Als Leonardo da Vinci een spontane schilder was geweest, zou de Mona Lisa waarschijnlijk geen meesterwerk zijn. De mooiste dingen worden doorgaans gemaakt door mensen die ergens minutieuze aandacht voor hebben. In de concertwereld lag dat tot nu toe anders. Er werd veel waarde gehecht aan spontane wendingen tijdens optredens. Maar die tijden lijken een beetje voorbij. Zo is de veel bejubelde show van FKA Twigs volledig geënsceneerd. Spoiler alerts zijn echter onnodig. Zoals iedere filmjunkie weet: als de regie, het camerawerk en het acteren goed zijn, doet de plot er niet toe.
En natuurlijk is dat allemaal in orde bij Tahliah Barnett, zoals deze Britse alleskunner volgens haar paspoort heet. Net als Arca, die hier vrijdag op exact dezelfde plek en exact hetzelfde tijdstip stond, maar veel minder publiek trok, is ze een muzikant van het experimentele en kunstzinnige soort. Elke song verwordt bij haar tot een beleving, elk album tot een betekenisvol multimediaproject.
Eusexua, haar laatste plaat, is net als de vorigen een veelzijdig meesterwerk en geen uitzondering op bovenstaande regel. Die steiger van twee verdiepingen op het podium is dan ook niet bedoeld voor de schilder of de stucadoor, maar slechts een van een handvol props die Twigs nodig heeft om de duistere sensualiteit en dampende geilheid van Eusexua extra goed uit te beelden.
Met een crew van topdansers waar zij zelf natuurlijk ook toebehoort, beklimt de in topvorm verkerende zangeres het gebouw alsof het de man uit haar natste dromen betreft: hijgend, kronkelend en zo goed als naakt. Tijdens een zinderend Striptease doet ze precies dat, tijdens Drums Of Death wordt er een stoel onder haar kont geschoven en danst ze de duizelingwekkende choreografie uit de videoclip live.
Ondertussen wordt Twigs’ toegankelijke techno vol jaren negentig r&b- en hyperpopinvloeden, waarmee ze de jaarlijstjes zal domineren, genadeloos de zaal rondgepompt, terwijl men middels videoboodschappen een rode draad probeert te spannen om dit uitzinnige spektakel van structuur te voorzien: Act I: Practice. Act II: Stage Of Being.
Twigs’ show werkt als een malle, zolang er maar geen onverwachte dingen gebeuren. Een half uur lang houdt ze de Bravo volledig in haar greep met deze combinatie van popshow en performance art, waarin ze zelf niet alleen fungeert als leadzangeres en ster van de show, maar ook als creative director van en danseres in haar eigen ensemble. Maar op een gegeven moment gaat ze dan toch, heel eventjes maar, off-script. ‘Amsterdaaaaaam!’, roept ze. Ja, dan lacht men je uit hier bij het Veluwemeer, zelfs al komen acht van de tien Lowlanders er vermoedelijk vandaan.
Nog ongemakkelijker wordt het wanneer een van haar dansers de microfoon oppakt om haar te vertellen dat hij na zeven maanden single te zijn geweest, dan toch eindelijk de liefde van zijn leven heeft ontmoet. Cringe. De naam van zijn lover is Jonathan en de nieuwbakken tortelduifjes willen Twigs bij deze feliciteren met haar zwangerschap.
Gejuich en felicitaties vullen de Bravo. Als je het iemand gunt dan is zij wel, want zowel Barnetts kinderwens als de operatie die zij nodig had om zes tumoren van haar baarmoeder te verwijderen, zijn breed uitgemeten in de pers. ‘I’m indeed pregnant… Pregnant with music!’, gilt de zangeres wanneer het publiek is bedaard. Waarna ze haar nieuwe plaat Afterglow aankondigt, die niet over negen maanden, maar al ergens in de vroege herfst van dit jaar moet gaan uitkomen.
De grap valt totaal verkeerd en maakt dat de rest van de show dan wel op het hoge niveau van daarvoor doorgaat, met een betoverend, Madonna-achtig Girl Feels Good als hoogtepunt, maar dat er tegelijkertijd een smetje op zit. Les voor Twigs: laat de spontane streken voortaan lekker over aan muzikanten die het nodig hebben.
Fotografie: Arend Jan Hermsen
Gezien: Lowlands 2025, 16 augustus (21.30 uur) in de Bravo.
