Van Cinetol naar Paradiso binnen één jaar, het is weinig bands anno 2019 nog gegeven. Ja, één radiohit en wat kekke YouTube-clips kunnen je in no-time naar de Arena Boulevard brengen, maar dan hebben we het doorgaans wel over het soort popact dat op de tekentafel geboren wordt en een paar jaar later in de prullenmand naast het bureau verdwijnt, met op de tekentafel inmiddels een nieuw model. Nee, Fontaines D.C. is van een ander kaliber. Een rockband van het ouderwetse soort, van spelen tot je erbij neervalt, liedjes schrijven tot er opeens hits uit de pen vloeien, en dan blijven schrijven, hit na hit.
Debuutalbum Dogrel was dit voorjaar het resultaat van alle noeste arbeid. Een plaat met louter hits, elf aan één stuk. Het hele jaar door hebben ze ze gespeeld, Hurricane Laughter, Liberty Belle, Chequeless Reckless, Too Real, Sha Sha Sha en het afsluitende tweeluik Boys In The Better Land en Big, de dubbele uitsmijter waarmee ook Paradiso op een doordeweekse avond in november op de palmares van de Ieren wordt bijgeschreven. Nadat eerder dit jaar ook al Eurosonic, Motel Mozaïque, Loose Ends, Valkhof Festival en Lowlands veroverd werden… en eind vorig jaar al London Calling en Dutch Design Week. Geen rockband drukte zó zijn stempel als Fontaines D.C. dit jaar.
Wij waren erbij in Groningen (het voorstelrondje op ESNS) en die snikhete zomerdag op de NDSM (magnifieke zegetocht op Loose Ends), de show in Paradiso zit er qua impact ergens tussenin. We kennen de liedjes inmiddels van binnen en buiten, de euforie van de eerste kennismaking is zachtjes weggeëbt, zelfs de hoogst ongemakkelijke podiumact van zanger Grian Chatten verbaast niet meer. In Paradiso is hij weer zijn autistische zelve, tussen neurotisch en stoïcijns, schokschouderend als Ian Curtis, ijsberend als die Rus bij Vitesse. De enige woorden die hij op het podium spreekt zijn meteen na opkomst ‘This is a new song’, om vervolgens met een splinternieuw liedje te openen, een nummer waarin Chatten de mantra ‘Life ain’t always empty’ zingt, zo begeesterd en verbeten dat je hem onherroepelijk in zijn eentje in zijn lege slaapkamer zijn lege bestaan ziet betreuren. Wat een hit weer!
Later spelen ze nog twee nieuwe liedjes, in één ervan meen ik de woorden ‘I celebrate life’ in het refrein te ontwaren, opnieuw als een mantra uitgesproken. Maar misschien heb ik het verkeerd verstaan. Ik geloof er sowieso niks van. Als Chatten iets viert is het dat hij zich weer door de dag heeft geslagen. Een dag in de spotlights nota bene. Het hele concert zal Chatten ons niet toespreken of aankijken, laat staan bedanken. Zelfs een toegift zit er niet in, ondanks de minutenlange smeekbedes uit de zaal. Wat wij dan wel weer stoer vinden, om dan gewoon in de kleedkamer te blijven. Job done, meer liedjes hebben ze niet, ja misschien nog een paar mindere goden, maar die gaan ze mooi niet spelen.
Alle hits zijn gespeeld, alleen de Pogues-pastiche Dublin City Sky hebben ze nog achter de hand. En blijft vanavond achter de hand. Wat verder bijblijft is vooral het bloed dat bij aanvang van het concert in een dun straaltje over Chattens rechterwang loopt. Scheerongelukje in de kleedkamer vlak voor opkomst, zo lijkt het. Kan gebeuren. Maar wat zit ie er zenuwachtig aan te voelen, eerst met een propje watten (zo komt Grian Chatten dus op, met een watje deppend aan zijn wang), daarna met zijn vingers, dan met zijn hele hand. En maar kijken naar die hand. Ja, bloed. Het bloed nog steeds. Shit. Heb ik weer. En al die mensen staren me aan. Haal me hier weg. Shit. Het halve concert gaat dat zo door, tussen en tijdens de nummers. En maar voelen, kijken. Nog steeds bloed.
Een uur later, na de laatste mantra, ‘My childhood was small, but I’m gonna be big’, het mission statement van de nieuwe generatie rockers uit Dublin en de self fulling prophecy van Fontaines D.C., volgt de verlossing. En wij maar klappen.
Gezien: 6 november 2019, Paradiso, Amsterdam
Fotografie: Luuk Denekamp
