concert

Grauzone 2019 met o.a. Shellac en Blixa Bargeld

De line-up van Grauzone is ook dit jaar weer ijzersterk. Op het programma onder meer de noiserockveteranen van Shellac, Einstürzende Neubauten-boegbeeld Blixa Bargeld en oud-Sonic Youth-gitarist Lee Ranaldo. Niet gek dus dat het vol is in het Paard in Den Haag. Heel erg vol. Van over de hele wereld zijn er mensen op het festival afgekomen en in de rij die zich rond 18:00 uur voor de deur vormt horen we dan ook vooral Frans en Engels.

Wij beginnen met Snapped Ankles in het Paardcafé. De band, die tijdens shows gekleed gaat als bos en meer weg heeft van holbewoners dan van muzikanten, maakt een goede indruk. De beukende drums en rollende bas deinen door het café, het is onmogelijk om je bij deze band niet mee te laten voeren. Een beetje stoner, een beetje postpunk en wat psychrock en je hebt de cocktail waarmee de Londenaren het publiek te lijf gaan. Een veelbelovend begin.

In de Grote Zaal staat Lebanon Hanover. Het duo maakt new wave die het best te omschrijven is als de muzikale vertaling van neerslachtigheid. Zangeres en gitariste Larissa Iceglass speelt vrij basale gitaarpartijen met een flinke bak effecten er overheen. Als de Zwitserse begint te zingen krijgen we het idee dat we naar Nico (van The Velvet Underground) aan het luisteren zijn. Licht dissonante klanken, maar met een bijzondere diepte, iets waar niet persé de vinger op te leggen is. Echter, als bassist William Maybelline zingt, bekruipt ons het idee dat er een karikatuur van Ian Curtis op het podium staat. De gemaakte diepte in de stem van de zanger is de perfecte analogie voor de gehele gemaaktheid van de band. Er wordt keihard geprobeerd om een sfeer te creëren, maar het heeft een hoog try hard gehalte. Er staan veel spannendere acts op het festival.

Blixa Bargeld bijvoorbeeld, de oud-gitarist van Nick Cave And The Bad Seeds en boegbeeld van Einstürzende Neubauten. De Duitser houdt zich niet aan de conventies die rondom concerten bestaan, als de dadaïst die hij is doet de muzikant alles wat hij zelf wil. Te beginnen bij het viertal loop-pedalen dat als enige ‘instrument’ aanwezig is tijdens deze show. Bargeld legt uit dat hij zijn show ziet als een centrifuge. Hij husselt geluiden door elkaar tot ze contact maken en ‘handen vasthouden’. In de praktijk betekent het dat Bargeld met zijn stem en looppedalen soundscapes maakt en daaroverheen zingt en spreekt. Het concept wordt zelfs interactief op het moment dat de zaal de soundscape moet maken. Door ‘aaaah’ te zingen maken de aanwezigen het tapijt waarop Blixa het zonnestelsel voordraagt. ‘Sun, Mercury, Venus, Earth, Mars. Mars, Earth, Venus, Mercury, Sun. Asteroid, Asteroid, Asteroid…’, klinkt het. Wat het precies is, is moeilijk te omschrijven, maar het weet wel te boeien.

Iets meer recht-toe-recht-aan muziek is er van Pink Turns Blue, die een wat minder pretentieuze kijk op new wave dan Lebanon Hanover eerder op de avond. De Duitse band draait al sinds 1985 mee en dat is te horen. Het drietal lijkt wel een beetje in de jaren negentig te zijn blijven hangen, de effecten uit laptops zorgen er voor dat er op synthesizervlak wel wat te wensen overlaat en laat dat nou een belangrijke factor in deze muziek zijn. Helemaal ongecompliceerd leuk is het bij de Eindhovenaren van Charlie & The Lesbians, een de meest veelbelovende punk/garage-bands van ons land. Frontman Charlie is een shirtloze, schreeuwende puber en zijn band speelt retestrak.

Shellac is de absolute headliner van het festival. De band rondom Steve Albini, die onder andere In Utero van Nirvana produceerde, houdt niet van reguliere songs. Gelukkig houdt Grauzone daar ook niet van, dus dit zou in theorie het perfecte huwelijk moeten zijn. Helaas is het geluid het eerste gedeelte van de set niet al te best. De band leeft natuurlijk volgens het credo: hard, harder, hardst en dat kan lastig zijn voor de geluidsnaam, maar het is wel echt afzien. Gelukkig wordt het naarmate de show vordert beter en kunnen we drummer Todd Trainer, die als een bezetene de vellen geselt, ook echt goed horen. Er is zelfs ruimte voor wat luchtigheden, als Albini en bassist Bob Weston zich verstoppen en verder spelen. Eind goed al goed dus.

Een kritische kanttekening valt er vanavond wel te maken. Het is op momenten wel heel erg druk in de zaal. Vandaar dat we bijvoorbeeld Sonic Youth-gitarist Lee Ranaldo moeten missen. Er staat zo’n lange rij dat het niet zinvol is om een poging te wagen en van een concert genieten lukt niet met een elleboog in je nek. Gelukkig is er nog de afterparty in Het Magazijn. En zo dansen we toch nog vrolijk de nacht in.

Fotografie: Jan Rijk

Gezien: 9 februari 2019, Paard, Den Haag

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Muse zit vast in z’n eigen spelletje, blijkt in Ziggo Dome
concert

Muse zit vast in z’n eigen spelletje, blijkt in Ziggo Dome

De reguliere ‘stadionshow’ van Muse in het Nijmeegse Goffertpark is nog geen drie maanden geleden, maar voor Nederland heeft de ...
Daniel Johnston (1961-2019): als een bang kind in het donker
nieuws

Daniel Johnston (1961-2019): als een bang kind in het donker

Daniel Johnston, held van vele beautiful freaks in de popmuziek, is overleden aan een hartaanval. Dat nieuws bracht de lokale krant ...
Ayreon in 013: kasteelheer Lucassen verbindt werelden
concert

Ayreon in 013: kasteelheer Lucassen verbindt werelden

Zijn glimlach aan het eind van de avond had niet breder kunnen zijn. Het was er een van grote tevredenheid ...

Recensie: Grauzone 2019 met o.a. Shellac en Blixa Bargeld (concert) | OOR