concert

ESNS18: de vrouwen van de donderdag

Deze week sprak Eurosonic het voornemen uit om de line-up in 2022 voor minstens vijftig procent uit vrouwen te laten bestaan. Met Sigrid als het hoogtepunt van de woensdag nog vers in het geheugen, vindt verslaggever Sven Gerrets dat helemaal geen gek idee. Op de Eurosonic-donderdag kijkt hij hoe het er in 2018 voorstaat met de vrouwelijke acts.

Als je ook maar iets aan inluisteren had gedaan kon je niet om deze zangeres heen. Alice Merton (20:45, Huize Maas) stond alfabetisch op veel lijstjes bovenaan en het aanstekelijke No Roots trommelde zich bij veel mensen in het geheugen. Zoals ze in dat nummer bezingt heeft ze geen echte wortels. Ze werd geboren in Canada, ging naar school in Duitsland en woonde vervolgens in Engeland. Vanavond begint ze in volle vaart met het gejaagde Hit the Ground Running. Met het al even voortdenderende Keeps Me Awake doet ze denken aan Gwen Stefani in haar No Doubt-tijd, op andere momenten schemert er een vleugje Regina Spektor door. Helaas ontbreekt Back To Berlin vanavond op de setlist, haar gevoelige Mea Culpa, waarin ze hartverscheurend uitlegt hoe ze bij een opbloeiende liefde iemands hart brak. Maar in het rumoerige Huize Maas geen slechte zet, want het rustige nummer was volledig overstemt geweest door de constant luidkeels kwebbelende bezoekers. De nummers waarbij ze aan de ontvangende kant staat van de pijn die liefde kan voortbrengen werken hier beter. Met tempo en volume. Zoals Jealousy, waarin ze uitvoerig omschrijft wat jaloezie met haar kan doen. Of Lie To My Face, over vreemdgaan. Ze speelt nog een handvol nummers, maar uiteraard krijgt vooral No Roots de zaal echt in beweging.

Na Alice Merton is het beginnersgeklungel van uw verslaggever dat de klok slaat. Vol goede moed wandelen we richting Žen (21:30, Huis de Beurs) waar een niet al te grote rij lijkt te staan. Maar hoe lang we er ook in staan, de rij slinkt niet. Helaas, geen ‘audio-visual progressive indie post rock band with a queer and feminist attitude’ vandaag. En we hadden er nog wel zoveel zin. Dan maar op tijd naar de volgende act, zijn we in ieder geval op tijd.

Op tijd zijn we, sterker nog: het is nog leeg in de kerk als we wachten op Jade Bird (22:55, Doopsgezinde kerk). Gelukkig blijkt ze het wachten waard. In een zwarte onesie en op bijna fluoriscerende Allstars betreedt ze het podium. Er is niets aan begeleiding, ze doet het alleen met een gitaar, die haast net zo groot is als Jade zelf. Het is een guitige verschijning en met pretoogjes en een stralende glimlach windt ze de hele kerk direct om haar vinger.

Er zijn wel wat overeenkomsten tussen Jade en Alice Merton, want ook deze Britse zangeres zag al het een en ander van de wereld. Als kind binnen een echte legerfamilie woonde ze in Engeland, Duitsland en Amerika. Vooral die laatste locatie zou volgens beschrijvingen invloed op haar gehad hebben. En inderdaad, haar liedjes schuren regelmatig tegen genres als Americana en country. Met haar pure prachtstem verhaalt ze in deze magische setting over gebroken liefdes en de dood, met bulderende uithalen en gevoelig gefluister. De grootste kracht zit echter niet in haar fantastische stem of de volledige overgave waarmee ze zich op haar liedjes stort, maar in haar podium présence. Zodra ze haar mond open doet en begint te kletsen heeft ze de lach aan haar kont hangen. Ze heeft de setlist op haar hand gekliederd, maakt zichzelf belachelijk, vraagt om hulp en weet met bijna iedere zin een grap te maken. Het plezier sijpelt uit iedere porie en ze staat zichtbaar te genieten van de avond. Maar als ze zingt is ze serieus en dat levert prachtige uitvoeringen op van Lottery, I’ll Be There en Anniversary. Het allermooiste komt al vroeg in de show met het uit haar tenen gezongen, galmende Cathedral. De volledige kerk valt als een blok voor de jonge Jade.

Na zo’n hoogtepunt is er maar een manier om af te sluiten. En dat is met de Ierse rock van Bitch Falcon (00:15 Huis de Beurs). Oordoppen zijn een absolute noodzaak bij de berg herrie die Lizzie Fitzpatrick en haar collega’s over de zaal uitstorten. Fitzpatrick staat te schokken op het podium, ragt op haar gitaar, brult in de microfoon, schmiert met haar pedalen en kijkt dan weer vals, dan weer sensueel onder haar haren door de zaal in. Ondertussen staat Barry O’Sullivan wijdbeens te bassen, waarbij hij regelmatig het kleingeld uit je broekzak trilt. Welke nummers ze precies zingen blijft de meeste aanwezigen een volslagen raadsel, maar het stoomt en buldert, en dat is precies wat we nodig hadden op deze kille avond.

Een mooi avond, vol vrouwelijke acts, het kan gewoon. En dan hebben we Alma, Freya Ridings, Marlene, Emma Bale, Janice en The Magnettes niet eens kunnen zien omdat die gelijktijdig aantraden. Een luxeprobleem, dat in de toekomst hopelijk alleen maar groter zal worden.

Fotografie: Marcel Poelstra

Gezien: 18 januari 2018, Eurosonic, Groningen

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Driemaal Melkweg
nieuws
Anathema

Driemaal Melkweg

Buiten hangt de herfst alweer in de lucht, binnen is het behaaglijk. Ook in de Melkweg, zo weten we uit ...
Reünie-album The Smashing Pumpkins in november
nieuws
The Smashing Pumpkins

Reünie-album The Smashing Pumpkins in november

Op 16 november verschijnt de reünieplaat van The Smashing Pumpkins. Voor Shiny And Oh So Bright, Vol. 1 / LP: ...
True Meanings
album
Paul Weller

True Meanings

Paul Weller houdt er de vaart in. Vorig jaar bracht hij A Kind Revolution uit, nu ligt er met True ...

Recensie: ESNS18: de vrouwen van de donderdag (concert) | OOR