concert

Er is helemaal NIX veranderd in veertig jaar Doe Maar

Het is waterkoud in de Haagse binnenstad, maar gelukkig kennen we een heel leuk tentje. En ja, daar speelt een prima bandje. Iedereen die kent ze… Doe Maar dus. In het kader van het veertigjarige jubileumjaar duiken de ‘Nederlandse Beatles’ de clubs (en tot slot Carré) in om hun inmiddels tot cultureel erfgoed uitgegroeide Nederpopklassiekers in intieme setting te serveren. Er Verandert NIX heet de huidige toer, een zeer toepasselijke titel zo blijkt vanavond in Het Paard waar de Haagse poptempel binnen no time tot een behaaglijk warm bad wordt omgetoverd.

Stroef en stram? Nee hoor, Alles Doet Het Nog, zo blijkt als even over half negen het gelijknamige understatement wordt ingezet en Doe Maar uitermate vrolijk en onbezorgd uit de startblokken schiet. De vocalen (van Henny Vrienten vooral) kunnen in de openingsfase misschien nog wat meer ‘power’ gebruiken, maar het algehele gevoel dat bij de aftrap overheerst is dat van een geoliede machine. Een machine die al snel in volle vaart over memorylane dendert en de ene na de andere hit uitspuwt. ‘Okee’, zegt Vrienten na het eerste nummer tegen een dan al lichtelijk euforisch aangelopen zaal. Het is genoeg om de eerste massale samenzang te ontketenen en iedereen met die bekende coupletregels mee te laten brullen. ‘Ik stopte dus met roken en voelde me gebroken’, galmen de veertigers en vijftigers terug naar de zanger/bassist die zich dan nog achter een kekke zonnebril verstopt. Vrienten en co spelen hecht en strak, een vriendengroepje dat gezegend is met bovenmatig veel talent en bovendien steun krijgt van een geweldig toeterend blazersensemble. Hartverwarmend schallen de trompetjes en trombones over de wiegende reggae- en ska-ritmes van Dansmuziek dat dankzij het toegevoegde koper regelmatig richting het authentieke ska-geluid van een legendarisch Jamaicaans label als Studio One wordt gedirigeerd.

Allemaal leuk en aardig die Rico Rodriguez-achtige trombone-partijen waarmee ook menig outro van extra glans wordt voorzien, maar het overgrote deel van de fans lult er dwars doorheen en is toch hoofdzakelijk gekomen om met de bekende klassiekers mee te zingen. En daar is naar mate de tijd verstrekt steeds meer gelegenheid voor. Zeker als op de helft van het twee uur durende concert het aantal hits exponentieel toeneemt. We dreunen met z’n allen de rij meisjesnamen op van 1 Nacht Alleen (Sylvia, Jeanette, Natalie en Fiene…), vragen ons vertwijfeld af wat er de afgelopen veertig jaar met ons leven is gebeurd (Is Dit Alles?), zwijmelen weg op het melancholieke Tijd Genoeg en overstemmen Vrienten en/of Jansz als vlekkeloze versies van Pa, Sinds 1 Dag Of 2 (32 Jaar), Doris Day en De Bom voorbijkomen.

Toch blijft het allermooiste van vanavond misschien toch gewoon het spelplezier dat van het podium spat. Daarbij gaat de meeste aandacht uiteraard naar de twee blikvangers die gescheiden door de in het midden geposteerde gitarist Jan Hendriks ieder een eigen flank bespelen. De ene kant is voor Vrienten, de strak in het pak gestoken rockster die gedurende het optreden meer en meer ‘ontdooid’ en uiteindelijk zelfs zijn zonnebril afzet waardoor we van zijn rond schietende pretoogjes kunnen genieten. Hij heeft het zichtbaar naar z’n zin met z’n oude bandje, helemaal in de toegift als hij tijdens De Vrolijke Padvinder Hendriks opzoekt voor een potje simultaan snaren raken en samen met de gitarist de grootste lol heeft. Hoewel, de grootste lol heeft de blije geit die aan de andere kant z’n handen over de toetsen laat dansen terwijl hij met zijn nog altijd bleue jongensstem een ode aan ene Belle Hélène brengt. Jansz strooit de hele avond met theatergebaartjes en bijpassende gezichtsuitdrukkingen om de teksten extra kracht mee te geven, heeft binnenpretjes als hij Vrienten op het eind een paar zeldzame slippertjes hoort maken, maar is in z’n onuitputtelijke positiviteit bovenal een genot om naar te kijken. Zoals eigenlijk deze hele nostalgie-trip een genot is om mee te maken. Oké, de gedroomde en voor de hand liggende afsluiter De Laatste X ontbreekt en wordt tijdens deze toer vervangen door het spoedcursusje Nederwiet, maar ook dat kunnen we vooral als iets positiefs uitleggen.

Fotografie: Dimitri Hakke

Gezien: 20 november 2018, Paard, Den Haag

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nieuwe keuzes!
abo-actie

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nieuwe keuzes!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
Live In Buenos Aires
album
Coldplay

Live In Buenos Aires

In 2016 vestigde ik mij als de zuurste popjournalist van Nederland door een negatief verslag te schrijven over een Coldplay-concert ...
Editors, Thom Yorke, Vampire Weekend en meer naar Down The Rabbit Hole
nieuws

Editors, Thom Yorke, Vampire Weekend en meer naar Down The Rabbit Hole

Down The Rabbit Hole heeft de eersten namen voor de zesde editie bekendgemaakt. Onder meer Editors (foto), Thom Yorke Tomorrow’s ...

Recensie: Er is helemaal NIX veranderd in veertig jaar Doe Maar (concert) | OOR