concert

ESNS18: een lofzang op Lorenzo Senni

The Shape Of Trance To Come Lorenzo Senni (0:30 uur, Simplon) in één plaatitel. Het is om te beginnen zijn beste track, zijn mission statement, vorig jaar als single uitgebracht in zo’n prachtige paarse hoes van Warp Records. Een ouderwets baanbrekende elektronische release van het label dat het steeds meer van zijn indie roster moet hebben. Het is het derde nummer dat hij vandaag speelt en het nummer dat de boel openbreekt na een lange, niet voor iedereen duidelijke (maar des te broeierige) aanloop.

Het lijkt ook een duidelijke referentie naar een (de laatste?) legendarische punkplaat: The Shape Of Punk To Come van The Refused. Kijk naar het bandlogo dat achter hem op het verder in duisternis gehulde podium hangt: LORE in een strak, modern font, de rest van zijn naam in sierlijke deathmetal-letters geschreven. Lorenzo Senni, een Italiaan in Britse dienst, met platen bij Warp, Mego en Boomkat, past niet in één hokje. Zijn stijl is nogal schizofreen.

Trance, zo zou je het kunnen noemen. De Vorm Van Trance Die Op Exploderen Staat. Het geluid vlak voor de uitbarsting. De break voordat de kick erin knalt en de euforie toeslaat. Die break dus, het opbouwen van de spanning, en dat dan minutenlang gerekt, zonder er een vervolg komt. De extase, het collectieve orgasme zo je wilt, blijft uit bij Lorenzo Senni. Hij bouwt en bouwt en bouwt, soms minimaal, soms knap hectisch, maar het moment dat de handjes in de lucht gaan, dat komt niet. En juist in die eindeloos opgebouwde spanning schuilt de kracht, daar ontstijgen langzaam de mooiste melodieën uit de repeterende patronen.

Ondertussen staat Lorenzo zelf lekker te hakken en te raven, alsof hij ritmes en climaxen hoort die wij niet horen. Doet ie even zijn koptelefoon af en danst een rondje achter zijn set-up. Zelfs een karatetrap behoort tot zijn arsenaal. Het maakt dit weergaloze optreden ook nog eens erg grappig om te aanschouwen.

Wat een held, deze Lorenzo. Sinds Hudson Mohawke heb ik niemand op het podium de elektronische muziek zo’n schop onder de kont horen geven. Hij is hardcore, hij is avant-garde, en hij is bijzonder aanstekelijk. Een geheide festivalhit. En hij verdient een nieuw, eigen hokje. Alsof Autechre een plaat van Tiësto uit elkaar heeft getrokken en achterstevoren weer in elkaar heeft gezet. Zoiets. Schreef ik al eerder, en ik geloof dat ik daar na dit optreden in Simplon maar bij blijf. Een nieuwe Italiaanse meester is opgestaan.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket
abo-actie

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. We hebben de keuze uit ...
Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers
special
jimi hendrix

Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers

Jimi Hendrix schuift in 1969 aan bij de Dick Cavett Show in een blauwe kimono. Het kledingstuk lijkt op een ...
'ESNS gaat door! Maar je vraagt je toch af: hoe dan?'
muziek in coronatijd

‘ESNS gaat door! Maar je vraagt je toch af: hoe dan?’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist Hooijer de ontwikkelingen in de ...

Recensie: ESNS18: een lofzang op Lorenzo Senni (concert) | OOR