Noorderslag sluit af waar Eurosonic begon: binnen in de Oosterpoort. Dat stelt gerust, want het is weer akelig koud in Groningen. Woensdag tot en met vrijdag waren voor Europees talent; de zaterdag zoals gewoonlijk voor de Nederlandse kweek. Eerst langs de garderobe, die uitpuilt van de winterjassen, en dan banen we ons langs de negen podia. Hiphop, punk, hyperpop, goed, slecht, middelmatig, het schiet weer alle kanten uit. Laten we het houden bij enkele hoogtepunten: hier acht nieuwe favorieten uit eigen land om je playlist en concertlijst mee te vullen.

Openingsfoto Siese Veenstra

De Nachtwacht

Foyer Grote zaal (19.15) | De Nachtwacht komt op de proppen met yacht rock, het type muziek waar het in de jaren 70 van wemelde. Denk aan Steely Dan, Hall & Oates en Steve Winwood. Voorman Jiri Taihuttu schrijft deze zonovergoten nummers met scherpe hooks in het Nederlands, en verzorgt daarbij ook zelf de geslepen gitaarsolo’s. De 31-jarige Venlonaar maakte overigens een gedaantewisseling waar Bowie van zou blozen, want tot 2024 trad hij op als rapper Jiri11. Toen met een opgeschoren kapsel en blote bast; nu met Uggs, franjes aan de mouwen en ingevette krullen. Een naadloze transitie, want gitaarspelen kon de flamencogitarist altijd al, wat hij nu kwijt kan in piekfijne popsongs als Illusionist en Huis Van Zwart En Rood. BAS DISCO

De Zweefclub

Binnenzaal (19.15) | De leden van De Zweefclub hebben een eigen clubhuis gebouwd in de Binnenzaal, met kleurrijke letters op het podium en zeven kleurrijke bandleden. Als cowboys schieten ze in het rond: ‘Pjieuw pjieuw pjieuw.’ Waar staan we naar te kijken? ‘Je zorgt voor je dikke darm, dat vind je heel belangrijk, dat heb je vaak herhaald’, zingen ze. Als ze zichzelf met tegenzin in een hokje moeten duwen, noemen ze dat hokje knutselpop en dat is best goed gevonden. De muzikanten hebben een freejazz-achtergrond, durven dus om songstructuren los te laten en bewegen ergens tussen punk, pop, cabaret en theater. Ach, die neiging van muziekjournalisten om alles in hokjes te stoppen. In het vrolijke clubhuis van De Zweefclub mag alles en dat is vermakelijk. Na een half uurtje is de aandachtsspanne weg en vertrekken we via de regenpijp naar beneden. JEROEN STURING

Plonki

Bovenzaal (21.15) | Het is soms toch een wonderlijk festival, dat Noorderslag. Op elkaar geplakt in een ordinaire, snikhete vergaderruimte staan we zeker tien minuten te kijken naar de uitlopende soundcheck van Plonki, alsof het optreden al begonnen is. Plonki draait om zangeres en gitarist Pleun Stork en is een van de acts die de klassieke route van Popronde naar Noorderslag is doorgestroomd. In de Popronde speel je vooral in kleine volle ruimtes, dat zorgt voor olie in de machine – en dat merk je. Stork en haar band maken dromerige indie met rafelrandjes. Soms smakelijk poppy en dansbaar, zoals op Quiet Life, soms wat ruwer met het ronkende Short-Lived-Wisdom. Daar wordt het wel nóg warmer van in die verdomde bovenzaal, maar dat is het enige minpuntje dat we kunnen verzinnen. JEROEN STURING

C’est Qui

Marathonzaal (21.30) | ‘Luide omgeving’, seint de smartwatch van ondergetekende. Dat bleek eerder deze week op ESNS nog niet nodig, maar bij C’est Qui moet het klokje dan toch echt ingrijpen. Tik–tik–tik, tellen de drumstokken af, en de Utrechtse garagepunkers schieten vooruit in de hoogste versnelling. Heeft deze bak geen handrem? Nee hoor, niet nodig, want parkeren is geen optie. Het decibelgehalte is er niet om slecht spel te maskeren, want de vier koppen kunnen kundig overweg met hun instrumenten. Het stopt, sjokt, gaat weer door, en als we de drummer tekeer zien gaan, doemt bij ons die kreet op van Ringo Starr in de staart van Helter Skelter: ‘I’ve got blisters on my fingers!’ BAS DISCO

Fellatio

Kelder (21.45) | Waar luisteren we nu eigenlijk naar? Dat is zo’n vraag die veel kan betekenen. In het geval van Fellatio zijn we vooral geboeid, want het ene moment horen we bliepjes en plopjes alsof we Kraftwerk tegen het lijf lopen, en vijf minuten later staan we onder hypnose door een hoekige bassgroove. En dan die manische zang – is de zanger nou boos of blij? Enfin, veel vragen, en dat is toepasselijk voor een band die in naam al provocatief is. Ze labelen hun eigen sound als post-peniskrautpopdiscopunk, en dat dekt gek genoeg de lading wel van dit groepje weirdos. De grote zaal zullen ze volgend jaar niet bekleden, maar hier in de Kelder staan ze prima op hun plek als een van de meest unieke acts op Noorderslag. BAS DISCO

Grote Geelstaart

Bovenzaal (22.15) | ‘De Geelstaart is een straalvinnige vis uit de familie van snappers en behoort tot de orde van baarsachtigen. De vis kan 86 centimeter lang en 4070 gram zwaar worden.’ – bron: Wikipedia. ‘De Grote Geelstaart is een band die via de Popronde heel Nederland is doorgereisd met zo’n twintig shows. De groep bestaat uit vijf jonge Zeeuwen in nette witte overhemden en een stropdas. Hun muziek wordt ook wel gekwalificeerd als teringherrie en kan zeer zwaar worden. In natuurlijke habitat – zeker als de Grote Geelstaart zich op Noorderslag beweegt – kan dit leiden tot een muur van geluid en geschreeuw waarbij vluchtroutes in zalen geen overbodige luxe zijn. Een uniek soort.’ – bron:  JEROEN STURING

Nusantara Beat

Kleine zaal (22.45) | De leden van Nusantara Beat zijn geen onbekenden op ESNS. Eerder stonden ze hier – los van elkaar – met acts als Altin Gün, Jungle By Night en EUT. Als eerste, tweede en derde generatie Nederlandse Indonesiërs besloten ze hun muzikale wortels te bundelen tot Nusantara Beat. Ze maken nieuw materiaal, geïnspireerd op traditionele Indonesische muziek en gezongen in het Bahasa Indonesia. Op Noorderslag beginnen ze voor een lege zaal, maar zodra de Popprijs-winnaar bekend is, stroomt de Kleine Zaal vol en dat is goed te begrijpen. Megan de Klerk, de voormalige spring-in-het-veld van EUT, is uitgegroeid tot trotse frontvrouw en krijgt de zaal moeiteloos in beweging. Psychedelische indie en dansbare Indonesische muziek gaan hier naadloos samen. Beste boekers: dit kun je moeiteloos op zo’n beetje elk Nederlands festival neerzetten. JEROEN STURING

TaxiTaxi

Foyer Grote zaal (23.30) | ‘Is dit literatuur?’ vraagt TaxiTaxi zich af en somt een reeks voorbeelden op, waaronder de Donald Duck, de nieuwe plaat van Fresku en een folder van de Kruidvat. Dat mag schrijver Joost Oomen beslissen, die eerder vandaag op het blokkenschema stond, zodat wij ons kunnen richten op de muziek. We horen speelse punk, herrie met humor, van Groningse rouwdouwers in overalls die doodsbang zijn voor de mensen in Den Haag (Doodsbang). Nummers die zelden boven de twee minuten uitstijgen, titels van één woord (in blokletters) en teksten die staan op vier zinnen. Zo hebben we onze punk het liefst. Ze beweren redelijke mensen te zijn in Vliegtuig, maar redelijkheid is het laatste waar we naar op zoek zijn. We willen vooral meer van die knotsgekke gitaren, dreunende basriffs en scherpe teksten. Een redelijk verzoek, niet? BAS DISCO

Fotografie: Shali Blok, Jessie Kamp, Siese Veenstra