Het is interessant om te zien hoe (jonge) bands anno nu minutieus bouwen aan hun bestaansrecht. Zo lijkt de populariteit van Florence Road uit de lucht te komen vallen, maar niks is minder waar: er ging een jarenlange opbouw op TikTok aan vooraf, waar het Ierse viertal met allerhande covers (van uiteenlopende kwaliteit) aan hun naamsbekendheid werkte. En na zo’n flinke tijd van zaaien, is het nu tijd om te oogsten – getuige de ene na de andere Europese concertzaal die ze deze tour uitverkopen.

Toch rijst gaandeweg de avond in de Tolhuistuin regelmatig de vraag of deze rondgang langs tal van middelgrote popzalen niet toch nog iets te vroeg komt. Het voornaamste probleem van de band is dat ze nog naarstig op zoek lijken te zijn naar hetgeen hen nou van ‘de rest’ moet onderscheiden. Dat zit ‘m in de eerste plaats in het feit dat ze nog niet genoeg écht goede liedjes hebben om structureel te imponeren. Zelfs niet wanneer ze nog geen vol uur op het podium staan, zoals vanavond het geval is.

Natuurlijk zijn er legio voorbeelden te vinden van bands die met net zoveel (of weinig, zo je wil) materiaal wél gelijk hoge ogen gooiden: Sam Fender zegevierde zo’n zeven jaar geleden op basis van één EP’tje in de Melkweg, The Last Dinner Party deed het in diezelfde zaal op basis van één album. Met slechts twee EP’s en een handvol singles op zak heeft Florence Road een vergelijkbare hoeveelheid liedjes, maar die zijn toch echt van een mindere kwaliteit. De ene doorbraak is de andere niet, willen we maar zeggen.

Al met al zorgt het voor een wisselvallige show, waar bij vlagen absoluut veel potentie van uitgaat, maar die tegelijkertijd ook te vaak in kakt om boven het gemiddelde uit te stijgen. Dat heeft overigens ook te maken met de uitstraling van de band. Het extreme enthousiasme van Aron voelt wat gemaakt en, hoe paradoxaal dat ook klinkt, haast routineus, alsof iemand haar heeft ingefluisterd dat dit is hoe je het publiek enthousiasmeert.

Bassiste Ailbhe Barry daarentegen speelt de hele show met de uitstraling van een natte krant, of, zoals Ronald Goedemondt het ooit treffend omschreef, als ‘een stuk karton met lippen’. Nu zijn bassisten op het podium wel vaker een vreemde eend in de bijt, maar bij Barry krijg je regelmatig het gevoel alsof ze hier helemaal niet wil zijn. Niet bepaald wat je verwacht bij een band vol begin-twintigers die de kans krijgen om hun droom waar te maken.

Wat ook opvalt, is dat het niet de voor de hand liggende tracks zijn die er bovenuit steken, zoals Figure It Out of Storm Warnings, de rocksongs die de potentie hebben om anthems te worden. Het is juist een klein, akoestisch liefdesliedje als publieksfavoriet Rabbits Can Swim dat blijft hangen. (En ja, dat kunnen die beestjes echt, maar doe het ze in godsvredesnaam niet aan.)

Ook het minder bekende Hand Me Downs, dat ijzersterk is opgebouwd en waarin Aron’s uithalen eens echt binnenkomen, is een hoogtepuntje. Iets minder verrassend, maar toch: ook het nieuwe, populaire Hanging Out To Dry is een schot in de roos, niet in de laatste plaats omdat deze eindelijk met het vuur gespeeld wordt dat we graag de hele avond hadden gezien.

Ondanks de beslommeringen van deze avond, biedt het niveau dat ze bij dat liedje halen, vertrouwen voor de toekomst. Want als Florence Road hierop voortborduurt en de aankomende festivalzomer gebruikt om flink wat vlieguren te maken en – bovenal – een eigen smoel te creëren, dan komt het wel goed met deze Ierse vrouwen. Maar voordat het zover is, hebben ze nog een lange road te gaan.

Gezien: 30 april 2026 in Tolhuistuin, Amsterdam

Fotografe: Micki Visser