Het podium van de ONE lijkt wel een filmset op zondagmiddag: plukjes helmgras met hierin verspreid een halfvergane autoband, golfplaten dak en roestige kentekenplaat. Het vormt het licht-grimmige decor voor de sfeervolle indiepop van Ethel Cain. Haar dolende drones hebben niet iedereen iets te bieden, maar de voorste rijen aanbiddende Gen Z’ers zijn vanmiddag tot tranen geroerd.

Startnummer American Teenager zet de naïeve toeschouwer volledig op het verkeerde been. Opgewekte gitaarriff, galmende achtergrondzang en gestaag opbouwende drums: je zou zo maar denken met een indieversie van Taylor Swift te maken te hebben. Dat is echter gerekend buiten de rest van het oeuvre van de Amerikaanse: dat bestaat voornamelijk uit eendimensionale soundscapes die zich tergend langzaam voortslepen.

Het feit dat Cain vroeger filmmaker wilde worden, verklaart een hoop. De uitgesponnen arrangementen missen richting of doel maar roepen wel sterk een eerie sfeer op. Het zou de perfecte soundtrack zijn voor een arthouse-Western, zo eentje waarin de lokale sheriff ook aan duiveluitdrijving doet.

Over deze sobere orkestratie verhaalt Cain over haar jeugd in een klein gehucht in Florida als lid van een protestants kerkgenootschap. Haar uit de kast komen als transvrouw compliceerden haar relatie met familie en God. Zware thematiek waarmee ze toch een groot publiek aanspreekt; de universele strijd van zelfacceptatie en emancipatie is immers ook herkenbaar als je conservatieve omgeving een bekrompen voetbalkantine betreft.

Toch lijkt ze niet volledig te hebben gebroken met haar achtergrond. Ze bedient zich van uitgesproken christelijke symboliek en heeft tal van religieuze tatoeages in haar gezicht en hals. Hoe emo haar voorkomen ook mag zijn, haar zang is verre van donker: eerder etherisch. Ook hierin hoor je duidelijk invloeden van haar verleden in het gotische kerkkoor.

Een aardige afvaardiging fans eet uit haar volledig zwart getatoeëerde hand en zingt alles woord voor woord mee. Natte wangen, uitzinnig gekrijs. Het is het soort fandom waar je als buitenstaander niet helemaal bij kan, maar we kunnen veilig concluderen dat het alter ego van Hayden Anhedönia een snaar raakt. Het fenomeen intrigeert, maar de neutrale toeschouwer had een enkele tempowisseling misschien ook wel op prijs gesteld.

Gezien: Best Kept Secret 2026, zondag (17.45 uur).

Fotografie: Anne-Marie van Rijn