Op de middelbare was er niemand zo goed in Engels als ik. Iedere opdracht die ik maakte, kwam met een tien terug. Tot die ene dag dat ik een betoog moest houden over een product. Ik ben geen verkoper, kon geen onderwerp bedenken en blackte out tijdens het promoten van een waterfles. Juf Tomic gaf mij een zes, zei dat ze beter van mij gewend was, en gaf Tim een negen, omdat deze jongen, die normaliter drietjes scoorde, haar had verrast. Zo leerde ik al op vroege leeftijd: soms is het beter om te doen alsof je ergens slecht in bent. Stel je je talent tentoon, dan zijn veel mensen geneigd de maatstaf alleen voor jou aan te passen.

Zoals het mij verging, verging het recent ook Geese. Naast Kneecap (aka de ‘free Palestina-terroristen’), Royal Blood (van het ‘dit is rockmuziek-middelvinger-incident’) en Sophie Straat (de ‘wittemannenhater’) is dit Amerikaanse gezelschap de vierde op Lowlands die iets ondeugends op z’n kerfstok heeft. Geese huurde een pr-bedrijf in dat er via nepaccounts voor zorgde dat z’n liedjes vaker dan daarvoor het geval was werden gedeeld op social media. Vanuit pr-oogpunt bekeken bleek het een slimme zet: derde plaat Getting Killed betekende de wereldwijde doorbraak van Geese, tot dat moment een onbekende speler in de indierock.

Maar: ophef online! Geese speelde vals en de aandacht die de band nu kreeg, was onterecht. En zo’n meesterwerk was dat Getting Killed, op twee in onze eigen Eindlijst, nou ook weer niet. Geese? Dat zijn industry plants, was de tendens. De idioten die dit beweren, meten echter met twee maten. Altijd en zodoende ook op Lowlands toont Geese zich een van de meest muzikale en beste rockbands vandaag de dag actief. De authenticiteit druipt van het podium. En alleen maar omdat Geese zo geweldig en authentiek is, mogen zij het spelletje waarin alle labels hun muziek promoten via schimmige praktijken niet meespelen.  

Frontman Cameron Winter wordt nog weleens vergeleken met Mick Jagger, en dat is terecht. En dan niet in de zin dat hij steeds met zijn heupjes staat te schudden, maar dat hij een vocale krachtpatser is, die zelfs lekker klinkt wanneer hij vals zingt. En in de zin dat hij een band leidt die de gehele rockgeschiedenis, van oorsprong een zwarte tak van sport, in z’n sound heeft gevangen, maar toch fresher klinkt dan al die vers gelegde eieren die je bij de boeren op steenworp afstand van Biddinghuizen nog voor twee euro per dozijn kunt kopen.

De grootste klasse van Geese blijkt niet eens uit de nummers zelf, stuk voor stuk stoer als rock, weird als de beste metal en catchy als de beste pop. Het blijkt vooral uit de bruggetjes tussen de songs of tussen de twee delen waarin enkele liedjes zijn opgesplitst. Tussen Husband en Getting Killed zit een moment van jazzimprovisatie, in Getting Killed springt er vanuit een moment van instrumentaal losgaan plots een bedachtzaam basintermezzootje op en terwijl er buiten de bescheiden gevulde Bravo een miniscuul regenbuitje doorbreekt, breekt de muzikale zon in de vorm van stuwende percussie en glinsterende piano door in het grimmige Taxes.  

Het is waanzinnig hoe soepel Geese door iedere verrassende wending in z’n songs – en dat zijn er nogal wat! – stuurt. De enige verklaring voor dit fenomeen is dat we hier te maken hebben met ongelooflijk grote talenten die keihard hebben gewerkt om zo goed te worden als ze zijn. En zo goed worden, kun je alleen maar wanneer je gepassioneerd bent over wat je doet. Die passie blijkt dan weer uit de meest eenvormige liedjes; uit de slackervariant van een rockballad. Uit songs als Half Real en Au Pays Du Cocaine, waarin Winter schouderophalend lijkt te zingen, maar door de snikkende schoonheid van zijn stem niet kan verbergen dat hij Voelt met een hoofdletter V.

Dat Geese zichzelf met list en bedrog je social mediafeed inwerkte, is na Lowlands alleen maar logisch. Wanneer je zo goed bent en dit van jezelf weet, is het niet te verkroppen dat niemand naar je omkijkt. Dan neem je initiatief, zorg je dat men je ziet staan, en laat je vervolgens zien wat je in huis hebt. In een wereld die draait om talent, skills en hard werken, zou Geese Lowlands headlinen. Voor nu zullen ze genoegen moeten nemen met een waanzinnige prestatie in de Bravo. Maar wie weet wat de volgende pr-stunt ze zal brengen…

Gezien: Lowlands 2026, za 19.15 uur (Bravo)

Fotografie: Arend Jan Hermsen