Er is eigenlijk maar één vraag die boven het Pinkpopveld van 2025 hangt als een broeiende onweerslucht boven de Zuid-Limburgse heuvels: hoe klinkt Faithless zonder Maxi Jazz? Wie er in 1998 bij was, herinnert zich een aardbeving. Een zindering. Een moment waarin – om presentator Sander Ruijters te parafraseren – God Is A DJ aan ons geschonken werd. Nu, 27 jaar later, staat Faithless er opnieuw en zijn de verwachtingen groot.

Fotografie Hub Dautzenberg

Maar dan. Stormachtig is de entree van de Britten bepaald te noemen. Vanwege externe factoren arriveert de vrachtwagen van Faithless pas op het moment dat de band al op de planken had moeten staan. Ai. In een wereld waarin god naar eigen zeggen dj is, probeert ad hoc ingevlogen campingdiscjockey Menno de Meester te redden wat er te redden valt, door plaatjes te draaien voor zijn grootste publiek ooit. Hij camoufleert het stunt- en vliegwerk achter de schermen overigens met verve. Toch lijkt het kwaad al geschied als zijn draaitafel om vijf voor negen dan toch op mute gaat, wetende dat er al dik drie kwartier van de speeltijd is verstreken.

Alsof het doorgaan zonder de in 2022 overleden Maxi Jazz al geen gewichtige opgave was. Alsof het betreden van een Pinkpoppodium zonder de man die ooit de spreekstem van hun muzikale eredienst was, al geen heiligschennis met toestemming betrof, rust er vandaag dus nóg een extra last op de schouders van Faithless. De speeltijd is gereduceerd tot een karige dertig minuten. Dertig. Een derde van wat gepland stond. Geen ruimte voor uitbouw, opbouw of adem. Alles moet passen in een ultra gecomprimeerde set waarin elke noot, elke cue en elke lichtflits moet snijden, troosten en optillen tegelijk.

Voor Sister Bliss en Rollo is het een half uur lang vechten tegen de bierkaai. Want hoe vat je een erfenis samen in een half uur? Hoe bouw je een kathedraal met slechts drie stenen? Het antwoord is net zo simpel als pijnlijk: niet. Songs als Insomnia en God Is A DJ verdienen een uitgeklede versie van een kwartier op deze festivalweide – en dat zit er écht niet in.

De herkenbare klanken roeren de nostalgische bezoeker hier en daar wellicht nog even tot tranen, maar dat heeft vooral met associaties en herinneringen te maken en niet zozeer met de manier waarop deze klassiekers vandaag gepureerd door onze strot geramd worden. De intenties van dit eerbetoon waren opperbest, maar van de uitvoering zou zelfs Maxi Jazz wakker liggen.

De restjes die overblijven bestaan uit een mini-showcase voor de twee aangetrokken nieuwe vocalisten: Nathan Ball mag zijn kunstje vertonen op Synthesizer en Amelia Fox zien en horen we op Crazy English Summer. Absoluut niet onaardig, maar wel al snel weer vergeten. Net zoals Faithless dit optreden waarschijnlijk heel graag zal willen verdringen uit het collectief geheugen.

Het blokkenschema blijkt immers onverbiddelijk: voor We Come 1 is geen tijd meer, al had de geduldige menigte dat wel degelijk verdiend. De vrachtwagen wordt alweer ingeladen terwijl de motor nog warm is, kortom; dit was een eerbare poging die tragisch kraakt onder de druk van het moment en sneller wordt vergeten dan het herdacht kan worden.

Gezien: Pinkpop 2025, 21 juni (20.30 uur) op de South Stage.