concert

Franz Ferdinand is nog altijd een band om van te houden

Het is eigenlijk nooit een goed teken als een bandlid dat er al vanaf het begin bij is een band verlaat. Dus toen medeoprichter en gitarist Nick McCarthy in 2016 uit Franz Ferdinand stapte, beloofde dat weinig goeds. Even vreesden we dat de Schotse indierockers hierdoor dezelfde kant op gingen als scenegenoten Bloc Party, die na het vertrek van de oorspronkelijke drummer en bassist in een wanhoop-opwekkende schim van hun vroegere zelf veranderden. Het voornaamste slechte voorteken in het geval van Franz Ferdinand: de show die de band afgelopen augustus gaf in Paradiso rook naar vergane glorie. Goed nieuws was er ook: comebackplaat Always Ascending is dan misschien geen voltreffer, maar wel stukken beter dan verwacht. Dat is genoeg om toch voorzichtig optimistisch te zijn voor de show die de band vanavond in een uitverkocht TivoliVredenburg geeft.

Vorig jaar klonken de nieuwe nummers nog wat onwennig, maar nu Always Ascending uit is heeft de band ze goed in de vingers. Het dansbare titelnummer van die plaat blijkt met zijn zorgvuldige opbouw een prima openingsnummer, al verbleekt het wel bij het trio aan hits dat vervolgens op het publiek wordt afgevuurd. Do You Want To en The Dark Of The Matinee bewijzen dat de eerste twee platen van de band nog altijd onverwoestbaar zijn, maar ook No You Girls van de wat mindere derde Tonight brengt het publiek in extase. Helaas voelt frontman Alex Kapranos wel weer de noodzaak om Do You Want To veel te lang uit te rekken. Een euvel waar hij zich vorig jaar ook schuldig aan maakte en dat later in de show ook weer de kop op zal steken tijdens This Fire (hallo, vervelende sit down!) en The Fallen.

Het is jammer dat hij niet beseft dat de kracht van de nummers van zijn band in de puntigheid zit, want daarmee creëert hij zelf een smet op een verder uitstekende show. Franz Ferdinand anno 2018 is natuurlijk niet meer de band van bijvoorbeeld de show vier jaar geleden op Best Kept Secret, toen ze nog een spervuur aan hits die zelden de drie en een halve minuut ontstegen op het publiek afvuurden en daarmee een vol veld van de eerste tot de laatste noot in extase brachten. Nee, de ‘nieuwe’ Franz Ferdinand is een band die zich bezig is gaan houden met moeilijke zaken als opbouw, publieksparticipatie en rustpunten. Dat is ergens jammer, maar ook in deze variant blijkt Franz Ferdinand vanavond een band om van te houden.

Dat is, enkele vervelende trekjes en een dubieus geblondeerd kapsel nagelaten, nog steeds voor een groot deel te danken aan Kapranos zelf. Hij blijft een zeldzaam innemende frontman, eentje die minstens drie keer per nummer een geinig sprongetje maakt en die bij het zingen van de zin ‘a glimpse of perfect abs’ met een slinkse glimlach zijn shirt een stukje omhoog trekt. De rest van de band valt bij zo iemand natuurlijk een beetje in het niet, maar speelt naar behoren. Nieuwe gitarist Dino Bardot is een wat anonieme aanwezige, maar is dan ook alleen live bij de band betrokken. Spannender is de bijdrage van keyboard- en synthesizer-man Julian Corrie, die ook op de nieuwe plaat te horen is en live een groot stempel op de sound drukt. Met een nadrukkelijk Blade Runner-achtig sytnh-riffje verandert hij het nieuwe Lazy Boy in een klap van een aardige pastiche op Take Me Out in iets veel spannenders.

Acht nummers van Always Ascending klinkt op voorhand als een beetje veel, maar in de praktijk zijn ze prima over de set gedoseerd. Het wat schreeuwerige Paper Cages had achterwege mogen blijven, maar songs als Finally en Huck & Jim gaan prima mee met het oudere werk, al stijgen ze er nergens bovenuit. Met de rustige albumafsluiter Slow Don’t Kill Me Slow laten de heren band een interessante nieuwe kant van zichzelf zien, het is alleen jammer dat dat gebeurt net nadat Love Illumination het vuur in de zaal definitief laat ontbranden. Hierdoor komt het nummer niet tot zijn recht, helemaal niet als de heren meteen daarna überklassieker Take Me Out op de zaal afvuren.

Je voelt de extase al door de zaal gaan bij de eerste noot, maar als na een kleine minuut de hakkelende gitaarriff die het refrein inluidt door de zaal dendert is het hek echt van de dam. Zelfs de mensen die voorheen nog enigszins verbouwereerd naar de moshpit stonden te kijken, staan nu te springen en mee te schreeuwen alsof hun leven er vanaf hangt. Wat ook helpt is dat de band godzijdank zo slim is om Take Me Out wel zonder enige poespas te spelen, waardoor het nummer nog altijd een onweerstaanbare adrenalinestoot veroorzaakt. Met nummers van dit kaliber op zak vergeven we Franz Ferdinand iedere twijfelachtige setlistkeuze of vervelend participatiemomentje. Ulysses, Michael en het eerdergenoemde This Fire brengen vervolgens een einde aan een show waarmee Franz Ferdinand bewijst nog prima mee te kunnen. Weliswaar met wat nieuwe gebreken, maar ook met nieuwe sterktes en dat is meer dan we op voorhand verwachtten.

Fotografie: Arend Jan Hermsen

Gezien: 3 maart 2018, TivoliVredenburg, Utrecht

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Driemaal Melkweg
nieuws
Anathema

Driemaal Melkweg

Buiten hangt de herfst alweer in de lucht, binnen is het behaaglijk. Ook in de Melkweg, zo weten we uit ...
True Meanings
album
Paul Weller

True Meanings

Paul Weller houdt er de vaart in. Vorig jaar bracht hij A Kind Revolution uit, nu ligt er met True ...
OOR Tipt: Left Of The Dial
achtergrond
SONS

OOR Tipt: Left Of The Dial

Left Of The Dial is de laatste aanwinst binnen de Nederlandse verzameling van showcasefestivals. Het Rotterdamse evenement biedt een spannende ...

Recensie: Franz Ferdinand is nog altijd een band om van te houden (concert) | OOR