concert

ESNS18: de gitaren van Noorderslag

De ronde zonder thema, al zijn gitaren wel een rode draad in de route van verslaggever John Denekamp.

De vier meiden van Dakota (22.00 uur, Marathonzaal) maken prettig in het gehoor liggende dromerige popsongs vol shoegazegitaren en sterke samenzang. Oerdegelijk eigenlijk en bepaald niet vernieuwend, maar wel ontwapenend leuk. De meeste liedjes zijn behoorlijk catchy en puntig, er wordt geen nummer lang opgerekt, wat je in de shoegaze veel tegenkomt. De podiumpresentatie is aanstekelijk enthousiast, vooral zangeres Lisa Brammer en bassiste Lana Kooper hebben er zin in. Een mooi contrast met gitariste Jasmine van der Waals die – je bent shoegaze of niet – voornamelijk naar haar pedalen staart. Al met al een sterke set die tot het einde toe overeind blijft. We kijken uit naar een album.

Van goede recensies kan geen mens leven, daar kan Tommy Ebben je alles over vertellen. Hij bracht drie platen met degelijke singer-songwriterpop uit die altijd keurig besproken werden maar nooit echt stof deden opwaaien. Komodo (22.45 uur, Foyer Grote Zaal) komt voort uit een spontane jamsessie van Ebben en Skip & Die-percussionist Gino Bombrini. En toen begonnen er opeens balletjes te rollen, zonder release scoorde de tot vijftal uitgegroeide band een contract bij Sony en een optreden op Noorderslag. Dat moet wel wat zijn dus, en dat is het ook. Komodo maakt even stuwende als swingende rocksongs met psychedelische, mediterraanse en Zuid-Amerikaanse invloeden. Deze muziek speelt zich bij 38 graden rond de Mexicaanse grens in een Tarentino-film af. Soms doet het wel aan Calexico denken, de groove is bijna altijd aanstekelijk. Ebben en Bombrini verdelen samen de leadzang, de laatste pakt er soms ook een exotisch snaarinstrument bij. De eerste single Bengali Crown is pas net uit, dat is zo’n smeuïge roadrocker. Nog niet al het songmateriaal wil boeien maar de sound en de groove staan er. Ze staan wel erg vroeg op Noorderslag maar niet onterecht. Komodo gaan we vast veel op de festivals tegenkomen dit seizoen.

Kensington (23.30 uur, Grote Zaal) wint de Popprijs en daar lijkt bijna iedereen mee te kunnen leven. Hun naam gonst al drie jaar, en deze keer zit ze geen wereldberoemde danceproducer of rapcollectief in de weg. Het is terecht natuurlijk, in Nederland heeft Kensington alles bereikt wat er te bereiken valt voor een rockband. Ze verkochten al tien keer de Ziggo Dome uit, waarvan afgelopen jaar vijf keer op rij. Het gigantische succes van Rivals (2014) werd moeiteloos voortgezet met Control en de Arena gaan ze komende zomer ook met gemak uitverkopen. Die prijs is volkomen terecht, laat het een aanmoedigingsprijs zijn om ook buiten de landsgrenzen eens iets wezenlijks voor elkaar te boksen. Twee uur eerder speelde Kensington nog op de Vrienden van Amstel in Rotterdam en ze mochten in een privéjet naar Groningen, vertelt gitarist Casper Starreveld als een ondeugend jochie. Hoe groot de band hier ook is, ze leven nog lang niet als Martin Garrix. Kensington trapt af met Do I Ever en speelt een groots galmende rockset zoals we die van ze kennen. Zit geramd in elkaar en ze houden de vaart erin. Het is veelzeggend dat de Grote Zaal het hele optreden nagenoeg vol blijft, dat is doorgaans bij Popprijswinnaars wel anders. Het is jaren geleden dat er zo weinig gezeurd werd over een winnaar, om Kensington kon je dit jaar simpelweg niet heen.

De carrière van Ryanne van Dorst zit flink in de lift. Het grote publiek leert haar kennen door eigenzinnige tv-programma’s en dan heeft ze ook een geweldige nieuwe band. Het debuutalbum Here Now, There Then van Dool (00.00, Kleine Zaal) is al bijna een jaar uit maar lijkt langzaam maar zeker steeds meer zielen te winnen. Terecht, want Dool maakt vrij indrukwekkende bezwerende rock met een occult randje. Als The Devil’s Blood, waarvan er ex-leden aan boord zijn. Met haar vorige alter ego Ella Bandita heeft het muzikaal niks meer te maken en Van Dorst stelt zich volledig in dienst van de muziek. Dat wil zeggen: verwacht geen lollige praatjes in plat Rotterdams bij Dool. Het knappe is dat de band muzikaal tegen melodieuze jaren 80-hardrock en hairmetal aanschuurt maar het geen moment kitsch aanvoelt. De songs zijn lang en zitten vol smeuïge riffs en vervlochten gitaarpartijen. De zang van Van Dorst is krachtig en doet in de verte wel aan Patti Smith denken. Dool had natuurlijk vorig jaar al op Noorderslag moeten staan, hopelijk geeft deze krachtige show ze een extra zetje in de rug.

Vorig jaar was het Canshaker Pi, dit jaar gaat Korfbal (01.00, Marathonzaal) er vandoor met de bokaal voor leukste indiebandje van Noorderslag. De band rond zanger/gitarist Marnix Visser en bassist Jaap van der Velde (die we natuurlijk ook kennen van The Homesick en Yuko Yuko) maakt opzwepende rammelrock in de lijn van Thee Oh Sees en Parquet Courts waarop het goed pitten is. Ze hebben prima liedjes en een boel energie die goed overkomt. Aan rustpunten doen ze nauwelijks, het is gaan, gaan, gaan bij Korfbal. Dit soort bandjes zijn er altijd geweest en zullen er altijd zijn en dat is prima. Als er al wat te klagen valt, dan is het dat na vijf minuten het muzikale plaatje al compleet is: dit is het, en zo zal het het komende halfuur blijven. Maar dat maakt niet uit, voor een gezonde indiescene zijn bandjes als Korfbal goud waard.

Fotografie: Marcel Poelstra

Gezien: 20 januari 2018, Noorderslag, Groningen

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Regeerperiode Slayer ten einde
concert
Slayer

Regeerperiode Slayer ten einde

Met de woorden ‘The end is near’ kondigde Slayer op 22 januari zijn naderende afscheid aan. Na 37 jaar, 12 ...
Le Guess Who? 2018: Nachtbrakers en excentriekelingen
concert

Le Guess Who? 2018: Nachtbrakers en excentriekelingen

Le Guess Who?, het immer uitdijende festival met het alsmaar duizelingwekkender wordende blokkenschema. Een cultdingetje is het al lang niet ...
Anders (Different)
album
De Jeugd Van Tegenwoordig

Anders (Different)

Een creatief hoogtij-jaar voor De Jeugd van Tegenwoordig. Na Luek uit februari is er gewoon alweer een album. Anders (Different) ...

Recensie: ESNS18: de gitaren van Noorderslag (concert) | OOR