concert

Glen Hansard beheerst de glansmethode

Bruce Springsteen. Daar moeten we vanavond verschillende keren aan denken. Bij de geluidstafel staat een man van middelbare leeftijd trots – heel trots – te vertellen dat hij kaartjes heeft gescoord voor diens Broadway-shows in New York. Dat de tickets zo’n 500 euro per stuk kosten is bijzaak, hij is erbij. Via de voorprogramma’s van Springsteen, Dylan en Vedder maakten soortgelijke bezoekers kennis met Glen Hansard, die tegenwoordig ook op een trouw publiek kan rekenen. Helaas levert de bourgondische troubadour per plaat wel wat aan relevantie in. Verdient hij nog steeds volle zalen, 28 jaar na zijn eerste concerten met The Frames?


Nou en of. Glen Hansard, begonnen als straatmuzikant in de straten van Dublin, is een geboren performer. Met zijn kleurrijke anekdotes en ontwapenende humor is hij likeable als altijd. Toch staat de muziek centraal. Tweeënhalf uur toont Hansard zich een geschikte gastheer, eentje die vocaal aan de wereldtop staat. When You’re Mind’s Made Up en Bird Of Sorrow zijn misschien geen mondiale hits geworden – of iets dat bij een hit in de buurt komt – ze worden vanavond wel zo onthaald. Het zijn nummers zoals alleen Hansard ze kan zingen. Wedden dat ze over twintig jaar nog steeds voor natte oogjes bij een zwijgend publiek zorgen?

Ondertussen werkt Glen Hansard aan zijn eigen glansmethode. Hij oogt springlevend, gezond en gelukkig en legt de accenten in zijn liedjes telkens ietwat anders. Sommige nummers glanzen als nooit tevoren en gaan dwars door genregrenzen heen. Het meeste zit in de folk- en countryhoek, maar ook jazz (Love Don’t Leave Me Waiting), modern-klassiek (Little Ruin) en blues (Way Back When) worden aangestipt. Er zijn ook wat covers. Woody Guthrie’s Vigilante Man (1940), over een man die uit zijn huis wordt gezet door ene Fred Trump, is fantastisch. Halverwege buigt Hansard het nummer om naar een andere Trump, die een dikke sneer krijgt. Hansard is zo veelzijdig dat iedere begeleidingsband overbodig is. Ook deze, elf man rijk, met leden van The Frames, drie blazers en drie strijker. Toch doen ze het goed hoor: tweeënhalf uur lang gaan overgangen snel en soepel en klinkt het geluid consequent perfect.

Als Hansard de ruimte neemt om een braaf liedje uit de bocht te laten vliegen, blijkt hij enig in zijn soort. Dat had wat ons betreft nog wel wat vaker gemogen. Nu wisselt hij net iets te veel tussen tijdloos en oubollig. Daarvoor zijn ideeën op Didn’t He Ramble en zijn jongste plaat, Between Two Shores, namelijk te vrij dun. Time Will Be The Healing en Her Mercy zijn mooi, maar kennen grote gelijkenissen met het oudere Low Rising bijvoorbeeld. Even clichématig is Wedding Ring, al moet gezegd worden dat Hansard er steeds het beste uit haalt. Zo wordt dat laatste liedje live bijzonder dankzij de trombonist die even achter de microfoon komt staan en zijn beste Kenny Loggins imitatie doet. Een dubbele toegift is de kers op de taart. Eigenlijk is de show voorbij, maar verzoekjes klinken als oerkreten door de zaal. Hansard is de flauwste niet en gooit er doodleuk Say It To Me Now en Drive All Night tegen aan. Een cover van… juist, de man met de goudmijn aan kaartjes wordt helemaal gek. Hij niet alleen.

Fotografie: Jelmer de Haas

Gezien: 10 februari 2018, TivoliVredenburg, Utrecht

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

<span class="club">Club</span> <span class="oor">OOR</span> was op Pinkpop
nieuws

Club OOR was op Pinkpop

OOR was op Pinkpop! We waren er met een eigen Club OOR-stand, waar verschillende artiesten langskwamen om een krabbel uit te ...
Pinkpop dag 2: tekens van boven
concert
Foo Fighters

Pinkpop dag 2: tekens van boven

De 49ste editie van Pinkpop vindt dit weekend weer plaats in Landgraaf en OOR is alle drie de dagen van ...
Pinkpop dag 3: van de roze hoed en de zwarte rand
concert

Pinkpop dag 3: van de roze hoed en de zwarte rand

De 49ste editie van Pinkpop vond dit weekend weer plaats in Landgraaf en OOR was alle drie de dagen van ...

Recensie: Glen Hansard beheerst de glansmethode (concert) | OOR