concert

ESNS18: de vrijdag van verslaggever John Denekamp

Na een valse start door De Storm Van ’18 draait Eurosonic vrijdag weer ouderwets op volle toeren. In elk tentje speelt een bandje en voor Huize Maas staat altijd een rij. En er is nóg een groot evenement deze avond: een enorme protestactie tegen de gasboringen van zo’n tienduizend Groningers op de Vismarkt. Die wordt gevolgd door een kilometerslange fakkeloptocht rond de stad. Gek genoeg gaat het prima samen met Eurosonic, het is alleen een paar uur nog veel drukker in de binnenstad.

We beginnen gelijk maar met het beste optreden van het weekend, met afstand: om 20.00 uur trapt Superorganism af in Machinefabriek. Ik heb de toekomst van popmuziek gezien, dat zijn zij dus. Na één liedje weet je het al: dit is steengoed en superorigineel. Het jonge internationale collectief – ze hebben Britse, Koreaanse, Japanse en Australische roots – maakt eigenzinnige, wat ongrijpbare maar erg aanstekelijke indiepop. Post-alles-pop, zeg maar, het doet nog het meest denken aan Beck ten tijde van Odelay, alles kan en alles mag. Dan ziet een show van Superorganism er ook nog eens fantastisch uit met fraaie visuals en de band zelf die zich kleurrijk heeft aangekleed. Zangeres Orono is net 18 maar lijkt met haar 3-D brilletje op wel een kind van 8. Links op het podium staat een driekoppig koortje dat grappige dansjes maakt, maar waarschijnlijk niet alles live zingt. Dat is het enige wat je op Superorganism kunt aanmerken: het had wel iets meer echt live mogen zijn. Maar die liedjes zijn intrigerend, en zitten ook vol geluidjes van vogels, telefoons, wekkers en wat al niet meer. Orono staat er grotendeels onbewogen bij, als een kind dat cool probeert te zijn. Dat is ze, en haar bandje ook. Al met al een bijna surrealistische en erg kleurrijke show met te gekke muziek waar je een heel goed humeur van krijgt.

Na zo’n hoogtepunt valt alles daarna een beetje tegen natuurlijk. Chelou (20.45 uur, Praedinius Gymnasium) is een Britse songwriter en producer die stemmige shoegaze-achtige popsongs maakt die op de verstilde momenten wel aan Bon Iver doet denken. Hij heeft een stel behoorlijk goeie liedjes maar een heel optreden lang blijven boeien is nog wat teveel gevraagd. Hij treedt op met een drummer die ook veel elektronica bedient. In het middengedeelte worden wat soundscape-achtige stukken met samples van natuurgeluiden gespeeld, best aardig. Sympathiek optreden. Nog niet groots, maar er zou maar zo een goeie plaat uit kunnen rollen.

Het Noorse Broen (21.20 uur) maakt een soort psychedelische hippiepop met een positieve insteek. Klinkt wat flauw maar werkt best goed. Het vijftal heeft zich kleurrijk aangekleed (dat zien we trouwens erg vaak deze editie) en veel toeters en bellen het podium opgesleept. Onder meer een gigantische tuba, maar die hoor je gek genoeg bijna niet. De zangeres is van het goedlachse soort en de riffs zijn redelijk scherp en bezwerend. Het kan muzikaal allemaal nog wat puntiger maar Broen weet al aardig te boeien.

In de Vera kondigt MC van dienst Peter Weening het Britse Yonaka (22.15 uur) aan, het doet hem wel aan Siouxsie and the Banshees denken. Daar zit wat in, het viertal uit Brighton maakt toegankelijke postpunk en heeft redelijk catchy liedjes in huis. Voor wie Savages en Jehnny Beth te naargeestig vindt, is Yonaka het lichtere alternatief. Dat is gelijk ook het probleem: Yonaka luistert lekker weg maar wil niet echt spannend of intens worden. Zangeres Theresa Jarvis is nog niet echt een frontvrouw van formaat, het heeft nog wat weinig uitstraling.

Het Deense Pardans (22.40 uur, Huis de Beurs) moet je in de Iceage-hoek zoeken. Het zestal maakt schurende anarchopunk met jazzinvloeden die gemaakt is om te overrompelen. Postpunk met krassende vioolpartijen, een ronkende sax en een piepjonge zanger die goed naar een jonge Nick Cave, Girl Band en Iceage heeft gekeken. Het is in your face, zo’n band waar je in verzuipt of waarbij je je snel uit de voeten maakt. Het is dan ook niet erg druk meer voor het podium als de zanger tegen het einde de zaal induikt en zich onder meer opdringt aan collega Klaas Knooihuizen. Die ondergaat het gelaten en fantaseert later over wat voor zieke hobbies deze gestoorde gast wel niet moet hebben. Misschien is het ook allemaal een act en woont ie gewoon nog bij zijn moeder thuis. Hoe dan ook: meer dan prima stukje entertainment.

De rest van de avond ben ik met Klaas op stap geweest, dus je kunt net zo goed zijn stukjes over Terra Profonda (een soort Hongaarse Idols-winnaar die constant van een Bruce Springsteen naar een Tom Waits-stem schakelt) en Zulu Zulu (drie Spanjaarden die zich als Zulu’s schminken en iets met Afrikaanse ritmes doen) lezen. Het was weer een mooie Eurosonic-avond met de muzikale piek duidelijk in het begin. 

Fotografie: Marcel Poelstra

Gezien: 19 januari 2018, Eurosonic, Groningen

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Driemaal Melkweg
nieuws
Anathema

Driemaal Melkweg

Buiten hangt de herfst alweer in de lucht, binnen is het behaaglijk. Ook in de Melkweg, zo weten we uit ...
True Meanings
album
Paul Weller

True Meanings

Paul Weller houdt er de vaart in. Vorig jaar bracht hij A Kind Revolution uit, nu ligt er met True ...
Compilatie Chris Cornell aangekondigd
nieuws
Chris Cornell

Compilatie Chris Cornell aangekondigd

Op 16 november verschijnt er een uitgebreide compilatie van de overleden Chris Cornell. Het album, simpelweg Chris Cornell genaamd, is bedoeld als ...

Recensie: ESNS18: de vrijdag van verslaggever John Denekamp (concert) | OOR