concert

ESNS18: de vrijdag van verslaggever Sven Gerrets

De derde dag van een festival is altijd heftig. De vermoeidheid begint toe te slaan, verhalen over de fantastische optredens die je gemist hebt beginnen te knagen en dus zegt je hoofd dat je alles moet zien, terwijl je lichaam kraakt. Onze Sven Gerrets geeft zich er niet aan over en stort zich vol goede moed in de vrijdag van Eurosonic.

De kaartjes voor Superorganism volgende maand in Bitterzoet zijn al in de pocket, dus terwijl half Groningen probeert in de Machinefabriek te komen om ze daar te zien, kiezen wij voor iets anders. Het wordt Drops & Points by Pascal Schumacher feat. Maxime Delpierre (20:00, Stadsschouwburg). Met zijn Pascal Schumacher Quartet was hij een graag geziene gast op de jazzfestivals, maar de laatste jaren is Schumacher een wat meer experimentele weg ingeslagen. Het bracht hem uiteindelijk bij Maxime Delpierre, een Franse gitarist die moeiteloos schakelt tussen jazz, rock en pop.

De imposante fakkeltocht tegen de gaswinning die deze avond gehouden wordt zorgt voor een lichte vertraging. Zonde, want op het moment van binnenkomen is Schumacher al een eind op weg met zijn muzikale reis. Ik val midden in een stuk waarbij subtiele toetsen en gitaar langzaam aanzwellen, minutenlang bouwt het op, tot een explosie van beats alles openscheurt. Vervolgens valt het stil, kabbelt het, bouwt het weer op en ontstaat er langzaam een steeds groter universum. Ondersteund door fraaie projecties is het een bijzonder project, waar het desondanks wel wat moeilijk inkomen is.

Vervolgens is er tijd om even te gluren bij Konoba & R.O. (20:45, Mutua Fides), maar na drie nummers blijkt ook dit vandaag niet te werken. Veel oeh’s en aah’s, waarbij de ijle stem van Raphael Esterhazy zo nu en dan wordt onderbroken door elektronische intermezzo’s van R.O. Omdat er zoveel moois geprogrammeerd staat dit tijdslot dan toch maar even door naar Vera (21:05, Machinefabriek). De DJ, die al werkte met MØ, staat flarden gezongen tekst (de identiteit van de zangeres houdt hij nog geheim) en dromerige beats te mixen, terwijl een saxofonist en gitarist live voor wat muzikale opvullinge zorgen. Prima om een half uurtje bij in de juiste mood te komen.

Natuurlijk is het dan wel weer eens tijd voor een dosis zangeres-met-gitaar. Blijkbaar helpt het enorm als je eerst wat van de wereld ziet voor je aan muziek begint. Net als haar collega’s Alice Merton en Jade Bird die op donderdag indruk maakten, is Ana Ćurčin (22:10, Praediunius Gymnasium) met recht een globetrotter te noemen. Ze werd geboren in Bagdad, groeide op in Moskou en heeft inmiddels haar stek gevonden in Belgrado. De set begint ze met haar bekendste nummer, Alone. Het is zo’n zeldzaam liedje waar alles aan klopt. Ook live. Van de galmende uithalen tot de tekst die door je ziel snijdt. Droog houden we het dus niet. Het probleem met zo’n emotionele uppercut aan het begin is dat het vervolgens alleen maar minder kan worden. En dat wordt het. Op een enkel nummer na dat nog redelijk is, is de rest volslagen fut- en inspiratieloos gezongen. Ana lijkt er totaal geen zin in te hebben en de locatiemanager blijkbaar ook niet, want hoewel de zangeres aanstalten maakt om een nieuw nummer in te zetten deelt hij haar mee dat de tijd op is. Abrupt is het voorbij. Onbevredigd loopt het publiek morrend weer naar buiten. Ondanks het mooiste nummer van het festival een gigantische tegenvaller.

Dat moeten de jongens van Bad Sounds (23:20, Machinefabriek) dan maar goed gaan maken. Het is een beetje funk, het is een beetje hip-hop, het is een beetje indierock, maar het is vooral instant aanstekelijk en volslagen leip. Broers Ewan en Callum Merrett spelen al samen in bandjes sinds ze twaalf en veertien waren en hun chemie op het podium is fantastisch. Hun muzikale bromance is het kloppende hart van de show. Nummers als Zacharia, met het catchy fluitje aan het begin, en Are You High?, met de sample van schreeuwende kindjes, zijn al ijzersterk, maar met het plezier dat de twee uitstralen wordt alles nog net even fijner. Ewan rapt en zingt zijn teksten in stoere poses die hij razendsnel afwisselt over het hele podium, terwijl Callumm zijn lichaam in allerlei vreemde bochten kronkelt en ondertussen gewoon door blijft spelen en zingen. Continu zijn ze elkaar aan het klieren met brede grijnzen op het gezicht. Er worden mutsen afgepakt, tamboerijns gegooid en mensen geschopt, maar de muziek blijft klinken. Tijdens Avalanche springt Ewan bij zijn broer op de rug en raken ze verstrengeld in de draden van hun microfoons, vallen bijna over de gitarist, maar blijven wel gewoon doorzingen. De chaos en de intense lol die er vanaf straalt slaat over naar het publiek, dat in opperbeste stemming is. Daardoor vergeven we ze voor het feit dat het tussen alle liedjes stilvalt, of dat het geluid niet allemaal even perfect staat afgesteld. Lukt het de broers om op dat vlak iets professioneler te worden, maar wel de uitstraling van jonge honden te houden, dan kan het niet anders dat we ze op alle grote festivals gaan tegenkomen. Met hun bekendste nummer Wages wordt iedereen fluitend de nacht weer ingestuurd.

Met nachtmutsjes in de vorm van scheurende beats van HRTL (23:45, Simplon main) en sensuele liedjes van Erotic Market (00:30, Platformtheater) gaan we maar richting huis, we moeten ons immers opladen voor Noorderslag.

Fotografie: Marcel Poelstra

Gezien: 19 januari 2018, Eurosonic, Groningen

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nieuwe keuzes!
abo-actie

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nieuwe keuzes!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
Simulation Theory
album
Muse

Simulation Theory

De tijd dat de internationale pers laaiend enthousiast stond te wachten op een nieuw album van Muse is al een ...
The Beatles (The White Album)
album
The Beatles

The Beatles (The White Album)

In februari 1968 trokken The Beatles naar Rishikesh in India om daar deel te nemen aan een cursus meditatie bij ...

Recensie: ESNS18: de vrijdag van verslaggever Sven Gerrets (concert) | OOR