concert

Fleet Foxes: een boom van een show

Meningen over concerten zijn steeds vaker sterk verdeeld, maar in de Ronda van TivoliVredenburg vindt vanavond eindelijk weer eens een show plaats waar we het achteraf allemaal over eens kunnen zijn. Fleet Foxes was goed. Wat zeg ik: Fleet Foxes was geweldig. Als de soms zo heftige, soms zo adembenemend mooie natuur waar ze zo vaak over zingen, geeft de band uit Seattle een optreden waarvan ieder element met elkaar in verbinding staat. Elke song is onderdeel van een groter geheel: een nieuwe arm aan een steeds weelderigere bloesemboom.

Doe je ogen dicht en je ziet die boom bijna groeien. Met een ongekende souplesse laat Fleet Foxes z’n liedjes vanavond in elkaar overvloeien. Van het fraaie Mearcstapa naar het betoverende On Another Ocean (January / June) via een bijna jazzy instrumentaal stuk, waarna de drums als de olifanten uit Jungle Book meteen komen aan stampen voor een groots en meeslepend Fool’s Errand. Dat op zijn beurt weer naadloos overgaat in het magische He Doesn’t Know Why van de titelloze debuutplaat. Wauw! Na het zeldzame losstaande boompje (een fabuleuze uitvoering van prijsnummer Mykonos) volgt nóg zo’n immens klapstuk, waarin Third Of May / Ōdaigahara, The Shrine / An Argument en Crack-Up aan elkaar worden gekoppeld. Pakkende refreinen, prachtige melodieën, bezwerende samenzang, emotionele solozang, heftige instrumentale én vocale climaxen en oh ja: die krankzinnige saxofoonsolo die live klinkt als een lange scheet van Pharoah Sanders. Allemaal in één segmentje.

Door de letterlijke samensmelting van oud en nieuw werk merk je des te meer hoe bijzonder de sound van Fleet Foxes zich door de jaren heen heeft ontwikkeld. De band gebruikt nog steeds exact dezelfde kwasten als in 2007, maar dipten die in toenemend intensere kleuren. In rustgevende oude liedjes als White Winter Hymnal en Ragged Wood, die vanavond tijdloos blijken, schijnt de zon en regeert de fantasie. De realiteit van het regenachtige Seattle kroop pas bij het opnemen van het huidige materiaal de muziek in. Door goed af te wisselen tussen oud en nieuw werk voelt dit optreden, dat dus al een heerlijke flow had, nóg natuurlijker aan. Na regen komt immers zonneschijn en vice versa. De seizoenen met al hun specifieke geuren en kleuren volgen elkaar óók op. In de live-uitvoering van de stemmingsmuziek van Fleet Foxes werkt dat precies hetzelfde. Zonneschijn na regen, lente na winter. Helplessness Blues na Oliver James, Mykonos na Tiger Mountain Peasant Song. Alles klopt.

Wat overigens niet wil zeggen dat deze ambachtelijke folkgroep niet spannend kan zijn. Tijdens openingsnummer I Am All That I Need / Arroyo Seco / Thumbprint Scar stormt Robin Pecknolds stem hevig galmend uit de speakers. Het is aanvankelijk even slikken, al die echo’s, maar eenmaal gewend waardeer je de nieuwe heftigheid die de op plaat toch wat saaie song vanavond meekrijgt. Er zijn momenten waarop de ritmesectie en pianist de show stelen en momenten waarop dik gelaagde liedjes zoals – Naiads, Cassadies plotsklaps ineen vallen tot slechts een kaal skelet van bloedstollende a capella samenzang. Ook valt het op dat alle nieuwe en een handvol oude liedjes hier veel grilliger klinken dan op plaat. In de climax van het eerdergenoemde Third Of May overschreeuwt Pecknold zich bijna om boven de rinkelende percussie en brullende gitaren uit te komen en in het machtige vocale slot van He Doesn’t Know Why (‘there’s nothing I can do’) klinkt de zanger oprecht gefrustreerd.

Fleet Foxes toont zich vanavond kortom de meest complete folkgroep die er is. Met herkenbare, consistente middelen brengt de band een onwaarschijnlijke hoeveelheid klanken, sferen en stemmingen. Alles vloeit, alles bloeit. Er zijn momenten groots en meeslepend, klein en ontroerend en experimenteel en emotioneel. Er zijn liedjes om luidkeels mee te zingen en songs om heerlijk bij af te dwalen. Pecknolds stem klinkt prachtig en ieder instrument dat wordt aangeraakt, schittert zowel in groepsverband als op individuele hoogtepunten.  Er is geen vuurwerk en amper een lichtshow. Toeters en bellen in welke vorm dan ook tref je hier niet aan. Gewoon ontzettend mooie muziek, uitgevoerd door een band in absolute topvorm. Zo simpel kan het zijn.

Fotografie: Jelmer de Haas

Gezien: 15 november 2017, TivoliVredenburg, Utrecht

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Wide Awake!
album
Parquet Courts

Wide Awake!

Was Wide Awake! een debuut geweest, hadden we dan van een klassieker gesproken? Parquet Courts’ vijfde – zevende als je ...
Win tickets voor Screaming Females in Sugarfactory
winactie
Screaming Females

Win tickets voor Screaming Females in Sugarfactory

Aanstaande zondag 27 mei in de Sugarfactory in Amsterdam: Screaming Females! Ouderwetse punrock uit New Jersey, gespeeld door een band ...
Part Of The Light
album
Ray LaMontagne

Part Of The Light

In veel jaarlijstjes trof je ‘m niet aan, maar Ouroboros, de laatste plaat van Ray LaMontagne, werd ten tijde van ...

Recensie: Fleet Foxes: een boom van een show (concert) | OOR