook Nederland niet ontbreken in zijn twee jaar durende Farewell, Yellow Brick Road afscheidstour. Echter, de vloek die op Elton John-concerten lijkt te rusten sloeg weer toe: de eerste van twee Ziggo Dome-shows moest twee dagen voor aanvang verplaatst worden door een ziek bandlid.

Maar goed, beter een laat concert dan geen concert, dus strijken we drie weken later dan de bedoeling was verwachtingsvol neer in de megazaal, in de hoop dat John een van zijn meest meegezongen leuzen zal bevestigen: Saturday night’s alright. Zoals het een afscheidstour betaamt draait het vanavond om hits, hits en nog meer hits. Niet dat John bij vorige tours er wel om bekend stond een hele lade met deep cuts uit de kast te trekken – de commerciële hoogtepunten uit zijn carrière staan vrijwel altijd centraal –  maar vanavond volgen de hits elkaar helemaal in daverend tempo op. Een Bennie And The Jets hier, een I Guess That’s Why They Call It The Blues daar. En welja, ook Tiny Dancer komt al voorbij voordat de meer dan twee en een half uur durende show langer dan dertig minuten onderweg is. Dat maakt het onmogelijk om je te vervelen, maar toch wringt het een en ander een beetje.

Net als bij zijn vorige passage in Amsterdam komt Elton John niet helemaal lekker boven de wel erg luide mix uit en als we hem wel horen, laat hij wel eens een steekje vallen. Ook kijkt hij door de zijwaarts op het podium geplaatste piano consistent niet naar het publiek, wat de show nog onpersoonlijker maakt dan een concert in een zaal van dit formaat bij voorbaat al is. Gelukkig duurt het niet enorm lang voordat twee hoogtepunten elkaar opvolgen. Eerst wordt een ietwat potsierlijke versie van Indian Sunset naar een hoger plan getild door percussionist Ray Cooper, die in dit ene nummer alleen al zijn slaginstrumenten met meer energie te lijf gaat dan de rest van de band kan opbrengen vanavond. Daarna is het de beurt aan Rocket Man, waarvan vooral de instrumentale afwikkeling tot het eerste echte kippenvelmoment van de avond gerekend mag worden. Het helpt dat bij die nummers de visuele aankleding erg minimaal is, want dat is zeker niet de hele avond het geval.

Soms geeft de niet aflatende stroom aan beelden op het megascherm achter de band een nummer nog wel wat extra’s mee – zoals de beelden van Marilyn Monroe die Candle In The Wind begeleiden – maar dikwijls leiden ze vooral af. Zo drukt John ons op het hart dat Someone Saved My Life Tonight het meest persoonlijke nummer van het toch al zo persoonlijke album Captain Fantastic And The Brown Dirt Cowboy is. Iets wat we graag willen geloven, maar het emotionele effect dat het nummer zou kunnen hebben wordt teniet gedaan door de hallucinante animatie die het begeleidt. Ook heeft de band in de tweede helft nog steeds de neiging zich te overschreeuwen. Zo was het synthesizer-intro van Funeral For A Friend voor de standaarden van 1974 al erg bombastisch, maar vanavond trillen we er helemaal onze stoel van uit. Het klinkt meer als iets uit een Hans Zimmer-soundtrack dan een Elton John-nummer.

Als de avond op zijn einde loopt zijn we dus nog niet helemaal tevreden. Zijn (een-na) laatste show in ons land zou een aaneenschakeling van hoogtepunten moeten zijn, maar is vooralsnog vooral een standaard-gelikte-stadionrock-show, met alle euvels die daar bij horen en zonder een persoonlijke touch die het tot iets bijzonders kan maken. Die touch blijft ontbreken, maar qua show en muziek hebben Elton John en consorten gelukkig wel het beste voor het laatst bewaard. Dat er de hele show al zo ongeveer om het nummer een hit voorbij kwam en John het nog steeds voor elkaar krijgt om in het laatste half uur een onafgebroken blok aan hits te spelen waar menig ander artiest een puntje aan kan zuigen, laat maar eens zien wat een indrukwekkende oeuvre de man toch bij elkaar gesprokkeld heeft.

Hits die voorbij komen in uitvoeringen waar zelfs de meest zure muziekjournalist niks over te klagen kan hebben: Don’t Let The Sun Go Down On Me zorgt voor een glorieus tranendal, The Bitch Is Back swingt als een malle, I’m Still Standing is ontegenzeggelijk euforisch en de knallende versie van Saturday Night’s Alright For Fighting is haast moshpit-waardig. Na het – hoe kan het ook anders – afsluitende Goodbye Yellow Brick Road in de toegift stijgt John op een platform op naar een uitgang aan de bovenkant van het podium en zien we hem op een videoscherm de yellow brick road aflopen. Zo eindigt de avond toch nog met een scheutje Elton John-magie die vanavond grotendeels ontbrak (en waarvan de musicalsegmenten in de pas verschenen biografische film Rocketman juist uit hun voegen barsten) en werd het, op de valreep, toch nog een waardig afscheid. Vaarwel, Elton John. Bijna dan, op 17 juni staat Engelsman nog één keer in de Ziggo Dome.

Fotografie: Bert Treep

Gezien: 8 juni 2019, Ziggo Dome, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Lokerse Feesten: ogen en oren tekort
concert

Lokerse Feesten: ogen en oren tekort

Tien dagen werd er op het door luxe appartementen omringde parkeerterrein van de Grote Kaai midden in Lokeren gefeest. En ...
Erykah Badu breekt uit haar bubbel in 013
concert
Erykah Badu

Erykah Badu breekt uit haar bubbel in 013

22. Een angeliek getal in de spirituele wereld, een symbool voor gidsing en doelmatigheid. Ook is 22 de huidige leeftijd ...
This Is Not A Safe Place
album
Ride

This Is Not A Safe Place

Even de oude succesnummers oppoetsen, rondje om de wereld, cashen en weer terug naar moeder de vrouw. Zo ging het ...

Recensie: Elton John zegt onpersoonlijk vaarwel in de Ziggo Dome  (concert) | OOR