‘Ik zou niet kunnen leven zonder muziek’, sprak de koningin Máxima woensdag bij de aftrap van Eurosonic Noorderslag, als majesteitelijke openingsact van deze veertigste editie. ‘En waarschijnlijk spreek ik voor meer mensen hier.’ Dat denken wij ook. Groningen wordt deze dagen compleet gedomineerd door muzikanten, festivalgangers en muziekprofessionals met de functiepas pontificaal op de borst. De een probeert zich in de kijker te spelen, de ander zoekt hongerig naar nieuwe muziek. Dat deden wij uiteraard ook – en voilà: deze acts vielen op tijdens de drie Eurosonic-dagen.

Eleni Drake

Foto Daniek Snijder

Oosterpoort, Bovenzaal (wo 19.40) | Eleni Drake voelt zich ‘rubbish’. Ze is gekleed tegen de felle kou, maar niemand heeft haar verteld dat het zo verdomde warm zou zijn op het podium. De Brits-Griekse songwriter richt haar beklag tot de zaal in een hoekig accent, dat wegsmelt zodra ze de eerste akkoorden aanslaat op haar gitaar. Muziek van een introvert, zoveel is duidelijk, want ze spreekt met een bepaald ongemak. Ze vindt het moeilijk zichzelf te verkopen, wat blijkt uit een YouTube-filmpje op haar kanaal waar ze schoorvoetend nieuwe muziek aankondigt. ‘Meisje met gitaar’, merkt een man op die net de zaal binnenloopt. Nogal reductief, maar dat hoort hij zo wel als hij wat langer blijft staan. Luister bijvoorbeeld naar het Big Thief-achtige Brockwell en I Don’t Not Love You, die het gemiddelde kampvuurniveau moeiteloos ontstijgen. BAS DISCO

Dove Ellis

Foto Niels Knelis

Oosterpoort, Binnenzaal (wo 19.40) | The Guardian had maar liefst vijf sterren over voor de magische debuutplaat van indietalent Dove Ellis. De sterren staan gunstig voor Ellis. De plaat is net een maand oud en daarvoor deed Ellis support voor Geese, een van de hypes van 2025. Zo betoverend als de plaat is, wordt het optreden niet, maar dat is ook niet zo gek als je bedenkt dat de fijnzinnige folkarrangementen op plaat met negen muzikanten zijn ingespeeld en deze jonge twintiger nu alleen met een drummer en een gitarist/saxofonist op het podium staat. Ellis’ stem kun je gerust wél magisch noemen, met stembanden van eenzelfde elastiek als die van Jeff Buckley en ergens is ook Thom Yorke terug te horen. Fijne ontdekking. Volgens RTV Noord heeft hij er met Koningin Máxima een hoogwaardige fan bij. JEROEN STURING

Lézard

Foto Ben Houdijk

Oosterpoort, Marathonzaal (wo 21.00) | Het klinkt even alsof we een nevenproject horen van James Murphy (LCD Soundsystem). Die vergelijking is al gauw gemaakt bij dit soort dansbare disco-punk. Dat is helemaal niet erg, overigens, want het verzadigingspunt voor deze niche is nog steeds niet bereikt. Maar nee, we horen toch echt het Belgische Lézard – Frans voor hagedis – een ongrijpbaar en nerveus beestje. Stampen, springen en zweten bij Nothing At All, als dat je ding is. We horen zelfs een beetje Bowie in How Does It Feel? Allemaal erg smaakvol, terwijl ze ondertussen ook gewoon een flinke fuif bouwen in de overvolle Marathonzaal. Ze zijn geen onbekenden in het festivalcircuit, en dat is logisch, want Lézard wil je er absoluut bij hebben. BAS DISCO

GANS

Foto Ben Houdijk

Oosterpoort, Marathonzaal (wo 23.40) | De sympathieke Britten van GANS hebben onderweg naar Groningen Nederlands geleerd. Het duo strooit veelvuldig met zeer aardig gearticuleerde ‘dankjewel’, ‘hoe gaat het met jullie’ en ‘potverdikkie!’, vlak voordat ze de Marathonzaal weer in een volgende moshpit storten. Qua sound en energie doen ze denken aan Fat Dog, dat twee jaar geleden op dit festival stond en daarna een verdienstelijk rondje festivals deed, al is bij dit duo alle subtiliteit verdwenen. Muzikaal houdt het het midden tussen punk, techno en alt rock. Hoe dan ook: het is beuken geblazen, met pulserende beats en Britse blote basten. Ze maken ‘music that’s good for the soul’, zo zeggen ze zelf. Eenzelfde zegetocht als Fat Dog valt niet uit te sluiten. JEROEN STURING

Kaat van Stralen

Foto Daniek Snijder

Vera (do 20.10) | is in België al een grote madame aan het worden na haar optreden op Pukkelpop en deelname aan De Slimste Mens Ter Wereld. In Nederland nam Elmer haar mee op sleeptouw. En zo staat ze op Eurosonic voor de tweede keer in vier maanden tijd in Vera. Van Stralens feministische teksten zijn spot-on en haar spontane uitstraling is leuk om te zien. Ze maakt graag punkliedjes, maar wanneer het ertoe doet, prefereert ze de sitdown boven de moshpit. Ach, zolang ze liedjes blijft maken als Stop Met Wenen (volgens Humo het belangrijkste Belgisch nummer in tijden), Aerobics en Ik Weet Hoe Het Werkt is het haar vergeven. Zeker En Vast dat we veel van haar gaan zien de komende jaren. JEROEN STURING

Florence Road

Foto Ben Houdijk

Huize Maas (do 21.30) | Rond Florence Road hing al aardig wat van de klassieke Eurosonic-buzz. Deze dames harken al 700K maandelijkse luisteraars binnen op de grote groene streamingdienst, zijn al bevestigd voor Down the Rabbit Hole en gaan komend jaar op tour met The Last Dinner Party in Amerika. Hoge verwachtingen dus, maar echt spannend wil de show niet worden. De Ierse dames schuwen stevige rock niet, maar missen wel een randje. Het is ietwat voorspelbaar en oogt wat statisch. Miss is een positieve uitschieter, waarin zangeres Lily Aron wel iets meer de registers opengooit, het andere uiterste is Break The Girl, als catchy popsong met ‘la-la-la’-refreintje. Het komt vast goed met dit viertal, maar echt een hoogtepunt kun je dit optreden niet noemen – daarvoor is het allemaal net wat te veilig. JEROEN STURING

TTSSFU

Foto Niels Knelis

Huize Maas (do 22.50) | Omdat de rijen bij Huize Maas ook dit jaar niet van de lucht zijn, blijven we staan voor TTSSFU – en hebben we even tijd om na te denken welke hoofdletters ook alweer in welke volgorde staan in de stage name van Tasmin Stephens (22) uit Wigan. Het randje dat we misten bij Florence Road is hier wél aanwezig. Het is lekker vuig en Stephens zelf speelt het hele optreden met een passend aangemeten goth/alt-imago. Nonchalant en zelfverzekerd doet ze haar zonnebril op en af en gilt ze haar longen leeg, terwijl achter haar drie keurige mannen in witte overhemden een stevige, shoegaze-achtige basis neerleggen. Na afsluiter I Hope You Die gilt ze nog een keer keihard, kwakt met geweld haar microfoon tegen de grond en loopt weg. Niks dankjewel dankjewel. Nee, jij bedankt TTSSFU. JEROEN STURING

Madra Salach

Foto Jessie Kamp

Nieuwe Kerk (do 23.30) | Zes jonge Ieren die de folktraditie in ere houden met verhalende songs over het (vaak wrede) lot van de Ierse arbeider in de Britse geschiedenis. Zanger Paul Banks bezweert de volgestroomde Nieuwe Kerk met zijn indringende knauwende stem, terwijl zijn vijf bandgenoten met onder meer harmonium en mandoline een traag, slepend spoor trekken langs folk, kamerpop en dronerock: in de woeste wildernis waar eerder al Lankum kwam bovendrijven. Madra Salach heeft iets meer indie-appeal en raakt als ze het gaspedaal wat verder indrukken ook wel aan Fontaines D.C. op hun meest folky momenten. Deze jonge Ieren zijn net zo geëngageerd, getuige ook de cover van Ewan MacColls The Tunnel Tigers: over de Ierse immigranten die onder erbarmelijke omstandigheden, maar trots op hun zware werk, het tunnelcomplex onder Londen groeven dat later de Londense metro vormde. Ze doen ook The Old Main Drag (The Pogues), maar hun eigen songs van debuut-EP It’s A Hell Of An Age maken nog de meeste indruk. I Was Just A Boy galmt het door de kerk, onheilspellend, zwanger van een duister noodlot. Zo klinkt het althans. Muziek om heel stil van te worden. Een hoogmis op een avond vol kermisvertier. KOEN POOLMAN

Sofie Royer

Foto Linde Dorenbos

Machinefabriek (do 22.50) | Sofie Royer ligt even overhoop met het publiek. Nadat de Oostenrijks-Iraanse multi-instrumentalist als een bezetene viool speelt, volgt slechts wat slap applaus. ‘No reaction, just the way I like it’, zegt ze, niet boos maar wel gekwetst. Ze verplaatst zich naar de elektrische piano. ‘The next song is called Court Jester [hofnar], kind of how I’m feeling tonight.’ En inderdaad, mensen, want van een voorste rij is nauwelijks sprake in de Machinefabriek, en de rest van de zaal lijkt te lijden aan smetvrees. Royer probeert er het beste van te maken, zingend in het Engels, Duits en Frans, spelend op viool en toetsen, dansend op de rand van het podium als een showgirl. Wij zien je hoor, Sofie, met je sprankelende synthpop en opzwepende disco, als een soort optimistische John Maus. BAS DISCO

Child Of Prague

Foto Jessie Kamp

H.N. Werkman Stadslyceum (do 22:10) | Child Of Prague maakt Midwest emo, een genre dat ontstond in het Midwesten van de VS in de jaren 90. Nu weer populair in de krochten van het internet. Het geluid vangt de nervositeit van een nog jong leven, wat het vrij poëtisch maakt dat de band optreedt in de schoolkantine van een middelbare school. Deze band, gevestigd in Dublin maar verzameld uit de VS, Engeland en dus ook Ierland, is precies waar je op hoopt als je rondstruint op Eurosonic. Het is namelijk steengoed, en tegelijkertijd voelt het alsof je de eerste bent op aarde die ze hoort. Ze klinken weemoedig, zelfs wat verslagen, met wollige gitaren en lo-fi zang, om dat vervolgens aan te vullen met blazers en strijkers. Rauwe emotie met toch behoorlijk wat vernuft en detail. We zijn dan niet de eersten, maar pleiten wel voor meer hype. BAS DISCO

Mustbejohn

Foto Siese Veenstra

MXT Main (vrij 20.40) | Waarom voelt alles wat slecht is, zo goed? Zo luidt de stelling op Good To Me. Mustbejohn (alias van, echt waar, John Paul McCartney Barrena) laat het slechte dan ook wel erg goed klinken in zijn stapverhalen, waarin verslavingen van allerlei ordes niets meer lijken dan anekdotes. Dat ligt vooral aan de klevende melodieën en frivole Brit zelf, want werkelijk elk nummer op de EP Hope Came Last (2025) kan op repeat. Verslavend. De meeverende gitaarriffs van The Strokes, het aritmische rappen van Yard Act en een klein beetje Harry Styles (Feel It Again), en wat je dan krijgt is al het toegankelijke van hiphop en indierock tezamen. De rapper, zanger en producer staat op het podium in een spijkerbroek en een grauw overhemd. Lekker casual, zoals die knul die je vroeger altijd zag bij het stappen, maar nooit helemaal kon doorgronden. Dat moet John wel zijn. BAS DISCO

The Null Club

Foto Jessie Kamp

Simplon (vrij 23.30) | Het Ierse The Null Club is het soloproject van Alan Duggan Borges, de gitarist van de noiserockgroep Gilla Band. Fans hoeven zich geen zorgen te maken; ook in zijn uppie gaat Borges gewoon verder met herrieschoppen. Bereid je voor op trillende handjes en een verhoogde hartslag, want het optreden, inclusief abstracte visuals, zijn als een shot adrenaline. Alles moet en kan kapot, en dus gaan synthesizers, gitaren en vocalen langs een cirkelzaag, terwijl industriële drums de boel nog wat houvast geven. Gezien de ervaring van Borges is de performance al vrij goed onderbouwd, en aan te raden voor liefhebbers van Model/Actriz en Nine Inch Nails op hun felst. BAS DISCO

Ão

Foto Ben Houdijk

Huize Maas (vrij 21.30) | Eurosonic is gelukkig veel meer dan Britse hypebandjes. Een Vlaamse band met Portugese teksten en een bezwerende mix van latin, elektronica en artpop, heeft ook juist een plek op het festival. Tel daar het voor ESNS gebruikelijke Nederlandse gekakel bij op en we zijn rond. Ão is de naam en hoewel het voorkomen anders doet vermoeden, is de band ontstaan op een school in Leuven. Op het podium van Huize Maas zien we een percussieset waarin we alleen de handpan herkennen – zo’n bolvormig ufo-achtig instrument met de gaten van een poffertjespan – een flamencogitaar en een zangeres met losse heupen. Het optreden is fris, spannend en onvoorspelbaar: een van de hoogtepunten van het festival. Best Kept Secret heeft al toegeslagen, maar je moet vooral niet gek opkijken als deze eclectische mix deze zomer op veel meer festivalweides te horen is. Tweede album Malandra volgt over een krappe maand op 13 februari. JEROEN STURING

Keo

Foto Daniek Snijder

Huize Maas (vrij 22.50) | Keo zit wat laag in de energie, geven ze toe. Na een ‘5 AM start from London’ is het optreden in een stugge zaal zo ‘s avonds tegen elven een taaie. Zo kijkt de gitarist van het altrock/grunge viertal veertig minuten naar de grond terwijl hij met lange halen zijn gitaar aanslaat, die bijna over dezelfde grond sleept. Frontman Finn Keogh klinkt lekker rauw en je kunt ook wel horen dat de band al even bij elkaar is (al moet het debuutalbum nog komen). Het is hard, het is vuig, maar herkenbare zanglijnen of een melodie die blijft hangen – zoals bij soortgenoten als Wunderhorse – zit er niet in. Daardoor wordt het wat eendimensionaal. Afsluiter en single I Lied, Amber is wel een aardig liedje. Krappe voldoende voor deze Britten.

Yong Yello

Foto Linde Dorenbos

Stadsschouwburg (vr 0.00) | Hoe vaak zien we hiphoppers niet naar dit showcasefestival komen met tjokvolle backingtracks. Toegegeven, het scheelt ruimte en geld als je je blazers, basgitaren, drumstellen, backingvocals en elektrische gitaren achter een knopje kan zetten. Maar wie durft te investeren in een podiumact, krijgt daar ook iets voor terug. Yong Yello doet dat en neemt de genoemde ingrediënten mee naar de Stadsschouwburg. En daar staat de Antwerpenaar, midden in de cirkel die zijn acht muzikanten vormen. Het klinkt als een klok, denk aan het swingende werk van Typhoon, maar dan met een flinke Antwerpse tongval. Ik Moet Dringend Op Vakantie is een hoogtepunt en ook We Geve Ni Op met zangeres LOÏS zorgt voor een zonnig gemoed. Deze hiphopper kun je met band zo op Lowlands zetten, en wie weet neemt Yong Yello Staelens zijn koebel wel mee. JEROEN STURING

Openingsfoto: Linde Dorenbos