concert

FKA twigs verbluft Carré met een popshow zonder grenzen

Stijgend muzikaal succes, een verloving die de tabloids haalde, zes tumoren, zware chirurgie, een relatiebreuk, fysiek en emotioneel herstel, paaldanslessen en een nieuwe plaat. Er is zó veel gebeurd in het leven van Tahliah Barnett sinds ze als FKA twigs in 2015 voor het laatst in Nederland optrad, dat het lastig is ergens te beginnen. Laten we voor het gemak haar tweede album MAGDALENE als samenvatting nemen, een album waarop Barnett opkrabbelt van een pijnlijke, jarenlange val en krachtiger dan ooit weer overeind komt. Hoe open en kwetsbaar haar teksten ook zijn, het zal de enige sluier zijn die ze over zichzelf oplicht in de theatrale, haast feilloze show in het uitverkochte Carré, waar de hele avond niets dan oorverdovend lof klinkt.

De collectieve voorpret is van kinderlijk hoog niveau op de dag van de show, ook te merken bij medeconcertgangers op Twitter. Voor het eerst in viereneenhalf jaar is FKA twigs terug in Nederland, en dan ook nog eens met een mysterieuze pop-/theaterproductie in een van de mooiste zalen van Nederland. Maar hoe sterk de gezonde zenuwen ook zijn, besluipen me in de metro onderweg naar het theater gevoelens van misplaatstheid over het reviewen van deze show. Gevoelens opgewekt door het lezen over een van de hoofdthema’s achter MAGDALENE, waar Twigs over spreekt in haar interview met i-D. ““Ik moest vaak lachen om mezelf als ik besefte hoe vaak verhalen van vrouwen verbonden zijn aan het narratief van een man,” legt ze uit. “Het maakt niet uit wat je doet of hoe goed je werk is, soms is het alsof je verbonden moet zijn aan een man om gevalideerd te worden.” Ben ik wel de aangewezen persoon, als witte man, ook bij gebrek aan vrouwelijke collega’s onder (live)recensenten?

Om die vraag te beantwoorden, kun je beter luisteren naar het perspectief van de artieste zelf dan proberen in het hoofd van de artieste te kruipen. Haar visie is krachtiger, alomvattender, vrouwelijker en doeltreffender dan welke secundaire analyse ook. Hier in Carré blijkt FKA twigs onafhankelijker en vrijer dan vijf jaar geleden, of zelfs ooit tevoren, haast verbrijzeld, maar weer verrezen uit haar eigen as, als een feniks. Want de fase tussen de laatste EP M3LL155X (2015) en MAGDALENE (2019) was zoals gezegd een zware. Ze danste toen ze dat nog niet eens mocht van de dokter, met een gebroken hart en hechtingen in haar buik kermde ze intern van de pijn toen ze een commercial opnam met Spike Jonze in 2018, maar gek genoeg bleek deze moeilijke start een katalysator om door te zetten: haar leed werd binnen anderhalf jaar omgezet in een prachtplaat en een verbluffende popshow zonder grenzen, in de vorm van een theaterstuk.

Want vanavond zien we in vier akten hoe Twigs een rollenspel speelt met lichaam en stem, van het ene uiterste van haar vrouwelijkheid naar het andere. Bij de opening – een compleet vervreemdende doch imponerende tapdans met straatelementen – sluipt Twigs al meteen tussen de gesloten rode gordijnen door en kijkt ze het publiek vol zelfvertrouwen in de ogen aan. Vijftig minuten te laat maar meteen vergeven. En zo blijft ze, na deze korte connectie te hebben gelegd, onze gids door verschillende decors, kledingstijlen en labyrinten van avantgardepop en neoklassieke composities waar ze zelf als enige in de ruimte verdomd goed de weg lijkt te weten. Intieme momenten (een aanraking met een toeschouwer, een mini-onderzoek naar singles in de zaal) wisselt ze af met over the top outfit- en decorwijzingen, gemaskerde choreografieën, samoerai-showcases, de onthulling van een soort steigerhuis waarin haar driekoppige band speelt en fenomenale paaldansacts.

Al die paradoxen blijken perfect in balans: dans en zang, groots drama en aardse intimiteit, Yin en Yang, onzekere smeekbedes én onafhankelijke tirades, in constant veranderende setting van intiem, naar groots, naar spectaculair, en weer helemaal terug. En voordat FKA twigs ons nog net niet meeloopt naar de uitgang van de zaal (na hit Two Weeks) zijn we weer voor de coulissen beland voor het emotionele pleidooi cellophane. Met als absoluut hoogtepunt van de show de ijzingwekkende stilte waarin Barnett de zwaarste pijn van de afgelopen jaren uit de kelder van haar hartkamers graait om de meest voelbare, breekbare vocale catharsis van het jaar, nee misschien wel het decennium, af te leveren.

In al die compleetheid en balans levert FKA twigs de mooiste en meest buitengewone show van het jaar, waarin ze op volle kracht haar vrouwelijkheid verkent en blootgeeft: van haar glanzend porseleinen evenbeeld op de hoes van LP1 tot haar gehavende replica op MAGDALENE en alles daar tussenin. Zie die kracht en vernieuwing maar eens te overtreffen.

Gezien: 3 december in Carré, Amsterdam

Fotografie: Daniël de Borger

 

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket
abo-actie

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit ...
Alle concerten en festivals tot 1 juni afgelast
coronavirus

Alle concerten en festivals tot 1 juni afgelast

De popzalen in Nederland en België zijn tot 1 juni dicht vanwege de uitbraak van het coronavirus. Ondertussen leven de ...
OOR ontsluit de pophistorie: elke dag een klassiek verhaal!
het poparchief

OOR ontsluit de pophistorie: elke dag een klassiek verhaal!

We gaan iets leuks doen. Nu heel het land toch zo'n beetje in lockdown zit, unlocken wij het OOR-archief. Of minder ...

Recensie: FKA twigs verbluft Carré met een popshow zonder grenzen (concert) | OOR