concert

Father John Misty tussen predikant en poppenspeler in Tivoli

‘Fake news’ is het woord van het jaar, zo maakte de Britse woordenboekuitgever Collins deze maand bekend. Op zich al fake news natuurlijk, want dat zijn gewoon twee woorden. Neemt niet weg dat het fenomeen niet beperkt bleef tot politiek, maar ook de popmuziek beïnvloedde. Arcade Fire baseerde een hele albumcampagne op cynische kapitalismekritiek, terwijl Tyler The Creator op zijn plaat maar in het midden liet of hij nu wel of niet uit de kast kwam. Degene die de grens tussen echt en nep het nadrukkelijkst negeert is Father John Misty, het alter ego van Josh Tillman. In TivoliVredenburg blijkt daarentegen vooral dat hij niet continu kiest tussen zichzelf of een typetje, maar dat de twee altijd tegelijkertijd aanwezig zijn en samen zorgen voor een totale show.

Twee minuten voor die show begint is een van Tillmans roadies nog druk in de weer met een microfoon. Het ding moet precies op de juiste hoogte staan wanneer Vadertje Mist zijn set begint met Pure Comedy, de opener van zijn gevierde gelijknamige album. In het schertsende nummer trekt Tillman al zijn rode lijn: de absurditeit van het menselijke bestaan, ‘something that a madman would conceive.’ Op het eerste gehoor lijkt de Amerikaan een pretentieuze pessimist, maar de kern van zijn preek is er een van empathie: ‘I hate to say it, but each other’s all we got.’ Net als het daarop volgende Total Entertainment Forever, waarin Tillman onze obsessie met technologie en Taylor Swift ontleedt, heeft Pure Comedy een misleidende titel. Natuurlijk is Father John Misty grappig en amusant, maar hij is veel meer. Onder de oppervlakte schuilt telkens een serieuze toon.


Die toon wordt duidelijk door de Jeroen Bosch-achtige taferelen die toepasselijke achtergronden vormen voor alle nummers van Pure Comedy die vanavond voorbij komen. We zien skeletten met virtual reality-brillen, we slaan boze mensenmassa’s gade en kijken toe terwijl de wereld brandt. In Things It Would Have Been Helpful To Know Before The Revolution verandert die namelijk van ‘bright blue marble’ in een ‘godless rock that refuses to die.’ Ja, Father John Misty zingt de Ballad Of The Dying Man vol bezieling. Hij heeft alle touwtjes in handen en houdt zijn lange lichaam continu onder controle. Tillman baadt op z’n knieën in het licht en beweegt als een soort balletdanser, zijn schandalige schippersschoenen fungerend als spitzen.


Rond oudje Chateau Lobby #4, dat doet denken aan zijn periode bij Fleet Foxes, laat Father John Misty de teugels wat vieren. Hij lijkt zich voorgenomen te hebben niet te veel te lullen, maar realiseert zich al snel dat hij daarin niet slaagt: ‘I’m just rambling tonight.’ Tillman zwaait naar de vrienden van een vrouw in het publiek die via haar telefoon meekijken en vertelt over zijn online non-profit die als doel heeft Nigeriaanse kinderen om te leren gaan met social media. Hilariteit alom als een hurkende Tillman kort daarna in z’n gezicht wordt geflitst door een amateurfotograaf. Het levert wat lucht op in de ‘insane stream of consciousness’, zoals de zanger zelf zijn show beschrijft. De contrasten die daardoor ontstaan met zwaar materiaal als When The God of Love Returns There’ll Be Hell To Pay, waarin Tillman een Laatste Oordeel velt over God, zorgen ervoor dat Father John Misty al zijn facetten kan tonen in Tivoli. Het helpt daarbij dat zijn lyrics eens te meer doen blijken dat we hier te maken hebben met een van de grootste literaire krachten binnen de popmuziek. Tillman is een alleskunner van wie je ook een oudejaarsconference zou kijken en wiens streekromannetjes je zou verslinden.


Een genot is het om te zien hoe Tillman zijn vrijheden neemt op de voorwaarden van Father John Misty. Zelfs als hij dronkenachtig rondzwalkt en doet alsof ‘ie stikt in een snoepje, verliest hij geen moment het grotere geheel uit het oog. Dat blijkt uiteindelijk een zeer uitgebreide shows te worden waarin de frontman de aandacht schijnbaar moeiteloos vasthoudt. Na Bored In The USA gaat de microfoonstandaard de lucht in voor afsluiter I Love You, Honeybear, waarin de rockster (‘Ik zou kaviaar van naakte vrouwen af moeten eten’) alle ellende ondergeschikt maakt aan de liefde: ‘Everything is doomed and nothing will be spared, but I love you, honeybear.’ Het is niet helemaal duidelijk tegen wie hij het op dat moment heeft. Eerder op de avond zagen we hem in de video voor The Night Josh Tillman Came To Our Apartment nog zoenen met zichzelf. Zo voelde het vanavond ook: als een kunstenaar in de vorm van zijn leven in een innige omhelzing met zijn menselijke evenbeeld. ‘No one ever knows the real you’, zingt hij veel zeggend tijdens Holy Shit in een schitterende, driedelige toegift. Het is nogal wat, maar voor Father John Misty staat zijn eigen evenbeeld symbool voor de hele mensheid, die in zijn armen rust. Zoals hij zelf zegt: ‘Daddy’s going to take care of everything. For the next 30 minutes tops, then you’re on your own.’

Fotografie: Arend Jan Hermsen

Gezien: 13 november 2017, TivoliVredenburg, Utrecht

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

nieuws

Word lid van Club OOR en kies je welkomstgeschenk!

Als je nu een abonnement neemt op OOR, word je niet alleen automatisch lid van Club OOR - waarmee je jaarlijks ...
concert
Prophets Of Rage

Prophets Of Rage: voor al uw feesten en partijen

Wie vandaag de dag om zich heen kijkt, ziet waarschijnlijk genoeg om boos over te worden. Sterker nog, bijna iedereen ...
nieuws
Nick Cave

Nick Cave eerste bevestiging Rock Werchter 2018

Nick Cave & The Bad Seeds zijn de eerste bevestiging voor Rock Werchter 2018. Het Vlaamse festival vindt volgend jaar ...