concert

Foals langer dan twintig minuten spannend in Paradiso

Het is natuurlijk altijd sympathiek als een band die moeiteloos de AFAS Live kan vullen een bezoekje aan Paradiso brengt, maar Foals bleek wel écht wat te populair voor de Amsterdamse poptempel. Binnen vijf minuten waren alle tickets weg, er werden er tot een paar dagen voor het optreden nog 1700 gezocht op Ticketswap en als we stipt op het tijdstip dat de deuren opengaan de Weteringsschans opwandelen komen we terecht in de langste rij die uw verslaggever ooit voor Paradiso gezien heeft. Dat er zo veel animo was terwijl laatste plaat Everything Not Saved Will Be Lost Part 1 – deel een van een tweeluik – de wereld niet echt in vuur en vlam gezet heeft, bewijst dat Foals vooral een band is die het moet hebben van zijn uitstekende live-reputatie. Eentje die vanavond ook dubbel en dwars waar gemaakt wordt.

Met het nieuwe On The Luna trappen de heren nog enigszins rustig af, maar vanaf Mountain At My Gates is het hek eigenlijk direct van de dam. Op plaat is dat ook geen nummer waar je woest op los gaat, maar live spelen Yannis Phillipakis en zijn mannen altijd alles net een beetje harder, dus duurt het niet lang voordat de eerste moshpit een groot deel van de voorkant van de vloer beslaat. Dat die bij zo’n beetje ieder nummer wel iets aan kracht wint, komt omdat de setlist – zeker in de eerste helft – echt meesterlijk is opgebouwd. Iedere sound die de band een keer verkend heeft komt voorbij, in precies de goede volgorde aan escalerende intensiteit. Het krautrock-achtige Snake Oil wordt gevolgd door de neurotische mathrock van Olympic Airways, waarna je bij de heerlijk poppy grote hit My Number de zaal letterlijk op zijn grondvesten voelt schudden.

Phillipakis groeit iedere tour meer in zijn rol als allesverwoestend podiumbeest, maar vanavond is duidelijk dat er maar een man is die echt de touwtjes in handen heeft: drummer Jack Bevan. Hij slaat zijn drumstel bijna aan gort en begint als een nummer nog geen seconde voorbij is alweer aan het volgende, waardoor het tempo moordend blijft. Als hij eventjes niet hoeft te drummen klimt hij op zijn drumset om het publiek nog wat verder op te ruien, waar hij bijna even bekwaam in blijkt als zijn frontman. Met zo’n machine achter de drumkit en een niet aflatend brok energie achter de microfoon houdt de rest van de band – onder andere aangevuld met Everything Everything-bassist Jeremy Pritchard, die de opgestapte Walter Gervers vervangt – zich op de achtergrond, maar er is geen moment dat er niet retestrak gespeeld wordt.

Als de show een ruim half uur onderweg is, bereikt die een voorlopig hoogtepunt. Het snoeiharde Providence – op het wat overgeproduceerde album Holy Fire een haast ondoordringbare wall of noise – bewijst zich live als een heerlijk ritmisch monster dat zich qua muzikale gymnastiek kan meten met de nummers van debuutalbum Antidotes. Na iedere break schakelt de band een standje hoger, wat zich uit in een slopend drie minuten durend outro, dat steeds weer verder gaat als je denkt dat het voorbij is. Na die uitputtingsslag komt het serene Spanish Sahara allesbehalve ongelegen, al kan ook de band het daarbij niet laten om bij het outro het tempo en volume weer op te voeren. Een rustpunt bij een Foals-show is zelden van lange duur.

De show dendert door, maar na een tijdje valt op dat er nog maar weinig nieuw werk voorbij gekomen is. Dat beseft de band zelf ook, dus verschuift de focus in het laatste gedeelte van de hoofdset vrijwel volledig naar Everything Not Saved… OOR’s Erik van den Berg roemde die plaat om het middenstuk – ‘de meest opwindende twintig achtereenvolgende minuten muziek die ik tot dusver in 2019 hoorde’ – en inderdaad, de twee nummers van dat middenstuk die in dit deel van de show voorbij komen – In Degrees en White Onions – behoren tot de hoogtepunten van de avond. Dat gezegd hebbende was het ook niet erg geweest als het nieuwe materiaal wat meer over de setlist verspreid was geweest, want zo achter elkaar voelt dit blok toch als een milde anticlimax, wetende dat de avond op zijn eind loopt.

Gelukkig is daar al snel daarna het allesverzengende Inhaler, in de toegift gevolgd door What Went Down en Two Steps Twice. Misschien wel de drie grootste knallers uit het oeuvre van de band en daarmee het perfecte drieluik om de show mee af te sluiten. Vooral laatstgenoemde bewijst in de dik uitgerekte liveversie maar weer eens een van de meest opwindende nummers van een Britse late 00’s indieband te zijn en een afsluiter om je vingers bij af te likken. Het was een show waarbij Foals bewees zichzelf op het podium ruimschoots te kunnen overtreffen ten opzichte van de albums, het was veel langer dan twintig minuten spannend. En voor wie er niet bij kon zijn – en ook niet op Down The Rabbit Hole is – Everything Not Saved… Part 2 verschijnt in september, daarna komen de heren dit ongetwijfeld nog eens dunnetjes over doen. Dan vast wel gewoon in de AFAS.

Fotografie: Luuk Denekamp

Gezien: 19 mei 2019, Paradiso, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

OOR's Eindlijst 2019: Lana Del Rey maakt album van het jaar
eindlijst

OOR’s Eindlijst 2019: Lana Del Rey maakt album van het jaar

Norman Fucking Rockwell! van Lana Del Rey is door de verzamelde Nederlandse muziekcritici uitgeroepen tot het beste album van het ...
Kerstmuziek, maar dan leuk: 8 albums voor fijne feestdagen
tips

Kerstmuziek, maar dan leuk: 8 albums voor fijne feestdagen

Kerstboom, knipperlichtjes, een klauterende kerstman tegen de gevel en dan alleen nog... de muziek! Rond deze tijd van het jaar ...
Grauzone met o.a. Shame, The Murder Capital, Stephen Mallinder, Damo Suzuki
Club OOR
Grauzone met o.a. Shame, The Murder Capital, Stephen Mallinder, Damo Suzuki

Grauzone met o.a. Shame, The Murder Capital, Stephen Mallinder, Damo Suzuki

Lees alle inter­views, achter­grond­verhalen, recensies, columns en agenda­tips van OOR nu ook op OOR.NL. Exclusief voor abonnees. ABONNEE EN WIL ...

Recensie: Foals langer dan twintig minuten spannend in Paradiso (concert) | OOR