De laatste uurtjes van Down The Rabbit Hole breken aan. Nothing But Thieves staat grandioos in te vallen voor Sam Fender en daar ga je met een gezellig dj-setje geen balans in aanbrengen. De oplossing heeft nog nét geen laboratoriumjas aan en draagt de naam Floating Points, het buitenaardse project van Sam Shepherd. Vanavond laat de Brit zien dat elektronische muziek en wetenschap een match made in heaven zijn.

Fotografie Lisa Hussaarts

Instap-elektronica is het niet bepaald. Het genie dat de avond leidt heeft een PhD in neurowetenschappen en epigenetica: overdag maakte hij hersenscans, ’s avonds draaide hij in Londense clubs. Muzikaal is Shepherd klassiek geschoold, terug te horen op zijn plaat Promises (2021), die hij opnam met sax-held Pharoah Sanders en het London Symphony Orchestra. Vanavond laat hij zien dat klassieke scholing niet gelijk staat aan keurige muziek, want de Mancunian gaat vanaf de eerste seconde volle vaart off-road.

Het podium is overzichtelijke opgebouwd. Aan één tafel bedient Shepherd het oor, aan de andere tafel bereiden Akiko Nakayama en Hamill Industries snoepgoed voor het oog. Het duurt even voordat het kwartje valt vanuit het publiek, maar de visuals zijn een directe videostream van de kunst die het duo onder de microscoop verzorgt. Kleurvolle preparaten stromen als watervallen door kosmische landschappen. Oogverblindend.

Ondertussen bouwt Shepherd steentje voor steentje een labyrint waarvan alleen hij de uitweg kent. Als het geluid vervormt tot iets wat in de verste verte niet op muziek lijkt, slaat in eerste instantie de twijfel toe bij het publiek: gaat dit nou mis? Uiteindelijk bewijst de wetenschapper keer op keer de slimste in de zaal te zijn, wanneer de logica tussen alle kapotgeslagen bliepjes en bloopjes duidelijk wordt. Het duurt niet lang voordat het publiek het volste vertrouwen in de Engelsman heeft en hem de volledige controle geeft: de oogjes gaan dicht, de handjes omhoog, we’re all yours.

Ondanks dat de moeilijkheidsgraad hoog ligt, heeft Shepherd echt wel begrepen dat we op een festival staan en een compromis de juiste weg is. De herkenbare nummers zijn vooral afkomstig van Cascade (2024). Live-uitvoeringen van Birth4000 en Del Oro komen voorbij, maar de ingewikkelde breakbeats lijkt hij lange tijd thuis te hebben gelaten. Na een uurlange opbouw blijkt de man achter de knoppen het toch niet te kunnen laten: een samenspel van breakbeats en acid zorgt voor een enorme climax, een absoluut braingasm.

Geen seconde kijkt Shepherd het publiek in, hij heeft de volledige focus nodig om al het modulaire geweld te bedwingen. De Engelsman is geen entertainer, maar een wetenschapper die met microscopische precisie exact de juiste zenuw weet te raken. Jezus, wat was dit ongelofelijk goed.

Gezien: Down The Rabbit Hole, zondag (22.00 uur) in de Teddy Widder.