concert

Europe: Het carillon, de mafkees en zijn vuisten

Een gemiste kans voor het stationscarillon van Tilburg. In plaats van Do-Re-Mi van The Sound Of Music had de beiaardier voorafgaand aan het optreden van Europe natuurlijk The Final Countdown moeten spelen. Daar leent de iconische tune uit 1986 zich uitstekend voor. Toch is zijn keuze ook te verantwoorden. De Zweedse hardrockband is bezig met zijn Tour The Earth-showreeks, ter ondersteuning van het vorig jaar verschenen elfde studioalbum Walk The Earth. Op die plaat ligt vanavond de nadruk. Met wisselende respons.

De vraag of de muziek van frontman Joey Tempest en zijn groep na ruim 35 jaar nog relevant is, wordt beantwoord door een goedgevulde grote zaal van het Tilburgse 013. Het publiek bestaat hoofdzakelijk uit veertigers en vijftigers, die de hoogtijdagen van de band meemaakten tijdens hun jeugd. Hier en daar wat jongeren ook, veelal vergezeld door hun ouders. Die bezoekers beleven een beschaafd avondje classic hardrock, verpakt in een even strakke als vloeiende show met een vol en krachtig geluid.

Het optreden opent met de titelsong van de nieuwste plaat en vervolgtrack The Siege, een Deep Purple-achtig nummer. Niet geheel toevallig was Europe vorig jaar nog met die band op pad. De heren trekken het muzikale spectrum vanavond nog breder, van Whitesnake, Rainbow en Scorpions tot Led Zeppelin en UFO. Tijdens eerste hoogtepunt en meezinger Rock The Night komt zelfs een stukje Superstition van Stevie Wonder voorbij. Ook steekt Tempest herhaaldelijk een vuist in de lucht, een gebaar dat hij vanavond talloze keren zal maken. Hij complimenteert de toeschouwers met hun goede looks (‘Bijna net zo goed als die van ons’) en maakt handig gebruik van zijn kennis van de Nederlandse taal (‘Dankjewel’).

De groep – die naast de zanger bestaat uit gitarist John Norum, bassist John Léven, toetsenist Mic Michaeli en drummer Ian Haugland – gaat gekleed in stemmig zwart. De backdrop heeft dezelfde steunkleur en toont de hoes van Walk The Earth. Daaronder staat een batterij Orange- en Marshall-versterkers, een drumkit, keyboards, een spierwitte microfoonstandaard en lampen. De lichtshow brengt kleur aan in het optreden. Tijdens Last Look At Eden ziet het podium rood, bij Pictures blauw. Die song vormt het tekstuele vervolg op The Final Countdown en klinkt als een Pink Floyd-achtige ballad, met Tempest op akoestische gitaar. Dat instrument verruilt hij even later voor een tamboerijn. Het tempo gaat omhoog, Norum en Michaeli soleren om beurten en de lichtshow sluit aan op songtitel Firebox. Maar het applaus blijft beperkt tot plichtmatig klappen.

Dat is wel anders als de energieke frontman het publiek bedankt voor de jarenlange steun, en hij herinneringen ophaalt aan Nederlandse optredens in de jaren tachtig en negentig. Die vonden volgens hem vooral plaats in Rotterdam. Maar ook met Tilburg heeft de band goede ervaringen. De zaal reageert, klapt mee met Ready Or Not en Sign Of The Times en komt voorzichtig in beweging. Toch weet Tempest pas na een uur en een instrumentaal solomoment van Norum het ijs echt te breken. Dat gebeurt wanneer hij meldt dat hij de gitarist leerde kennen toen hij veertien was, ‘een paar jaar geleden’. Ook deelt hij dat iemand hem backstage zojuist ‘mafkees’ noemde. Hij vraagt wat die term betekent en krijgt de lachers op de hand als hij ‘ik ben een mafkees’ roept.

Behalve met zijn vuisten is de zanger ook druk in de weer met zijn microfoonstandaard. Hij zwaait en balanceert ermee, houdt hem ondersteboven en draait hem rond. Niet tijdens de enthousiast ontvangen eightiesballad Carrie, wel als de band heavy rocker Nothin’ To Ya speelt. Die song gaat over in een drumsolo, waarbij Haugland meespeelt met de finale van Rossini’s William Tell Overture, ook bekend als de theme song van The Lone Ranger. Kitsch ten top, enthousiast ontvangen, maar zonder direct vervolg. Reactie blijft uit bij de twee volgende liedjes. Pas als Europe zich aan het einde van Superstitious waagt aan een stuk No Woman, No Cry van Bob Marley doet de zaal weer mee.

Dat gebeurt ook tijdens de toegift. Die begint met Cherokee en eindigt na zeven kwartier met het nummer waar de zaal de hele avond al op wacht: The Final Countdown. Alleen dan zien we – tussen de filmende telefoons door – echte euforie; springen, klappen, meezingen en maar liefst twee gebalde vuisten. En dan te bedenken dat de groep twee jaar geleden al het dertigjarig bestaan van de gelijknamige plaat vierde. Europe toont zich tevreden en meldt: ‘Tilburg you did it again’. Zelfs het stationscarillon is dan voldaan en laat enkel nog elf klokslagen horen.

Fotografie: Bianca Berger

Gezien: 26 september 2018, 013, Tilburg

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nu met 2019-releases!
abo-actie

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nu met 2019-releases!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
Kies je eigen cd-pakket! Elke maand nieuwe titels!
abo-actie

Kies je eigen cd-pakket! Elke maand nieuwe titels!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
Amsterdamse band Fatal Flowers kondigt reünie aan
nieuws
Fatal Flowers

Amsterdamse band Fatal Flowers kondigt reünie aan

De Amsterdamse gitaarrockband Fatal Flowers heeft na bijna dertig jaar een reünie aangekondigd. De Flowers gaan in juni op een uitgebreide ...

Recensie: Europe: Het carillon, de mafkees en zijn vuisten (concert) | OOR