concert
soul/r&b

Erykah Badu breekt uit haar bubbel in 013

22. Een angeliek getal in de spirituele wereld, een symbool voor gidsing en doelmatigheid. Ook is 22 de huidige leeftijd van Baduizm, het revolutionaire debuut van de Texaanse neo-soulgodin Erykah Badu. Ze schreef het destijds voor haar eigen kind Seven, maar ziet het nu als haar missie om alle nineties babies die het willen horen spiritueel te gidsen. Zo krijgt een bijna tot de nok gevuld 013 een behoorlijk aantal Baduizms voor de kiezen door middel van lyrics, impulsieve speeches, hiërogliefen en kosmische vibraties. Een soms even vervreemdende als ontwapenende ervaring.

Een update uit Dallas was ook wel nodig: het is alweer acht jaar geleden sinds Badu hier een clubshow gaf. Niet dat er intussen baanbrekende dingen zijn gebeurd: Fat Belly Bella leverde wat fijne featurings af op platen van Flying Lotus (2011), Robert Glasper (2012), Tyler, The Creator en Janelle Monáe (beide in 2013), kondigde tot driemaal toe een mixtape aan maar bracht er slechts één uit (But You Caint Use My Phone uit 2015) en kwam dit jaar rond een livereturn op Primavera Sound met de release van een nieuwe single, Squeeze-cover Tempted.

Maar zoveel geduld en liefde als haar pisces energy, meevoelende natuur en kalme aura kunnen opwekken, zoveel onbegrip en verontwaardiging genereren haar begripvolle doch aan het morele kompas voorbijgaande uitspraken (over onder andere XXXTentacion en Bill Cosby), haar gebrek aan daadkracht wat betreft releases (of op tijd komen) en haar subtiele divagedrag. Zie ook haar verschijning: haar buitenaardse, Afro-futuristische looks zijn mooi, doordacht en betekenisvol, maar voor sommigen een afstandelijk mysterie. Alsof Badu ooit de poort naar een andere dimensie opende, maar ons nu lekker niet gaat vertellen wat ze daar allemaal heeft gezien. Terug op deze planeet heeft de analog girl in a digital world niet door dat ze vandaag niet in Amsterdam is; iets wat bij het Tilburgse publiek tot driemaal toe voor gejoel en oproer zorgt. Je weet wel, ‘cause we’re Dutchies and we’re sensitive ‘bout our shit.

Tot dat punt zien we een fijne show die door muzikaal regisseur Badu vaker dan eens vroegtijdig uit zijn flow wordt gehaald en daardoor chaotisch aanvoelt. Zo is het nog steeds frisse Hello te kort zonder ex-partner André 3000, klinkt klassieker On & On redelijk strak, maar vliegt de band door Badu’s rappe maar onnavolgbare instructies alle kanten op in rework …& On. De percussie- en toetseneilanden zijn elkaar soms kwijt, haar koor moet rennen om haar beker vol te gieten met thee. Contact met het publiek wordt nog niet gemaakt, behalve als het beestje bij de verkeerde naam wordt genoemd. Badu zit lekker in haar laserpyramide tussen knopjes, drumpads en bliepjes, volledig in haar eigen wereld. Zij straalt in felgroene regenjas en Zappa-shirt alle energie uit, maar krijgt nog weinig binnen uit de zaal.

Maar waar de eerste akte vooral stoelt op coolness, ego en etaleren, breekt mama Badu al snel de onzichtbare doch voelbare muur tussen publiek en artiest. Na hit Love Of My Life komt Badu los met een speech over de verjaardag van Baduizm, legt ze de belangrijke betekenis van ankhs aan ons uit en geeft ze ons zelfs een update over haar leven sinds de laatste keer dat ze hier was, in het nog maar weinig vertolkte, onuitgebrachte Dear Misery. Nog steeds stoelt Badu’s show op haar eigen onderbuikgevoelens en impulsen, maar we begrijpen elkaar na een uitgebreid moment van toenadering. Badu stapt niet alleen uit haar Afro-futuristische ruimteschip en eigen bubbel, maar neemt ons vervolgens aan de hand mee, terug haar eigen wereld in.

Een even komische als kosmische tweede helft volgt: Appletree wordt onthaald als de monsterhit van de avond. Publieksverzoek Cleva mondt uit in een transcendentale gospelceremonie. Tijdens Window Seat worden we middels een bestralingsritueel meegeloodst naar een prachtige dans met wortels in traditionele Afrikaanse muziek. Didn’t Cha Know is de uitgestrekte dosis muzikale zalving waarvoor het gros van de bezoekers naar Tilburg is afgereisd. In de toegift komen we nog wat dichter bij elkaar als Badu het publiek in duikt tijdens Bag Lady, om de mensen die vals zingen de meeste aandacht en credits te geven. ‘Stop the music, I just found the answers to everything!’ zegt ze als ze een samengeknepen, overslaande mannenstem de leadzang laat overnemen tijdens een lastige uithaal. Rechtsvoor de eerste rij stopt Badu dan plots. Ze krijgt een sterke emotie binnen – genoeg reden voor haar om de band weer even te dirigeren en ene Els (‘like, E L S E?’) de microfoon te geven. ‘Now sing it again, but from your pussy. I hope you take that message seriously, Els!’

Op dat punt zijn we allang om hoor. Erykah Badu daalde neer, stelde zich open en nam de tijd. Met weinig nummers maar veel lange jams inspireerde, gidste, onderwees en zalfde ze een haast volle 013. Nu ze weer is opgestegen in haar eigen cocon wordt het hopen dat ze niet te lang wegblijft om hem snel opnieuw af te breken in ons land. Zij het in Amsterdam, zij het ergens anders.

Gezien: 12 augustus 2019, 013, Tilburg

Fotografie: Daniël de Borger

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Erykah Badu breekt uit haar bubbel in 013
concert
Erykah Badu

Erykah Badu breekt uit haar bubbel in 013

22. Een angeliek getal in de spirituele wereld, een symbool voor gidsing en doelmatigheid. Ook is 22 de huidige leeftijd ...
This Is Not A Safe Place
album
Ride

This Is Not A Safe Place

Even de oude succesnummers oppoetsen, rondje om de wereld, cashen en weer terug naar moeder de vrouw. Zo ging het ...
Black Midi
Club OOR
Black Midi

Black Midi

Lees alle inter­views, achter­grond­verhalen, recensies, columns en agenda­tips van OOR nu ook op OOR.NL. Exclusief voor abonnees. ABONNEE EN WIL ...

Recensie: Erykah Badu breekt uit haar bubbel in 013 (concert) | OOR