We schrijven het jaar 2026 na Christus. Paradiso heeft in haar lange geschiedenis al vaker onderdak geboden aan samenkomsten waar goden, al dan niet die van de rockmuziek, werden vereerd. Het gebouw kent immers een religieuze oorsprong. Waar wij afgelopen dinsdagavond getuige van waren, leek echter meer op het afdalen van een van die rockgoden zélf. Zijn naam is Cameron Winter. Samen met zijn discipelen noemt hij zich Geese.

Groteske bewoordingen inderdaad, maar het eigenzinnige Amerikaanse viertal is nu eenmaal een fenomeen. En wil je ze geen heiligenstatus toedichten, dan zijn ze toch zeker wel leiders van een cult. Kijk maar naar de wijze waarop gitarist Emily Green haar instrument bewerkt – volledig naar binnen gekeerd, alsof ze het ding in brand wil zetten, zo merkte een fan online op. Of naar de bezorgde blik die Winter over onze hoofden laat dwalen. Alles wijst erop dat hier hogere machten aan het werk zijn.

Met de dampende rockshow waarin fysieke ontlading de emotionele spanning kort op de hielen zit, helen de New Yorkers in ieder geval een hoop zielen. Sinds het laatste album Getting Killed (2025) buitelen de popjournalisten over elkaar heen in met superlatieven doorspekte jubelrecensies. De analyses van het succes zijn minstens zo eensgezind. Cameron Winters soloplaat Heavy Metal (2024) liet de geesten rijpen voor zijn even nonchalante als wanhopige vocalen. De band en producer Kenny Beats tekenden voor het onvoorspelbare instrumentale kader: een anxious onderstroom waar de huidige tijdsgeest zo verdomd goed in doorklinkt.

Dit plotse succes heeft de band direct gebombardeerd tot dé band van zijn generatie en misschien ook wel van de volgende. Goed nieuws voor de indiekids: muzikanten met ongewassen haren zijn opeens weer cool en Saturday Night Live credible. Paradiso was dan ook snel volgeboekt, zesduizend geïnteresseerden op TicketSwap mochten onderling nog honderd kaarten verloten en buiten de deur hoopt een aantal fans op een overgebleven aflaat.

Los van de mediagekte en ticketschaarste, prijst men zich binnen gelukkig. Zij weten dat hun iets bijzonders te wachten staat. Ook live is de soloreputatie van Winter die van de band vooruitgesneld: zijn optreden in TivoliVredenburg afgelopen najaar liet weinigen onberoerd. Bovendien kan dit voorlopig zo maar de laatste keer zijn dat de band voor het klassieke glas-in-lood speelt, in ieder geval voordat we toegang tot de cult moeten delen met de rest van Lowlands.

Al na drie nummers heeft de veelzijdige Geese-bingokaart zich gevuld. Een tergend slepend ritme dat gloedvolle gospelzang begeleidt (Husbands), een quasi-zoetsappig liefdesliedje met glinsterend gitaarpartijtje (Cobra) en een heerlijk swingende groove die onverwachts een doodlopende dwarsstraat wordt ingestuurd (Getting Killed). De magistrale uitvoering en fraaie belichting dwingen vanaf minuut één tot luisteren met ingehouden adem.

Live valt op hoe open het bandgeluid is. Tijdens Islands of Men kun je de aangetikte bongo’s en afgeplukte snaren bijna tellen naast de stem van Cameron Winter. En nu we het er dan eindelijk toch over hebben, die stem! Uiterlijk mag Winter dan iets weg hebben van Julian Casablancas, in zijn voordracht legt hij een stuk meer concentratie en toewijding. En niet zonder resultaat: mijn God (die andere), wat snijdt dat gekwelde stemgeluid toch door je ziel. Het verleent veel van de nummers een emotionele diepgang waar de onthechte thematiek amper iets aan af kan doen.

Vroeg hoogtepunt is 100 Horses, dat unheimisch genoeg hyperactuele oorlogsretoriek combineert met een uitnodiging tot de dansvloer, waar het publiek gretig op in gaat. Immers: ‘There’s only dance music in times of war.’ Van voor tot achter golft de zaal mee op de dijk van een riff die bijna laat verlangen naar oorlog, als we inderdaad in deze muziek mogen vluchten.

Kort daarna volgt het geweldige Bow Down. Nooit gedacht dat we de zin ‘I was a car and now I’m the road’ zo luidkeels zouden meezingen. Het enthousiasme in het publiek is oprecht, maar lijkt de band soms te generen, of ze negeren het in ieder geval: alsof de absurde tekst nooit bedoeld was voor zo’n stadionontvangst. Van interactie is overigens geen sprake tijdens het optreden – zelfs het obligate voorstelrondje wordt aan de laars gelapt, wat nergens voelt als een gemis.

Liefhebbers van 3D Country (2023) komen er bekaaid vanaf met alleen 2122 in de setlist, een schril contrast met de twee onuitgebrachte nummers die de band wél speelt. Het tekent de urgente geldingsdrang van de band van het moment. Een grote nadruk ligt uiteraard ook op Getting Killed. Het prachtige Au Pays Du Cocaine is een haast louterende ervaring en het epische Long Island City Here I Come neemt ons mee op sleeptouw. Plaats van bestemming: de maniakale gekte van autobom Trinidad, waar we ons ten slotte maar aan overgeven.

En net wanneer je dacht bij de kern te zijn beland, lees je de opdruk van het zwarte T-shirt dat Cameron Winter vanavond draagt: ‘Nothing feels real’. Typisch onbevredigend zoals de meeste van zijn teksten: genoeg Bijbelse referenties om iets van symboliek of betekenis te vermoeden, maar te weinig coherent om op een eenduidige boodschap vast te pinnen. En volgens mij moeten we dat ook helemaal niet willen.

Tot zo ver de duiding, gaat dat zien en laat u bekeren.

Fotografie: Tycho van Veenschoten