Na The Last Dinner Party zaterdag staat er met girl in red weer een uit de kluiten gewassen indie-act op een van de twee grote podia van Pinkpop. De plek die normaliter is gereserveerd voor de headliner en een blik publiekstrekkers. Megaland moet daar nog aan wennen, bleek een dag eerder al bij Abigail Morris en de haren. Nu mag girl in red een tweede poging wagen.
Fotografie Hub Dautzenberg
Girl in red – artiestennaam van de Noorse Marie Ulven – is overigens wel een tegenpool van de feeërieke dames in het lang van The Last Dinner Party. In een oversized zwarte blazer, korte broek met witte sokken en met een zwarte zonnebril voor de ogen, sprint ze het podium op tijdens de eerste tonen van Doing It Again Baby. Ook muzikaal klinkt het anders: het is een gekke mix van puntige gitaarnummers en door synths gedragen midtempotracks, in beide gevallen voorzien van persoonlijke teksten.
Ulven is duidelijk gewend aan een groot publiek zoals vandaag (wel) op Megaland. Ze verzorgde het voorprogramma van Taylor Swift tijdens diens Eras Tour en stond in ons land al in de AFAS Live. Vandaag spreekt ze Pinkpop toe alsof ze in de kroeg om de hoek staat. Tussen de nummers door keuvelt Ulv en erop los. Blijkbaar voelt de Noorse zich zo thuis dat ze besluit een geheel nieuw, kwetsbaar nummer te spelen, dat ze nog nooit live heeft voorgedragen.
Het lied heet Hemingway en ze schreef het in februari van dit jaar, toen ze kampte met de naweeën van een zware verslaving aan benzodiazepine, een anti-depressivum. Het gekeuvel slaat om naar een bekentenis: ‘Earlier this year I didn’t wanna be around anymore’. Ze impliceert een zelfmoordpoging. Maar: ‘I’m very grateful to be alive and to be here.’ Met een Pinkpophoedje op het hoofd – ‘Girl in Pink’ grapt ze nog – speelt ze het breekbare lied, al gaat dat, getuige haar reactie aan het eind, nog niet helemaal naar wens.
In Too Much zingt girl in red vervolgens over haar vrees dat ze een beetje ‘over the top’ zou zijn. Maar daar hoeft Ulven vandaag niet bang voor te zijn. Na haar emotionele bekentenis wordt ze denkbeeldig geknuffeld door het publiek. Niet alleen door de eigen fans in het voorvak, ook door mensen die eerst nog onverstoorbaar de nek van hun betere helft stonden in te smeren.
Haar set is slim en goed uitgebalanceerd. Met wat uptempo rockwerk aan het begin, wat donker getinte popsongs in het midden en richting het eind hét herkenningslied voor veel jonge vrouwen die op vrouwen vallen: ‘We fell in love in October.’ Het sein voor veel meisjes, al dan niet met regenboogwaaier in de hand, om de telefoon op opnamestand te zetten. Ulven voelt zich wederom helemaal op haar gemak. ‘Pinkpop will always be my muse’, zegt ze met een knipoog naar de afsluiter van deze derde Pinkpopdag.
Flauw natuurlijk, maar ze komt ermee weg. Zo ontwapenend is Ulven nu eenmaal: ze legt haar hart op het podium, in het blikveld van iedereen. Zonder daar meteen een big deal van te maken. Geen tranen met tuiten, maar oprechte woorden. Soms zoet en lief, dan weer lekker prikkelend. ‘I don’t wanna be your friend, I wanna be your bitch’, zingt ze in de feisty afsluiter i wanna be your girlfriend, terwijl ze een behoorlijk stuk crowdsurfend aflegt over de hoofden van het publiek. Misschien niet het beste optreden van dit weekend, maar zeker wel een van de leukste.
Gezien: Pinkpop 2025, 22 juni (17.50 uur) op de South Stage.
