In 2023 zag ik een documentaire over een club bijeengeraapte Afrikaanse dansers dat een werk van de in 2009 overleden choreografe Pina Bausch ging instuderen. Tot dat moment wist ik niet veel meer van dans dan die ene met vogeltjes, maar de manier waarop oud-leden van Bausch’ vroegere ensemble de onbekende dansers uit landen als Nigeria en Congo instrueerden, sprak mij aan. De choreografieën van Bausch zijn heftig, op het slopende af, zo zag ik.
Dit werd later nog eens extra bevestigd toen ik een uitvoering van Bausch’ The Rite Of Spring bezocht. De dansers gooiden hun ledematen in het rond alsof ze uit waren op letsel. Platte handen sloegen op vlees en zolen stampten op hout alsof er iets onherstelbaar kapot moest gaan. Het zweet spatte van de bühne en in de gezichten van het publiek op de eerste rij.
In de popmuziek gaat dans er vaak veel meer ingetogen aan toe. Maar niet vanavond in de Ziggo Dome. Daar toont Tahliah Barnett, beter bekend als FKA Twigs, zich de Pina Bausch van nu. Ze is een ietpetiet verschijning en zingt alsof ze geboren werd uit het ei van een nachtegaal die het met een engeltje deed, maar wanneer Twigs beweegt, gaat het er vaak beestachtig en gewelddadig aan toe.
Zo lijkt een van de danseressen uit haar twaalfkoppige company een tonisch-clonische aanval te krijgen terwijl ze, verpakt in metalen kettingen, boven het podium hangt. Op hetzelfde moment kruipt Twigs op blote knieën richting een luidruchtig crewlid – of is het haar fluffer? – die, nadat de popster met een harde klap haar billen op zijn kruis heeft gedeponeerd, een camera in haar gezicht duwt en haar verhitte gezicht met trillende handen in beeld brengt, alsof het een BDSM-pornootje betreft.
Het publiek aanschouwt dit fysieke geweld en deze intens seksuele scènes bij vlagen met open mond, waardoor een al halflege Ziggo Dome er soms wat doodgeslagen uitziet. Maar dat lijkt maar zo. Veel vaker gaat deze grotendeels in leer, mesh en andere kinky kledij gehulde menigte los op de versmelting van r&b, hyperpop en techno die Twigs vandaag de dag aan de man brengt. Ze windt het publiek om haar vinger door in het merendeel van haar songs traag op te bouwen naar verlossende beatdrops of spectaculaire breaks.
In de stilistisch door PinkPantheress geïnspireerde, tekstueel ietwat maffe clubtrack Sushi dompelt ze de zaal eerst onder in de zwaarste bassen ooit gehoord tijdens een popconcert, laat ze haar ensemble vervolgens als een perfect getraind compagnie over de bühne marcheren op een housebeat en volgt ze dit overprikkelende groepsmoment op met een doorvoelde, striptease-achtige solodans die eindigt in een split. Wederom wordt dit alles up-close en in korrelige kwaliteit in beeld gebracht. Het is op en top geënsceneerd, maar tegelijkertijd: rauw, ruig en sexy.
Tussen alle bonkende beats en klappende dijen, alle strak-harde passen en alle in your face refreinen van de laatste plaat Eusexua: Afterglow – ‘If you gotta love me, do it hard’, hijgt Twigs – en alle overdonderdende queer rave-intermezzo’s door, krijgt de Britse popster het ook nog eens voor elkaar om te emotioneren. Zo klinkt deze dansende powerhouse tijdens het bekende Cellophane ineens ontzettend breekbaar, brengt ze Stereo Boy, waar een zeldzaam praatje met het publiek aan voorafgaat, met een hartverwarmende dankbaarheid en verandert ze de Ziggo Dome tijdens Eusexua in een betoverende balzaal, door haar dansers uit te rusten met spiegels die de zaallichten alle kanten op reflecteren.
Dat niet iedere zin live gezongen wordt, dat de setlist door de vele snippets en breaks wat rommelig is en deze show qua publieksgrootte beter in AFAS Live had gepast en ronduit legendarisch zou zijn geweest in een nog kleinere club, is kritiek die snel wegebt in het licht van de ongeëvenaarde creativiteit en intensiteit die Twigs ons vanavond laat zien, maar bovenal, laat voelen. Zo diep in het lijf zelfs dat we de Bijlmer met knikkende knieën en hernieuwde levenslust verlaten.
Gezien: 6 juni 2026 in Ziggo Dome, Amsterdam
Fotografie: Dimitri Hakke
