Met een intieme solotour langs openluchttheaters gaf Froukje een inkijkje in hoe haar liedjes tot stand komen. Zondag sloot ze haar tournee af in de tuin van Maastrichtse Muziekgieterij, waar maar eens bleek hoe ambachtelijk en doorwrocht de 24-jarige zangeres doorgaans te werk gaat.
Ze had zich voor aanvang van haar reeks soloshows twee dingen voorgenomen, zegt Froukje aan het begin van de voorstelling: ze zou echt alles alleen doen én het eenvoudig houden. ‘Een van die dingen is gelukt. Je zult straks zien wat.’
Ja. inderdaad is ze helemaal in haar uppie. Geen band, geen adjudanten. Het is, zoals ze het zelf noemt, ‘vrouw-met-gitaar’ vandaag. Maar, uiteindelijk, ook met synthesizer. Met drumcomputer. Met loopstation. Met piano. Het eenvoudig houden? ‘Dat is níet gelukt’, lacht Froukje innemend, terwijl ze weer nieuw instrumentarium het podium opduwt (ook dat doet de zangeres overigens alleen).
Sowieso vraagt Froukje veel van zichzelf, vertelt ze tussen de liedjes door. Tijdens de repetities was ze weleens onuitstaanbaar, blijkt uit een dagboekfragent dat ze op het podium voorleest. Zo’n soloshow moet en zal tot in de puntjes kloppen. En dat is te merken ook. Froukje heeft vandaag niks aan het toeval overgelaten.
Hypergeconcentreerd werkt ze zich, gezeten op kruk met gitaar, door een mooie opening heen met Feest, Leeg Restaurant en Liever met Jou. Dan komt een kabinet aan keyboards, synthesizers en drummachines op de bühne. Een drumbeat volgt (‘Zo beginnen al mijn nummers, eigenlijk’), dan een kort synthmelodietje, vervolgens een baslijntje (‘Zodat we weten waar het heen gaat’), dan wat akkoorden op toetsen eroverheen (‘Voor wat nuance’), en tot slot nog enkele ingezongen koortjes. En zie daar: Naar Het Licht klinkt uit de speakers.
Langzaam wordt duidelijk: dit wordt geen unplugged-show, waarbij de songwriter van dienst kwetsbaar en met beperkte aankleding verhaalt over diens liedjes. Froukje stript weliswaar alle lagen van haar muziek af, maar plakt ze vervolgens een voor een terug. En daarbij valt vooral op hoe vernuftig die songs eigenlijk in elkaar zitten en hoe rijk aan melodie en klankkleur ze zijn.
En dan zijn er natuurlijk nog die prachtige teksten. Die laat Froukje echter voor zich spreken. Ze vertelt over hoe ze haar emoties bij bepaalde situaties in haar leven in een spreekwoordelijk balletje samenkneedt, van waaruit ze aan de slag gaat om daar een tekst bij te maken. Dat emotionele vertrekpunt geeft haar, zoals ze zelf aangeeft, een vrijbrief om haar eigen verhaal te vertellen. En dan maakt het niet uit of datgene waarover ze zingt per se echt waar is, legt ze uit.
Ook hier laat Froukje zien dat ze graag de regie in handen heeft: muzikaal ontleedt ze zichzelf, tekstueel laat ze te raden over. De passages uit haar dagboek die Froukje af en toe citeert, zijn dan wel wat concreter, maar altijd is er een bepaalde afstand. ‘Ik weet dat ik soms stug en onbenaderbaar kan zijn’, leest ze voor uit een hoofdstuk uit haar dagboek. ‘Ik ben nooit het middelpunt op feestjes. Als mensen naar me toekomen omdat ze mij herkennen, voel ik me altijd ongemakkelijk. Alsof ze dan tegen anderen zullen zeggen: ‘Froukje? Ja, dat was niet veel.’
Liever laat Froukje anderen even lekker leeglopen. Zoals Danae, een vrouw uit het publiek, die op het podium mag vertellen wat voor liegbeest haar ex wel niet was. Een leuke opmaat naar, hoe kan het ook anders, Ik Haat Hem Voor Jou, dat ze met de gekwetste Danae samen zingt.
Het einde van deze bijzondere show is echter weer voor de jonge zangeres zélf, die met Niets Tussen, Een Teken en Onbesproken drie van haar allerbeste songs uit haar nog korte, maar toch al rijke oeuvre laat horen. Een drievoudig slotakkoord, als testament aan haar grote kwaliteiten als songsmid.
Gezien: 28 juni 2026 in Muziekgieterij, Maastricht
Fotografie: Hub Dautzenberg
